จีฮุนปรือตาปรอย ครางแผ่วยาว ร่างกายก็ร้อนลามไปทั่วเมื่อฝ่ามืออีกฝ่ายลูบไล้อย่างแสนหวงแหนเลื่อนผ่านด้านในตรงขาอ่อนก่อนแทรกลึกเข้ามา แล้วแทนที่จะมีเพียงเสียงจีฮุนคนเดียวกลับเป็นควานลินด้วยที่ครางขรมในลำคอ เสียงครางขรมที่แสดงให้รู้ว่าต้องการจีฮุนเหลือเกินแล้ว

 

ร่องหลืบอ่อนนุ่มโอบรัดข้อนิ้วยาวๆ ปลุกให้จีฮุนตื่นจากฝัน ให้รู้ว่านี่ไม่ใช่ความฝันเพราะมันทั้งแสนหวานและเร่าร้อนจนใจแทบขาดรอน จีฮุนแตะที่ข้อมือควานลินเมื่อมันวนคลึงจนทนไม่ไหว ส่งสัญญาณบอกให้รู้ว่าตัวเองพร้อมแล้ว

 

ควานลินยิ้มกว้าง จับจ้องตาปรือหวานไม่ห่างก่อนกลับเข้ามาแนบชิดอีกครั้ง ใช้กายแนบกายแทนปลายนิ้วพร่างพรม จีฮุนครางสะท้านทันทีที่ความร้อนระอุสอดลึกเข้ามา บิดเกร็งไปทั่วตัวแต่ก็แอ่นกายหยัดจากที่นอนเพื่อให้ควานลินเข้ามาได้เต็มทั้งกาย

 

เราจูบกันอย่างลึกซึ้งอีกครั้ง กอดกันไว้อีกครั้งและหาคำตอบให้กันไม่ได้อีกครั้งว่าไม่ว่ากี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่เราตกเป็นของกันและกัน ทำไมกลับยิ่งมีแต่ความหอมหวานและความต้องการซ่านสรรพางค์เช่นนี้

 

ควานลินคลึงสะโพกหนั่นพร้อมขยับเข้ามาให้ลึกขึ้น หยัดกายถอนออกและแทรกเข้ามาใหม่ จังหวะเนิบนาบค่อยเป็นค่อยไป หัวใจก็อดทนอดกลั้นอย่างที่สุด เขาห่วงทั้งจีฮุนที่เหนื่อยมาทั้งวันและห่วงว่าเจ้าตัววุ้นน้อยๆ ในท้องจีฮุนจะกระทบกระเทือนต่อให้ความต้องกายที่เขามีต่อจีฮุนไม่เคยลดน้อยลงเลยก็ตาม

 

ไม่ต่างกับจีฮุนที่บิดเร่าด้วยความอึดอัดและซ่านลึก ครางสั่นน่าอายทุกครั้งที่ควานลินแนบลึกเข้ามา แต่ให้ตายเถอะ การสอดใส่ช้าๆ และค่อยๆ ถอนออกเหมือนกับว่าเรามีเวลาจะทำเรื่องแบบนี้ไปจนรุ่งสางอีกวัน มันทรมานได้ขนาดนี้เชียวหรือ จีฮุนไม่เคยรู้มาก่อน

 

“ควานลิน ถ้าช้ามาก ฉันไม่ไหวแน่ๆ”

“ผมอยากทำแรงๆ ใจจะขาดแต่ผมเป็นห่วงลูก”

 

“ฮึก ฉันทรมาน” สองมือเล็กจิกทึ้งหลังหนา สะโพกก็ขยับตามแรงขับเคลื่อนที่นำพาอยู่ ใบหน้าชื้นเหงื่อถูกซุกซบด้วยจูบเอาใจ ควานลินที่เหมือนหักดิบอารมณ์ตัวเองพอกันผลักดันเข้าลึกกว่าเดิมแต่คุมจังหวะไม่ให้เร็วเหมือนเวลาที่เรามีอะไรกันปกติ ใช้มือช่วยสาวส่วนอ่อนไหวของจีฮุนให้เร็วๆ แทนการสวนกายเข้าออกตามแรงอารมณ์ ครู่ต่อมาคนที่บิดเร่าทรมานก็หลับตากลั้นเสียงก่อนปลดปล่อยออกมา

 

พอเสียงหอบสะท้านสร่างซาลงควานลินก็เอียงแก้มลงไปขอรางวัล จีฮุนถึงกับค้อนขวับเข้าให้ทีเดียวแต่ก็ยื่นขึ้นมาจุ๊บแก้มให้แรงๆ ให้รางวัลเขาหน่อย ไลคนลูกทำดีจีฮุนยังจุ๊บ แล้วนับประสาอะไรกับไลคนพ่อที่ทำดีชนิดต้องให้ 10 10 10 ไม่จุ๊บ เดี๋ยวได้งอนยาว

 

หมั่นไส้พ่อคนทำดีหวังผลได้ไม่นานก็ต้องหน้าแดงอีกระลอกเมื่อถูกสะโพกหนาเบียดเข้าหาอีกครั้ง เสียงเข้มของควานลินครางขรม เคลื่อนกายลึกหนักแน่น ถี่ๆ แต่ไม่รุนแรง จีฮุนโอบรัดความฉ่ำร้อนร้อนแรงนั้นเป็นจังหวะ ยิ่งฉุดให้คนฝืนใจเย็นเหมือนไฟลุกท่วม ควานลินรั้งเอวน้อยขึ้นจากที่นอน ดึงสะโพกกลมกลึงเข้าหาก่อนเร่งเครื่องและส่งตัวเองตามไปติดๆ

 

คนสุขสมภายหลังซวนเซซบลงแต่ไม่ได้ทิ้งน้ำหนักตัวลงมาทั้งหมด เขาแช่ตัวนิ่งไว้อย่างนั้น หอบหายใจแรงจนจีฮุนต้องลูบแผ่นหลังช้าๆ จูบที่สันคางอีกฝ่าย เราได้สบตากันชั่วขณะต่อมา แล้วจีฮุนจะไม่โอ๋พ่อคนดีหวังผลเลยถ้ารู้ว่าจะได้รอยยิ้มแบบไหนกลับมา

 

“ยิ้มแบบนี้คืออะไร?” ยิ้มเจ้าเล่ห์ ยิ้มของคนจริงสมกับตำแหน่งคนทำดีหวังผลแห่งปี

“คือจะต่อ”

“วันนี้เหนื่อยกันทั้งวัน ยังไหว?”

 

“กายไหว ใจไหว แล้วอย่างอื่นก็ไหว” ไม่โม้ปากเปล่าสวนสะโพกเข้าไปสำทับ จีฮุนทุบเข้าให้กลางอกหนึ่งทีเตรียมจะก่นด่าแต่ก็ไม่ทันคนที่ดึงให้ขึ้นไปทาบทับบนตัวแทน ควานลินเค้นคลึงที่ก้นกลมๆ ของคนหน้างอ สวนกายขึ้นเบาๆ อีกทีโดยไม่พูดอะไร ได้แต่กระหยิ่มยิ้มย่องในใจเมื่อคนด้านบนยิ่งหน้าแดงกว่าเดิม หลบสายตากันแต่ขยับปีนขึ้นนั่งดีๆ ให้ตำแหน่งเหมาะเจาะเหมาะมุมแล้วค่อยๆ ใช้ค่ำคืนเข้าหอของเราสองคนจนอ่อนแรงไปโดยปล่อยให้ไฟสีนวลบนเชิงเทียนคู่สีแดงทำหน้าที่ส่งบ่าวสาวเข้านอนอย่างฝันดีในอ้อมกอดกันและกัน

 

-50%-

Advertisements

SF Friday night Cut

Posted: December 15, 2017 in SF LinHoon, Uncategorized

 

 

“พี่ใจร้ายกับนายตรงไหน หยุดเลยนะ หยุดสิ อ๊ะ!” คำโวยวายให้หยุดเงียบหายไปในลำคอทันทีที่มือใหญ่จับเข้าที่กลางหว่างขาผ่านกางเกงผ้า มันถูกเค้นคลึงหนักๆ ผ่อนเป็นเบาและหนักสลับกันไปจนจีฮุนต้องเอื้อมมือไปจิกไหล่คนด้านบนหมับ

“ควานลิน~”

“หืม” เห็นว่าอีกคนเรียกแต่ไม่มีการพูดอะไรต่อ ควานลินจึงเคลื่อนริมฝีปากมาขบเม้มที่จุดสองจุดบนแผ่นอกบางผ่านเสื้อยืดสีสวยอีกครั้ง มันเป็นการปลุกเร้าที่สร้างความทรมานเป็นเท่าตัวเพราะความร้อนผ่าวจากริมฝีปากมันไม่ถึงเนื้อผิวด้านในรวมถึงมือกว้างที่กระตุ้นส่วนล่างก็ถูกผ้าเนื้อบางกั้นไว้ จีฮุนกัดฟันซี่ล่างอย่างทรมาน ทำไมควานลินต้องแกล้งกันขนาดนี้ด้วย

“หืม ว่าไง?” คนแกล้งถามย้ำชิดใบหูพร้อมงับเบาๆ ทำเอาจีฮุนถึงกับตัวสั่นโยน ความเงียบงันเริ่มถามหาคนทั้งคู่ ยิ่งมือใหญ่ที่เค้นคลึงผ่านกางเกงผ้าเพิ่มน้ำหนักมากขึ้น เจ้าของร่างกายที่ถูกรุกรานก็ยิ่งเงียบ มีเพียงเสียงครางขรมดังในลำคอค่อยๆ เล็ดลอดออกมาดังขึ้นๆ เท่านั้น

ควานลินรู้ว่าอีกคนกำลังปฏิเสธใส่ทั้งที่ส่วนที่ขยายจนคับเต็มฝ่ามือเขาภายใต้กางเกงนอนก็บ่งบอกได้ดีว่ากำลังต้องการมากๆ ไม่ต่างไปจากเขา ครู่ต่อมาเสียงครางหวานก็โพลงดังออกมาอย่างกลั้นไม่ไหวพร้อมความเปียกชุ่มของของเหลวที่ฉีดพุ่งออกมาจนซึมผ่านออกมาถึงมือเขา

รอยยิ้มมุมปาก ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา ยิ้มให้คนที่สุดท้ายก็แพ้ทางเขาอยู่ดี แพ้ทั้งๆ ที่เขาไม่ได้ถอดเสื้อผ้าจีฮุนออกเลยสักชิ้น

“จับแค่ข้างนอกก็เสร็จได้แล้ว จีฮุนนี่เด็กจริงๆ”

“ไม่ต้องมาพูด ลุกเลย!” เงยหน้าจ้องคนใจร้าย ทำถึงขนาดนี้ยังมีหน้ามาล้อเลียนกันอีก จีฮุนผลักคนเด็กกว่าออกทำท่าจะลุกขึ้นแต่ทว่าบริเวณหัวเข่ากับโดนกับบางส่วนที่ขยายจนใหญ่โตตรงกลางหว่างขาเจ้าของห้อง จีฮุนหันหน้าหนีฉับแสร้งทำไม่เห็นเสีย ยอมรับเลยว่าควานลินอดทนไว้ได้นานเหมือนกันแฮะ

“จีฮุน~”

“ไม่ต้องมาเรียก”

“เมื่อก่อนไม่เห็นใจร้ายแบบนี้เลย”

“พี่ไม่ได้ใจร้าย”

“แต่จีฮุนกำลังทรมานผมอยู่นะ”

“ไม่เกี่ยวเลย นายกับพี่ไม่ได้เป็นแฟนกันสักหน่อย”

“แต่ผมยังทำให้พี่จนเสร็จเลยนะ”

“โอยยยย มันใช่เรื่องจะเอามาพูดมั้ยควานลิน หยุดไปเลย!”

“ก็ได้ ผมทำเองก็ได้” จีฮุนไม่รู้หรอกว่าน้องชายเพื่อนตัดพ้อออกมาเช่นนั้นแล้วจะทำยังไงต่อ เขาไม่สนใจใดใดแล้วได้แต่เดินสาวเท้าไปหยุดหน้าห้องน้ำหมายจะเข้าไปทำความ สะอาดคราบเหนียวเนอะที่เลอะอยู่ในกางเกงแต่เสียงโหยหวนของเพื่อนสองคนด้านในก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงง่ายๆ

โอยยยย นี่มันยังไม่เสร็จกันอีกเหรอ ช้ากว่าเขาอีก?

“อือ~” ด่าเพื่อนสองคนในใจหูก็แว่วได้ยินเสียงครางต่ำๆ มาจากด้านหลัง จีฮุนรีบตวัดหน้าไปดูพอเห็นน้องชายเพื่อนกำลังใช้ฝ่ามือที่เพิ่งทำให้เขาเสร็จเมื่อกี้รูดส่วนกลางหว่างขาตัวเองอยู่ก็ถึงกับเข่าอ่อน

เฮ้ย! บ้าไปแล้ว นี่ควานลินจะช่วยตัวเองทั้งที่เขาก็อยู่ในห้องด้วยเนี่ยนะ??!!

คนตัวเล็กเริ่มหน้าซีดเมื่อเสียงซี้ดปากของเจ้าของห้องเริ่มดังขึ้น ทำยังไงดี ทำอะไรต่อได้ แล้วทำไมเขาต้องตัดสินใจทำอะไรด้วย จีฮุนกวาดมองไปทั่วห้องเลิ่กลั่กสุดท้ายก็ต้องวกสายตากลับมายังน้องชายเพื่อนที่นั่งช่วยตัวเองอยู่ที่พรมสีขาว

“ควานลิน”

“หืม?” เรียกไปก็ยังมีแก่ใจขานรับนะพ่อคุณ จีฮุนเดินเข้าไปใกล้คนที่นั่งหายใจแรงๆ ที่พื้น เรียวปากสีสวยเม้มเข้าหากัน เหลือบมองส่วนที่ขยายคับเต็มฝ่ามือควานลินแล้วลอบกลืนน้ำลาย เอิ่ม มัน… สุดๆ อ่ะ >,<

“ให้พี่ช่วยมั้ย?” ยื่นความช่วยเหลือไปในที่สุด ยังไงก็น้องชายเพื่อน ยังไงก็โตมาด้วยกัน จีฮุนคิดกับตัวเองแบบนี้แต่คงตรงกันข้ามกับที่อีกฝ่ายคิด ควานลินโน้มคอจีฮุนเข้ามาจูบหมับ จูบที่เร่าร้อนและรุนแรงกว่าตอนจูบบนเตียงเสียอีกจนต้องทุบๆ ที่ไหล่กว้างเป็นการประท้วงขอให้ถอนจูบออกก่อนเพราะเริ่มหายใจไม่ออก

“พี่หายใจไม่ออกนะ!”

“หยุดไม่ได้ หยุดไม่ได้จริงๆ” ไม่สนใจคำต่อว่าสักนิด ควานลินดึงคอเสื้อยืดของจีฮุนให้ร่นมาทางไหล่ขวาก่อนไล้ลิ้นเลียไปตามแนวกระดูกไหปลาร้าจนถึงหัวไหล่ จีฮุนรู้สึกร้อนวูบวาบไปหมด เอียงคอให้อีกฝ่ายจูบอย่างไร้กำลังจะห้ามปราม ครู่ต่อมาก็ถูกจับให้นั่งหันหลังพร้อมเสื้อผ้าที่ถูกถอดออกจากตัวไปในชั่วพริบตาเดียว

ควานลินซุกไซร้ใบหน้ากับแผ่นหลังเนียน มือสองข้างลูบไล้ไปตามส่วนเว้าของเอวอีกคน จีฮุนหน้าแดงซ่านกว่าเก่า ตอนนี้ทั้งอายทั้งทำอะไรไม่ถูกแล้วจริงๆ เพราะความตั้งใจแรกแค่จะใช้มือช่วยควานลินเฉยๆ แต่ไหงถึงถูกจับถอดเสื้อผ้าจนตัวล่อนจ้อนแถมถูกจับให้นั่งในท่าน่าอายเช่นนี้อีก

“ขยับขึ้นมานั่งตักผม” คำสั่งกระซิบข้างหูพร้อมช่วงเอวที่ถูกยกขึ้นหวือ จีฮุนทำตามอย่างเบลอๆ ยกร่างกายตัวเองขึ้นไปนั่งบนตักน้องชายเพื่อนที่ยังหันหลังให้ ดวงหน้าแหงนเพลิดไปพิงบ่ากว้างไว้เมื่อควานลินเอื้อมมือมาจับส่วนกลางลำตัวที่ยังเลอะคราบเหนียวอยู่แล้วเค้นคลึงช้าๆ

เสียงหวานหลุดครางออกมาพลันหวาดกลัวจนพยายามจะลุกขึ้น พยายามจะดันตัวหนีออกมาจากตักแกร่งแต่ก็ตัวกระตุกสั่นเทิ้มเมื่อควานลินใช้ปลายนิ้วกดตรงส่วนปลายแกนกายตัวเองแล้วจิกค่อนข้างแรง มันเจ็บในวินาทีแรกแต่ต่อมามันก็สร้างความเสียวซ่านให้จีฮุนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“เคยทำแบบนี้มั้ย?” ลมหายใจหนักหน่วงของคนถามเป่ารดใบหู จีฮุนส่ายหน้ารัว

“งั้นจะทำให้ช้าๆ นะ” ไม่รู้ว่าเพราะคำพูดหรือปลายนิ้วที่เปลี่ยนเป้าหมายต่ำลงไปทำให้จีฮุนยิ่งหลั่งน้ำหล่อลื่นออกมา ปลายนิ้วควานลินลากไล้ลงไปตามรอยแยก นิ้วที่เต็มไปด้วยของเหลวของคนนั่งซ้อนบนตักค่อยๆ ควานวนอยู่บริเวณปากทางเข้าด้านล่าง

“อืมม อ๊ะ! จะ เจ็บ”

“เจ็บแปปเดียว เชื่อผม” นิ้วยาวควานลึกเข้าไปมากขึ้นจนพบจุดไว้สัมผัสด้านใน ผนังร้อนชื้นตอดรัดนิ้วควานลินจนรู้สึกปวดหนึบ เขาส่งนิ้วที่สองเข้าไปพร้อมใช้มืออีกข้างกอบกุมส่วนด้านหน้าของอีกคนไว้ จีฮุนหายใจสะท้านแรง พิงหลังกับแผ่นอกควานลิน ปล่อยศีรษะลงกับบ่ากว้างของคนที่กำลังทำเรื่องที่เขาไม่เคยรู้มาก่อนในชีวิตให้อย่างค่อยเป็นค่อยไป

“ควานลิน พี่ไม่ไหวแล้ว” เจ้าของชื่อยิ้มมุมปากทันทีที่เสียงหวานครวญครางออกมา ตรงๆ เขาจูบรับคนที่เอียงหน้ามาร้องบอก สอดลิ้นเข้าไปหาน้ำหวานในโพรงปากที่เผยอขึ้นลงยั่วยวน เขาต้องทำให้จีฮุนมีความสุขที่สุดขณะที่เขาจะทำขั้นต่อไปให้

“อือ อือ” จีฮุนร้องราวกับคนผวาทั้งที่กำลังจูบอย่างดูดดื่มอยู่เพราะคนด้านล่างสอดใส่สิ่งที่ใหญ่กว่านิ้วเข้ามาทางข้างหลัง คนเป็นพี่ตะกายจะลุกหนีเดี๋ยวนั้นเพราะความเจ็บแล่นริ้วไปทั่วไม่ต่างจากกระแสไฟฟ้า น้ำตาซึมขอบตาสองข้าง เอวถูกกดไว้ไม่ให้ลุกขึ้นแม้เสียงต่อต้านที่เล็ดลอดออกมาควานลินจะรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังเจ็บมากแค่ไหนก็ตาม จีฮุนส่ายหน้าไปมา ละจูบออกในที่สุด คิ้วขมวดเข้าหากัน กัดฟันเพื่อระบายความเจ็บที่เสียดแทงอยู่ข้างหลัง

“เจ็บแปปเดียว เชื่อนะ” เสียงแหบพร่าก้องดังข้างหูราวกับผู้ใหญ่ปลอบขวัญเด็กพร้อมการรุกรานที่เข้ามาลึกขึ้นช้าๆ จนประสานกันเป็นหนึ่งเดียวด้วยส่วนกลางลำตัวของควานลินสามารถสอดเข้ามาได้จนสุด จีฮุนโถมยันมือที่ต้นขาน้องชายเพื่อนสองข้าง เพราะท่านั่งเช่นนี้ทำให้มันเข้ามาลึกมากถึงมากที่สุดและเจ็บมากถึงมากที่สุดเช่นกัน

ควานลินไซร้จมูกบริเวณท้ายทอยขาว ดูดติ่งหูคนตัวสั่นแรงๆ พร้อมกระแทกร่างคนที่นั่งซ้อนตัวเองอยู่จนเสียงครางหวานระงมดังไปทั่วแรงเสียดสีด้านใน ความร้อนวูบวาบภายในตัว จังหวะกระแทกขึ้นต่อเนื่องทำให้ความเจ็บเจียนตายในตอนแรกค่อยๆ หายไป จีฮุนหอบหายใจคล้ายกับคนกำลังวิ่งแข่งระยะสั้น เหงื่อเม็ดน้อยใหญ่ผุดพรายเต็มหน้าและแผ่นหลังแต่พอเริ่มคุ้นชินกับสิ่งที่อีกคนทำอยู่ก็โยกตัวขึ้นลงตามแรงจับยกที่เอว

จนแรงกดที่เอวมากขึ้นรวมทั้งฝ่ามือควานลินที่ยังรูดส่วนด้านหน้าให้รัวเร็วติดๆ กัน สัญชาตญาณบางอย่างก็ส่งให้กุมมือซึ่งกันและกันก่อนปลดปล่อยออกมา

“ผมพาไปที่เตียงนะ” คนเด็กกว่าจูบข้างแก้มราวกับตบรางวัลก้อนโตให้ก่อนช้อนตัวคนชุ่มเหงื่อขึ้น จีฮุนกระตุกกายเล็กน้อยเมื่อแกนกายที่สอดใส่อยู่ด้านหลังถอนออก ควานลินอุ้มร่างไร้เรี่ยวแรงไปวางลงที่เตียงหลังกว้าง

“จะทำอะไรอีก?” ช้อนตาถามคนที่ตามขึ้นมาทาบทับพร้อมค่อยๆ สอดแกนกายเข้ามาใหม่ รอยยิ้มพราวปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา โน้มจูบกลางหน้าผากกัน

“วันนี้ใจดี จะทำให้ต่อ”

“ไม่เอา! พอแล้วๆ พี่ไม่ไหวแล้ว”

“ไม่เป็นไร ผมเต็มใจทำน่า”

“แต่พี่ไม่เต็มใจ ออกไปเลยนะ อ๊ะ!” ครั้นปฏิเสธไปก็ไม่เป็นผลเพราะฝ่ายที่สอดใส่เข้ามาบอกว่าจะทำต่อให้เริ่มกระแทกเข้าออกอีกครั้งโดยที่ไม่ฟังคำประท้วงคนใต้ร่างเลยสักนิด

“ปิดโคมไฟ” เสียงหวานๆ ก็เอ่ยขึ้นพร้อมดันอกอีกฝ่ายให้เอี้ยวตัวไปทำตามที่ขอร้อง ควานลินยอมทำตามแต่โดยดีก่อนจะโดนความตกใจเล่นงานเข้าจังเบ้อเร่อ

 

 

“ทำอะไรจีฮุน?” ขณะที่ความมืดซุกซ่อนเราไว้ ควานลินเห็นเงาลางๆ ว่าอีกฝ่ายกำลังขยับตัวลงไปด้านล่างช้าๆ ฝ่ามือกว้างจับที่ไหล่มนสองข้างไว้ นี่พัคจีฮุนจะทำอะไร…

 

 

“ทำไมต้องตกใจด้วย ก็แค่จะทำให้นาย”

 

“มะ ไม่ต้อง” ควานลินห้ามได้แค่นั้นพร้อมกางเกงนอนตนที่ถูกดึงลง มือที่เดิมทีจะฉุดห้ามทว่าเวลานี้ค่อยๆ คลึงไหล่มนเพิ่มน้ำหนักขึ้นเมื่ออีกฝ่ายกดริมฝีปากลงมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ มันเรียกได้ว่าจีฮุนแทบไม่ได้ทำอะไรเลย แต่แปลกที่ควานลินกลับรู้สึกว่าส่วนนั้นคล้ายจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ทันที จนความร้อนในอุ้งปากส่งผ่านส่วนนั้นเข้ามา จีฮุนครอบครองและกลืนกินเข้าไปเต็มปาก ทุกการขยับอย่างเคอะเขิน ทุกการเคลื่อนไหวแสนเก้ๆ กังๆ มันกลับไม่ทำให้หงุดหงิดเลย ตรงกันข้ามกลับทำให้ควานลินถึงกับส่งเสียงครางต่ำออกมา ความตึงแน่นคับเต็มปากบังคับให้จีฮุนอยากเลิกทำกรายๆ แต่เสียงทุ้มที่ลอดไรฟันราวกับคนสุขสมหนักหนาที่ได้ยินอยู่ก็ทำให้ใจร้ายหยุดทำต่อไม่ได้

 

 

ควานลินผงกศีรษะลง เพื่อจะดูคนที่เริ่มส่งเสียงคล้ายกับจะสำลักออกมา

 

 

“พอแล้วก็ได้ครับ” ร่างสูงเลื่อนมือลงต่ำดันตัวจีฮุนออก แสงไฟจากเทียนหอมที่เหลือมุมห้องฉุดให้หัวใจเขารู้สึกผิดที่เห็นว่าตากลมนั้นเจือน้ำใสๆ หน้าตาก็เหมือนฝืนเล็กน้อย เขาไม่รู้ว่าจีฮุนเคยมีประสบการณ์กับเรื่องพรรค์นี้มากน้อยแค่ไหน เขาไม่เคยถามและไม่คิดถามมันด้วย เราทุกคนมีอดีต เขาเองก็มี จีฮุนเองก็มี และมันไม่สำคัญอะไรอีกแล้วเพราะปัจจุบันคือเราสองคน

 

 

แต่จากเมื่อครู่ ไลควานลินอดดีใจไม่ได้ที่รู้ว่าพัคจีฮุนช่างไม่ได้เก่งเรื่องพวกนี้เอาเสียเลย เขาดึงคนตัวเล็กให้ขึ้นมานอนดีๆ อีกครั้ง พาตัวเองเลื่อนขึ้นไปทาบไว้ด้านบน

 

 

“วันหลังไม่ต้องฝืนนะ เข้าใจไหมครับ?” กดจูบหน้าผากชื้นเหงื่อ และจูบที่ริมฝีปากเป็นรางวัลให้ก่อนขยับตัวลงต่ำแทน จีฮุนถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย ส่ายหน้ารัวรีบปฏิเสธ

 

 

“ไม่ต้องทำนะควานลิน อ๊ะ!” จีฮุนปล่อยเสียงครางทันที เมื่อริมฝีปากอุ่นทาบลงไปตามรอยแยกด้านล่าง หนำซ้ำยังตวัดปลายลิ้นร้อนลากขึ้นลงเชื่องช้า เพราะมันเป็นครั้งแรก หรือเพราะคนที่ทำเป็นควานลินก็ไม่แน่ใจแต่ที่รู้ก็คือตัวเองตัวสั่นสะท้านไปหมด บิดกายจะพลิกหนีแต่ฝ่ามือกว้างข้างหนึ่งรองรับอยู่ใต้สะโพกส่วนอีกข้างหนึ่งลูบไล้หนักๆ ตรงซอกขาด้านในราวกับพันธนาการให้หนีไปไหนไม่ได้เลย

 

 

พอกระถดตัวจะหนีขึ้นก็ต้องผวาเยือกเมื่อรอยแยกแสนน่าอายถูกอีกคนดูดดุนแรงๆ จนเกิดเสียง

 

 

“ควานลิน อือ” ฟันซี่สวยกัดปากแน่น แต่ทัดทานเสียงครางขรมของตัวเองไม่ได้ เพราะตอนนี้เจ้าของชื่อส่งมืออีกข้างเลื่อนขึ้นมาคลึงเคล้าตรงส่วนน่ารักใต้ร่องสะดือของจีฮุนแล้ว เรี่ยวแรงยิ่งถูกลิดรอน เพราะอีกคนรุกรานทั้งสองทาง

 

 

นาทีนี้จีฮุนเหมือนกับตัวเองหัวหมุนไปหมด ผงกหัวดูคนที่กลายร่างจากผู้ชายแสนดี จากเด็กดีเป็นหมาป่าแสนตะกรุมตะกราม ขาเรียวขยับหนีอีกครั้งเมื่อความรู้สึกภายในมันบีบคั้นให้เกินจุดควบคุม ป่ายมือดันไหล่กว้างออกแต่ก็ไม่สำเร็จจนต้านทานอารมณ์ของตัวเองไม่ไหวไว้ ปลายลิ้นปรนเปรอจนเปียกชุ่ม แต่ทว่ากลับสร้างความร้อนผ่าวไปทั่ว จีฮุนบิดกายอย่างทรมาน จิกมือกับต้นแขนอีกฝ่ายเพราะมันสั่นจนต้องหาที่ยึดเกาะ แอ่นตัวเข้าหาไม่มีทางไปไหนได้จริงๆ ไม่มีทางหนีหมาป่าตัวร้ายได้อีกต่อไป

 

 

ไม่เคยรับรู้มาก่อนว่าการถูกคนอื่นทำให้มันเป็นแบบนี้ การถูกปรนเปรอให้ด้วยปากมันแทบสำลักความทรมานตายก่อนตาเบิกโพลงเมื่อทรมานเจียนขาดใจกับปลายลิ้นอยู่ดีๆ ความเย็นจากข้อนิ้วยาวก็สอดใส่เข้ามารวดเร็ว ดึงเข้าดึงออกอยู่หลายครั้งจนจีฮุนต้องคว้าคว้าข้อมืออีกคนไว้ให้หยุดก่อน ไม่เช่นนั้นเกรงว่าตัวเองอาจจะตายได้ในพริบตาเดียว แต่ไม่ฟังกันไม่พอ ควานลินยังจับขาข้างหนึ่งของเขาพาดบนบ่ากว้าง ยกสะโพกมนขึ้นเล็กน้อยก่อนแทรกร่างกายตัวเองเข้ามาแทนข้อนิ้วทั้งสองข้อนั้นแทน

 

 

ควานลินก้มลงมาจูบเคล้าคลออย่างปลุกเร้าจนค่อยๆ เข้ามาได้ทั้งหมด ผนังด้านในชุ่มชื้นและบีบรัดของจีฮุนทำให้แทบบังคับตัวเองไม่ให้ปลดปล่อยก่อนเวลาแทบไม่ไหว อุ้งมือกว้างเริ่มทำงานลูบไล้เนื้อผิวนวลเนียนไปทั่วเรียกเสียงเจ้าของช่องทางคับแคบครางหวานหูอีกระลอก ควานลินส่งตัวเองเข้าออกอย่างค่อยเป็นค่อยไป ก่อนจะเริ่มแรงขึ้น

 

 

สะโพกกลมกลึงกับเอวของร่างสูงทำงานสัมพันธ์กันอย่างกับเครื่องจักรเมื่อเราถูกดึงดูดเข้าหากันและรู้จังหวะของกันและกันในที่สุด

 

 

การเสียดสีภายใน เนื้อที่กระทบกันภายนอก ความต้องการที่ต่างคนต่างอดทนและรอคอยราวกับเชื้อเพลิงชั้นดีที่ส่งให้ไฟลามเลียซึ่งกันและกัน และพากันไต่ขึ้นไปถึงจุดที่ทำให้ล่องลอยในอิสระ

 

 

 

ไอร้อนไหลผ่านไปทั่วอณูขุมขน บทรักยืดเยื้อออกไปคราแล้วคราเล่าอย่างไม่รู้จักอิ่มเอม พร้อมกันนั้นต่างก็ยินยอมพร้อมใจให้กันอย่างเต็มอกเต็มใจ เสียงครวญครางร้องคลอบทรักร้อนฉ่า ครวญครางครางขรมสลับกันจนระงมดังทั่วห้องกระทั่งมันยุติลงเมื่อความสุขถูกหยิบยื่นถึงมือคนทั้งคู่อย่างเท่าเทียมกัน

 

 

“มีความสุขไหม?” เผลอหลับไปแล้วเพราะเหนื่อยจนไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาเทียบเทียมแต่ก็ต้องลืมตามามองหน้าคนถามไม่คิด จีฮุนเลยได้ค้อนพ่อคนแกล้งโง่เข้าให้ ควานลินยิ้มละมุนแล้วก็ยิ่งยิ้มกว่าเดิมเมื่อได้คำตอบที่หลักฐานก็ทนโท่ คาอกคาตา

 

 

“สุขแค่ไหน ถามใจตัวเองดูแล้วกัน ไอ้บ้านี่!”

 

 

 

–//–

SF Falling Slowly Cut

Posted: October 24, 2017 in SF LinHoon

“เสื้อผมนี่น่า” คำพูดแรกทุ้มต่ำราวกับจับผิด จีฮุนเพียงพยักหน้าช้าๆ

 

“ไม่น่ารักเลย”

 

“เอ๊ะ! จริงเหรอ?” ใบหน้าน่ารักยิ่งสลดลง ใจคอไม่ดีมากกว่าเดิม หรืออีกฝ่ายจะโกรธที่ถือวิสาสะค้นเสื้อผ้าในตู้มาใส่ ฝ่ามือกว้างเอื้อมมาลูบแก้มขวาช้าๆ ฉวยหอมให้ชื่นใจ

 

 

“แต่เซ็กซี่มากๆ ต่างหาก ใส่ให้ดูทุกวันได้หรือเปล่า หืม?”

“บ้าสิ! ใครจะใส่ทุกวันเล่า พอใจยัง?”

 

“เดี๋ยวสิ อย่าดึงเสื้อแบบนั้นสิเดี๋ยวมันก็ยืดหมด” ควานลินปัดมือเล็กที่ดึงชายเสื้อลงจนมันจะยืดมากกว่าเก่า พอปัดออกบวกแรงขยุกขยิกของจีฮุนก็ทำให้ชายเสื้อมันเลิกขึ้นเผยให้เห็นต้นขาขาวนวลที่ดีต่อหัวใจคนเห็นเหลือเกิน ถามว่าควานลินไม่อยากให้จีฮุนถอดมันออกจริงเหรอคงตอบได้ไม่เต็มเสียงนัก เพราะรู้ว่าใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาตัวนี้คงมีอะไรที่น่ามองกว่าเป็นร้อยเป็นเท่าตัว ใบหน้าหวานก้มงุด ระเรื่อแดงไปถึงใบหู…

 

 

แล้วเสียงอุทานเบาๆ ก็โพลงดังขึ้นเมื่อควานลินก้มลงไปจูบที่โคนต้นขาแบบไม่ให้รู้ตัว ฝ่ามือเล็กดันไหล่แข็งแรงออกอัตโนมัติ แต่ทว่าเรี่ยวแรงมันพาลอ่อนยวบยาบไปหมด เพราะอะไรก็ไม่รู้ จูบเบาๆ ไล้ขึ้นมา ชายเสื้อเชิ้ตถูกเลิกขึ้นเรื่อยๆ และมือเล็กต้องยกขึ้นตะปบปากตัวเองเมื่อถูกดันให้นอนลงโดยมีอีกคนหยอกเอินกับบริเวณโคนต้นขาด้านใน

 

ปลายลิ้นร้อนเล็มเลียช้าๆ สลับกับขบเม้มให้เกิดรอยแดงจางๆ คนตัวเล็กสะดุ้งอีกครั้ง รู้สึกร้อนวูบวาบเมื่อปลายลิ้นนั้นสัมผัสกับส่วนที่ซุกซ่อนอยู่ใต้ชั้นใน การปลุกเร้าผ่านผ้าเนื้อบางไม่ยากเลยที่จะทำให้อีกคนเตลิดและพร้อมสำหรับครั้งแรกระหว่างกันได้ในเวลาชั่วครู่เดียว

 

“อ๊ะ!” ชั้นในสีขาวถูกถอดออกอย่างง่ายดาย แผ่นหลังบางแอ่นขึ้นตามสะโพกที่ยกขึ้นเพื่อช่วยให้ควานลินถอดมันออกได้ ตามด้วยเสียงหวานขรมดังออกมา เพราะว่าส่วนที่ซุกซ่อนอยู่ใต้ชั้นในก่อนหน้านี้ถูกอีกฝ่ายครอบครองด้วยริมฝีปาก จีฮุนดิ้นเล็กน้อยตกใจระคนหวาดกลัว ไม่เคยคิดภาพที่ถึงเนื้อถึงตัวถึงขั้นนี้กับควานลินมาก่อน พอมาเจอเข้าจริงก็แทบคิดอะไรไม่ออก สมองมันพร่าเลือนไปหมด เสียงหวานยิ่งดังเมื่อริมฝีปากร้อนๆ ไม่ได้อ่อนโยนเหมือนตอนแรก มันกระตุ้น ปลุกปั่นและปลุกเร้าจนมือที่ใช้ปิดปากตัวเองไว้ต้องผละไปจิกลงกับไหล่กว้างๆ ของเจ้าของการกระทำเพื่อระบายอารมณ์ที่เตลิดไปจนฉุดไม่อยู่จนกระตุกตัวติดๆ กันอยู่อึดใจหนึ่งจึงปล่อยของเหลวสีน้ำนมเข้าไปในโพรงปากของคนทำให้ เสียงหวานรีบร้องขอโทษทันที

 

 

“ขะ ขอโทษ ฉันขอโทษมันควบคุมไม่ได้”

“ก็ยังไม่ได้ว่าอะไร อีกอย่างผมดีใจที่ทำให้จีฮุนมีความสุขได้”

 

“บ้า! พูดอะไรของนาย” ต่อว่าอย่างเหนื่อยอ่อน ยันศอกสองข้างพยุงตัวเองจะลุกขึ้นทว่าควานลินก็ดันให้นอนลงอีกรอบ

 

 

“วันนี้ขอนะ” กล่าวจบก็ค่อยๆ ถอดเสื้อออก ตามด้วยปลดเข็มขัด จดจ้องดวงตาของคนที่กำลังหาคำตอบให้ ริมฝีปากสีอ่อนเม้มแน่น ใบหน้าแดงจัดอีกครั้งเมื่อมองตามมือที่ปลดตะขอ ค่อยๆ ถอดกางเกงยีนส์ออก

 

 

“ไม่ปฏิเสธก็ถือว่าตกลงนะ”

 

“อือ” แม้ประโยคเมื่อกี้จะโมเมจนนึกหงุดหงิดใจแต่ก็ไม่อยากใจร้ายให้ควานลินต้องทรมานเหมือนกับทุกครั้ง หนึ่งปีที่ได้อยู่ด้วยกัน ได้ใกล้ชิดกันมันเลยเถิดจนนับครั้งไม่ถ้วน แต่ก็อดนับถือน้ำใจควานลินไม่ได้ที่พอบอกให้หยุดอีกคนก็จะทำตาม แม้จะชักสีหน้าไม่พอใจ หรือบางครั้งก็งอนพอให้เขาเห็นใจอยู่บ่อยๆ พอร่างกายของคนที่ขอตรงๆ เปลือยเปล่าทั้งที่ตัวเองยังมีเสื้อเชิ้ตสีขาวของอีกฝ่ายสวมไว้อยู่ก็เขินอายขึ้นมาหนักกว่าเก่า

 

 

เขาเพิ่งเคยเห็นรูปร่างของควานลินชัดๆ ความสูงที่ผู้ชายหลายคนอิจฉา
ไหล่กว้างดูแข็งแรง กล้ามแขนสมส่วนกับรูปร่างเลยมาถึงแผงอกที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อพอๆ กับหน้าท้องที่เห็นชัดว่าผ่านการออกกำลังกายมาอย่างดี ไม่ได้อิจฉาเลยที่รูปร่างของควานลินดีกว่าของตัวเอง แต่สิ่งที่รู้สึกอยู่คือความเขินที่ตัวเองกำลังจะตกอยู่ในอ้อมกอดของผู้ชายคนนี้ต่างหาก

 

 

“ทนเจ็บหน่อยนะ” จีฮุนยิ่งหลบตาหนีเมื่อควานลินแทรกตัวมาตรงหว่างขาตัวเองและจับแยกออก ไม่กล้ามองหรอกว่าจะทำอะไรต่อ แต่รู้สึกได้ว่าปลายนิ้วของควานลินกำลังสอดใส่เข้ามา ฟันซี่สวยขบแน่น เม้มปากจนปิดสนิท เพราะความเจ็บที่แล่นริ้วทางเบื้องล่างของตัวเอง จีฮุนหอบแรงๆ เมื่อระบายความเจ็บปวดออกทางใดไม่ได้ยิ่งจำนวนมันเพิ่มขึ้น น้ำตาก็ซึมที่ปลายหางตาโดยฉับพลัน มือกว้างจับสะโพกของจีฮุนให้สูงขึ้นเมื่อเห็นว่าพร้อมแล้วสำหรับสิ่งที่แตกต่างจากปลายนิ้วของตัวเอง

 

 

“ผมรักจีฮุนนะ”

 

 

“อือ อ๊ะ!!” สิ้นคำบอกรัก สิ่งที่สอดใส่เข้ามาก็ทำให้จีฮุนถึงกับสะดุ้งสุดตัว โถมเข้าหาคนที่คร่อมทับอยู่ด้านบน เรียวแขนโอบล้อมคอควานลินดึงให้อีกคนไม่ทิ้งกันไปไหน เสียงหวานร้องดังมากขึ้นเมื่อการเริ่มต้นระหว่างกันสร้างความเจ็บปวดให้ทั้งสองฝ่าย ควานลินจูบปลายหางตาที่มีน้ำตาซึมออกมา แนบจูบลงมาที่กลีบปากสีอ่อน ร่างกายที่ต่อต้านดิ้นหนีการรุกรานเมื่อครู่สงบลงเมื่อเคลิบเคลิ้มกับจูบลึกซึ้ง สติราวหลุดลอย ไม่รู้ตัวว่าเคลื่อนสะโพกตามแรงที่ฝ่ามือกว้างขยับให้ไปตามจังหวะที่จะช่วยส่งให้ความเจ็บบรรเทา เสียงหวานครางฮือทุกครั้งที่ควานลินขยับเข้าออกแต่ถูกลิดรอนด้วยจูบร้อนๆ ที่ปลุกปลอบให้ทั้งตัวและหัวใจของจีฮุนโอนอ่อนผ่อนตามอย่างว่าง่าย

 

 

แรงรั้งที่วงแขนเพิ่มมากขึ้น เมื่อจังหวะขยับเข้าออกของควานลินเริ่มไม่อ่อนโยนจนเสียงหวานที่ครางฮือมาตลอด หวีดดังออกมา จูบร้อนๆ ผละออกต่างคนต่างก็กักกลั้นอารมณ์ต่อไปไม่ไหว จีฮุนหลับตาแน่นเมื่อน้ำเหลวสีขาวถูกฉีดเข้ามาในตัวเองก่อนทิ้งตัวลงกับที่นอน โกยอากาศเข้าปอด ควบคุมลมหายใจให้ปกติ ไรผมชื้นเหงื่อถูกเกลี่ยเช็ดให้แผ่วเบาตามด้วยจูบอ่อนโยนกลางหน้าผาก

 

 

“ขอบคุณนะ สำหรับของขวัญที่พิเศษที่สุด สำหรับผมคนเดียว”

“อ๊ะ! นายจะทำอะไรควานลิน??!!” คนสะลึมสะลือตื่นกลางดึกเผลออุทานก่อนรีบเก็บริบเสียง หันมองรอบตัวหน้าตาตื่น แล้วไม่รู้ว่าจะโล่งใจหรือยิ่งตกใจกว่าเดิมดีที่ไม่ใช่ห้องที่จำได้ว่าสู้กับไลสองพ่อลูกแทบตายก่อนผล๊อยหลับไปเมื่อหลายชั่วโมงที่แล้ว

 

 

จีฮุนทุบกลางหลังคนที่คร่อมอยู่ด้านบน หลังได้คำตอบหน้าไม่อาย

 

 

“ผมอุ้มพี่ออกมาอีกห้อง โอ้ย เจ็บนะ”

 

 

“ก็ทุบให้เจ็บ จะได้มีสติ ทำแบบนี้ใช้ได้ที่ไหนควานลิน ถ้าลูกตื่นมาไม่เจอใครจะทำยังไง?!”

 

 

 

“ลูกไม่ใช่ขวบสองขวบแล้วนะ เดี๋ยวนี้หลับรวดเดียว ตื่นอีกทีก็เช้าเลย โอย จะทุบหลังผมทำไมเนี่ยพี่จีฮุน”

 

 

 

“ก็บอกว่าทุบให้เจ็บให้มีสติไง ลุกไปเลย ฉันจะกลับไปหาลูก อือ!” ราวกับว่าสิ่งที่พัคจีฮุนพูดออกมาไม่ได้เข้าหูเลย ไม่เช่นนั้นไลควานลินคงไม่โน้มลงจูบปิดปาก บดลิ้นร้อนซอนลึกแรงๆ สลับดูดดุนจนเกิดเสียงน่าอาย ไม่เปิดโอกาสให้ด่าทอต่อว่าอะไรอีก อย่าหาว่าไลควานลินเหลิงเลย แต่ในเมื่อมันเป็นวิธีเดียวที่จะเอาพัคจีฮุนอยู่ ก็ต้องตีมึนทำมันต่อไป

 

 

 

แล้วไม่ใช่ไม่ห่วงลูก ไม่ใช่ว่าจะทิ้งให้นอนคนเดียว แต่อย่างที่บอกตอนนี้จีมินโตจนรู้ความแล้ว ไม่ใช่ขวบสองขวบที่มักตื่นขึ้นมาร้องหิวนมกลางดึกเสียหน่อย อีกอย่างเขาข่มตาให้หลับลงไม่ได้จริงๆ หากไม่ทำตามที่หัวใจอยากทำ

 

 

 

“รีบทำกันเถอะ จะได้รีบกลับไปหาลูกด้วยกัน” กำลังอ้าปากจะด่าอีกรอบแล้วเชียวแต่พอถูกพูดใส่ด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยแรงอารมณ์แบบนี้ก็ถึงกับไปไม่เป็น ดวงตาสีเข้มคนด้านบนมองมาอย่างวิงวอน พลางลูบไล้เอวลงไปตามชายเสื้อ ลูบไล้เล้าโลมจนล้วงลึกไปประคองก้นงอนของจีฮุนแรงๆ แล้วไม่ปล่อยให้คิดนาน

 

ควานลินยกเอวอีกคนขึ้น รูดกางเกงนอนของตนและจีฮุนลงรวดเร็ว กดกายร้อนผ่าวให้พานพบกัน แทบจะทันทีที่สร้างเสียงครางหวานลอดจากริมฝีปากเราทั้งคู่ บ่งบอกให้รู้นาทีนี้ต่างคนต่างก็ต้องการการเข้ามาเติมเต็มข้างใน จีฮุนเลื่อนมือที่ประทุษร้ายควานลินก่อนหน้านี้มาโอบรอบคอ ขยับร่างกายเข้าหา ยอมให้ความร่วมมือ จะให้ทำยังไงได้ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว ได้แต่บอกไม่เต็มเสียงออกไป

 

“เบาๆ แล้วกัน เมื่อวานยังเจ็บอยู่เลย”

 

“รับทราบ จะทำให้เบาแต่จะเอาให้เด็ดกว่าเมื่อวาน” มันน่านัก น่าทุบหลังให้หักจริงๆ จีฮุนขึงตาใส่คนพูดจาหยาบโลน หูตาแพรวพราวจนไม่น่ายั้งมือแต่ต้องเลือกกลั้นเสียงร้องเอาไว้ก่อนเมื่อไม่ทันขาดคำ ไลควานลินก็ทำตามที่ลั่นวาจาไว้จริงๆ จีฮุนแอ่นกายขึ้นเพราะถูกดูดคลึงยอดถันบนอกพร้อมกันนั้นด้านล่างก็ถูกนิ้วแกร่งรุกรานไม่หยุด มันซ่านลึกจนอยู่นิ่งเฉยไม่ได้เลย

 

“ควานลิน อ่า” เรียวปากน้อยๆ เผยอเรียกชื่ออีกฝ่าย ดันกายแนบชิดปลายนิ้วแกร่ง ดันลำตัวหยัดขึ้นสูงให้ถูกบดขยี้ให้ได้มากที่สุด และยิ่งพาลใจจะขาดเมื่อลิ้นร้อนๆ เลื่อนไล้ลงตามหน้าท้อง เลียวนรอบสะดือเล็ก จีฮุนเกร็งไปทั่ว ภายในท้องบิดมวนเป็นเกลียวซัดเข้าหากันอย่างรุนแรงก่อนเป็นฝ่ายดันไหล่กว้างให้ลงไปใช้ริมฝีปากกับตัวเอง

 

ต้นขาอ่อนถูกจูบซับทักทาย ทำเอาจีฮุนกระตุกนิดๆ ดิ้นพล่าน ส่ายหน้าไปมากับหมอนเมื่อลิ้นร้อนลากไล้ไปมาใกล้ๆ กับรอยเร้นด้านล่าง ควานลินกำลังแกล้งกันชัดๆ แกล้งให้ทรมาน แกล้งให้จีฮุนต้องเป็นฝ่ายร้องขอแต่ฝันไปเถอะ พอนึกถึงจุดนี้ก็ขุดทิฐิที่เผลอขว้างทิ้งไปเมื่อครู่มาใช้ จีฮุนรีบลุกขึ้นนั่ง หุบขาเข้าหากัน จ้องหน้าคนที่ปากก็บอกว่าให้รีบทำเพื่อจะได้รีบกลับไปหาลูกด้วยกัน แต่นี่อะไร แกล้งกันอยู่ได้!!

 

ทว่าทันทีที่สะบัดหน้าหนี จะลงจากเตียงก็ถูกช้อนตัวให้กลับมานอนท่าเดิมแล้วถูกเกลียวลิ้นร้อนแสนทรงพลังปลุกปั่นตรงส่วนที่ถูกข้ามไปข้ามมา คราวนี้จีฮุนถึงกับหอบกระเส่า มือจิกเน้นหัวไหล่คนที่กำลังมอบความทรมานให้กันก่อนสุขสมล่วงหน้าไปก่อน

 

เราได้สบตากันผ่านความเงียบชั่วครู่หนึ่งและเป็นจีฮุนที่พยักหน้าน้อยๆ เพื่อเป็นการอนุญาตให้อีกฝ่ายได้ปลดเปลื้องด้วยเช่นกัน มันไม่เจ็บร้าวเท่ากับเมื่อวานแต่ห้ามน้ำตาไม่ให้คลอหน่วยไม่ได้ตอนถูกแทรกลึกเข้ามา ความใหญ่โตของควานลินทำให้จีฮุนจุกไม่น้อยทีเดียว กายเล็กเจ็บหน่วง อึดอัดไปหมดแต่พร้อมกันนั้นก็มีความซ่านเสียวแล่นปราดไปทั่วทุกอณูขุมขน

 

ควานลินขยับเบาๆ เป็นจังหวะ พยายามทำตามที่รับปากว่าจะเบามือให้มากกว่าเมื่อวานกระทั่งผ่านพ้นความรวดร้าวไปได้ สอดกายแช่นิ่งในช่องทางคับแน่นแล้วสาวเข้าออกเชื่องช้า ระลอกแล้วระลอกเล่า ผลักกายอย่างใจเย็นแต่แสนแม่นยำ พอเริ่มเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขล้ำของคนใต้ร่างจึงค่อยๆ แยกเรียวขาออกกว้างขึ้นเพื่อแนบลึกเข้ากลางกายได้มากขึ้น จีฮุนครางเสียงหวาน หวานกว่าเมื่อวานเลยก็ว่าได้ก่อนพยักหน้ารับกัน

 

บอกให้รู้ว่าถึงคราวของไลควานลินที่จะปลดเปลื้องความสุขแล้ว

 

จีฮุนหอบหายใจแรงๆ เมื่ออีกฝ่ายเร่งความเร็วราวกับจะทะยานขึ้นฟ้าภายในนาทีนั้น กดลึกเข้ามาถี่รัวแล้วคำรามก้องจนพาลให้คนได้ยินใจเต้นโครมครามก่อนรู้สึกอุ่นวาบเมื่อความสุขสมของควานลินฉีดพุ่งเข้ามาในร่างกาย แล้วต่างคนควรต่างผละห่างจากกัน เงียบใส่กันแล้วจัดการตัวเองให้อยู่ในสภาพพร้อมกลับไปหาลูก หากควานลินไม่ยกมือขึ้นลูบแก้มคนหน้าแดงตัวแดง จับให้หันมองอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ จนจีฮุนต้องขยับซุกเข้าไปในอ้อมอกแล้วกอดกันนิ่งๆ พักใหญ่ทีเดียวกว่าจะจูงมือกลับไปนอนกอดลูกสาวของเราด้วยกัน

 

 

 

–//–

ควานลินที่ดูดดึงอยู่กับยอดอกตัวเอง มือนวดเค้นฟอนเฟ้นไปทั่วราวกับว่าหากช้ากว่านี้เป็นได้แดดิ้นตาย แล้วหลังจากนั้นก็อย่าให้พูดเลยว่ากายสูงใหญ่ที่สอดกายเข้ามาในหว่างขาตัวเองแสดงอาการเหมือนคนตายอดตายอยากกับเรื่องเซ็กส์มาเนิ่นนานในรูปแบบไหนบ้าง

 

“จะรีบไปไหน ไม่มีใครแย่งนายทำหรอกน่า” ในเมื่อหมดหนทางหนีแล้ว มองไม่เห็นทางรอดเงื้อมืออดีตคนรักก็ต้องออกปากปรามให้ใจเย็น แล้วถ้ารู้ว่าไม่ช่วยอะไรจะเลือกไม่พูดให้เปลืองน้ำลายเลย ควานลินที่สีหน้าแววตาเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ ย้อนกลับ

 

 

“ลองมีใครมาคิดจะแย่งทำสิ ยิงทิ้งแน่”

 

 

“ประสาท อ๊ะ ควานลิน เจ็บนะ!” ด่าไม่ทันจบคำ หลังก็กระแทกกับลูกบิดประตู ควานลินพึมพำขอโทษแต่มือก็ไม่หยุดบีบคลึงก่อนเลื่อนลงไปสัมผัสส่วนน่ารักน่าเอ็นดู จีฮุนอ้าปากค้าง อยากด่าก็อยากด่า อยากครางก็อยากครางจนสับสนไปหมด ยิ่งควานลินขยับมือขึ้นลง ลูบไล้หยอกเอินด้วยความรักความคิดถึง ไม่นานดีก็ขยายตัวเลอะฝ่ามืออีกฝ่ายไปหมด แก้มของจีฮุนยิ่งร้อนซู่

“พี่เปลี่ยนไปทุกอย่างยกเว้นเรื่องนี้ เครื่องยังติดเร็วเหมือนเดิม” สาบานว่านี่คือคำชม จีฮุนที่เถียงไม่ได้เพราะหลักฐานทนโท่ในมืออีกฝ่ายได้แต่เบือนหน้าหนี แล้ววินาทีต่อมาก็ได้เสียงปลดหัวเข็มขัดและรูดซิปกางเกงยีนส์ลงฟืดของควานลินดังตามมา

 

 

“นี่อย่าบอกนะว่าจะทำตรงนี้?”

 

 

“จะลงแดงตายอยู่แล้ว ทำมันตรงนี้แหละ” ตอบเหมือนหนุ่มน้อยร้อนรัก ยกขาข้างหนึ่งของจีฮุนขึ้นเกี่ยวเอว เสือกร่างกายไปในหว่างขาเพื่อดันให้คนที่มีส่วนสูงน้อยกว่าตัวเองเป็นสิบเซ็นต์ลอยสูงขึ้น ควานลินสาวความเป็นตัวเองสองสามทีก่อนนำมันไปจ่อยังรอยเร้นด้านล่างของจีฮุน คนตัวเล็กส่ายหน้าพรืด

 

 

 

“ไม่นะควานลิน ไม่ทำตรงนี้ อ๊ะ! เจ็บนะ!!!”

 

 

 

“ขนาดมันยังไม่ตัวใหญ่มากยังร้องเจ็บ ขืนรอไปบนห้อง ของผมมันตัวใหญ่กว่านี้พี่ได้ครางดังลงไปถึงบ้านพี่มินฮยอนจนลูกตื่นแน่ๆ” และสาบานทีว่านี่คือเหตุผลที่ผ่านการกลั่นกรองมาอย่างดีแล้ว จีฮุนที่กำลังตะลึงกับคำพูดน่าเกลียดตั้งใจจะทุบให้ควานลินได้สติแต่ทุกอย่างก็สายไปเสียหมด

 

 

ส่วนปลายสุดของคนใจร้อนถูกดันเข้ามา มันค่อยๆ สอดใส่เข้ามาพร้อมนิ้วโป้งกับนิ้วชี้สองข้างของควานลินแหวกแก้มก้นพอดีมือออกและวินาทีที่ดันลึกสุดช่องทางก็ขยายเต็มตัวจนจีฮุนรู้สึกได้ว่าเยื่อบุผนังภายในของตัวเองกระตุกตุบๆ ตอดรัด ทั้งหน้า ลำคอหรือแม้กระทั่งในอกพาลร้อนผะผ่าวไปหมดจวนเจียนแตกเป็นเสี่ยงๆ สะโพกถูกยึดมั่นแล้วได้รับการกระแทกกระท้นหนักหน่วงตามมา

 

 

 

ลำแขนข้างหนึ่งของจีฮุนกอดเกี่ยวต้นคอควานลิน หลังก็ยันกับกับบานประตูเพื่อกันไม่ให้ตก ความสุขสันต์โจนทะยานรวดเร็วเพราะควานลินถาโถมใส่มาไม่ยั้งซึ่งจีฮุนเองก็บิดส่ายสะโพกรับเข้าจังหวะ ก็เคยเป็นแฟนกัน อยู่ด้วยกันจนมีลูกสาวเป็นสักขีพยานทำให้ร่างกายตอบสนองกันอย่างคุ้นเคย แม้จะห่างร้างลากันมาเนิ่นนานแต่ครั้นพอเสพสมกันสมใจหน้าหล่อๆ ก็ซุกซบลงที่ซอกคอนวลเนียน จีฮุนลูบต้นคออีกฝ่ายช้าๆ ประชดถามเสียงขึ้นจมูก

 

 

“ไหวไหมเนี่ย?” เพราะเห็นว่าเร่งเครื่องจนสอดใส่เข้าออกไม่กี่ทีก็เสร็จสม ผิดกับเวลาปกติที่ชอบพิรี้พิไร งัดไม่รู้ลีลาต่อกี่ลีลามาวาดลวดลายจนแทบสำลักความเสียวซ่านตายคาเตียง(สมัยคบกัน) พอคนลอบหอบหายใจถี่ๆ ย้อนกลับ

 

 

“นี่ใคร?”

 

 

“คนเซ็กส์จัด”

 

 

“ใครบอกเซ็กส์จัด”

 

 

“………”

 

 

“ผมอยากจัดแค่กับพี่คนเดียวต่างหาก พัคจีฮุน”

 

 

เอาเลย ไลควานลิน ถ้าปากดีขนาดนี้ ก็เชิญจัดกันให้ตายกันไปข้างหนึ่งเลย ไว้พรุ่งนี้จีฮุนค่อยอาละวาดและชำระความทีเดียว!!!!!!

 

 

-//-

 

กลับไปอ่านต่อในเด็กดีและฝากคอมเม้นท์ด้วยนะคะ

 

cut

 

 

 

 

คนตัวเล็กขยับตัวอัตโนมัติเพื่อให้อีกฝ่ายได้สัมผัสเรือนร่างตนได้ถนัดถนี่ มือหนาเริ่มปลดเปลื้องเสื้อผ้าของแทยงอย่างใจร้อนโยนลอยหวือไม่รู้ทิศทาง พลันผิวกายขาวกระจ่างอมชมพูอวดสายตาอยู่ใต้อาณัติยองโฮก็เข้าครอบครองด้วยริมฝีปากร้อน มือสองข้างก็ลูบไล้ไปทั่วเรือนกายงดงามก่อนผละออกห่างปลดชุดคลุมเพียงตัวเดียวบนร่างกายสูงใหญ่ของตัวเองไปพ้นกาย แทยงมองร่างหนาของเจ้าของสายตาที่จับจ้องไปทั่วร่างกายตัวเอง หรุบต่ำลงเรื่อยๆ จนเห็นตัวตนของอีกฝ่ายกำลังบ่งบอกอย่างน่าไม่อายว่าต้องการแทยงแค่ไหน มันสั่นระริก แสดงพลังแรงกล้าว่าพร้อมจะโจนจ้วงอยู่ต่อหน้าจนอดหน้าแดงไม่ได้

 

 

ยองโฮแนบเรือนกายลงมาอีกครั้ง ผนึกทุกสัดส่วนร่างกายกับแทยง ก่อนใช้วงแขนแกร่งช้อนเอวน้อยยกขึ้นจากพื้นเตียง ซอนลึกปลายนิ้วกับรอยเร้นที่คับแน่น เสียงครางร้องด้วยความเจ็บเป็นสิ่งแรกที่เกิดขึ้นพร้อมการต่อต้าน พยายามเตะขาไปมาเพื่อจะช่วยตัวเองให้พ้นจากพันธนาการญาติหนุ่มแต่หารู้ไม่ว่ามันยิ่งกลับเป็นการเปิดทางให้ยองโฮซอกซอนล่วงล้ำได้มากขึ้น แต่ไม่ช้าไม่นานรอยเร้นที่ไม่เคยผ่านมือใครก็เริ่มอ่อนตัวพร้อมรอท่าให้ตัวตนของเจ้าของปลายนิ้วเสียดสีความร้อนผ่าวเข้าไป

 

 

“อื้อ!” แทยงครางประท้วง ดันอกแกร่งไว้ทั้งน้ำตาเมื่อความเจ็บถาโถมจนเรียกสติ แววตาตื่นตระหนัก มันเจ็บร้าวราวกับร่างหักเป็นสองท่อน ภายในของตัวเองที่เพิ่งผ่านการรุกล้ำก็เต้นตุบๆ รับรู้ได้เพียงความจุกจนน้ำตาพาลจะไหลอีกให้ได้ ยองโฮได้ยินไม่เต็มเสียงนักว่าอีกฝ่ายเจ็บและขอให้หยุด แต่ร่างกายที่สั่นระริกมากกว่าเดิมเห็นทีจะตรงกันข้ามนัก

 

 

 

“ผ่อนคลายสิเด็กน้อย” แขนกำยำโอบรัดเอวบางให้สูงขึ้น หลอกล่อเด็กเสียขวัญด้วยจูบหวานๆ อีกหลายต่อหลายที ซุกไซ้แนบชิดลำคอระหง ขบเม้มหลายต่อหลายจุด แทยงกัดปากกลั้นเสียงครางที่จะตามมาเมื่อร่างสูงใช้จังหวะที่แทยงกำลังเคลิ้มตามค่อยๆ แทรกกายลึกเข้าไปจนสุด ยองโฮยอมรับว่าเขาเคยวาดฝันการทำแบบนี้กับแทยงแต่ไม่เคยตั้งความหวังกับตัวเองว่าจะมีโอกาสเป็นจริง

 

 

และในเมื่อมันเป็นจริงแล้ว ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุใดก็ตาม เขาจะไม่ทิ้งมันลงกลางคัน

 

 

 

ใบหน้าหล่อเหลาเหยเกเมื่อขยับกายแล้วมือเรียวจิกลงบนไหล่ของเขา ยิ่งขยับก็ยิ่งจิกแต่เพื่อแลกกับความสุขสมเช่นตอนนี้เขายอมเสียยิ่งกว่ายอม ยองโฮจ้องร่างงดงามใต้เรือนกายตัวเองยิ้มๆ ยิ่งเห็นแทยงหน้าแดงแค่ไหนก็ยิ่งสอดใส่หนักหน่วงยิ่งขึ้นซึ่งมันสร้างเสียงครางลึกให้คนฟังอย่างเขายิ่งเพิ่มความซาบซ่านในหัวใจยิ่งนัก ทว่าก็หยุดทำมันดื้อๆ

 

 

“พี่ยองโฮ”

 

 

“หืม?”

 

 

“พะ พี่หยุดทำไม” แทยงไม่เคยกระดากอายเท่าวันนี้ คนตัวเล็กที่ไม่ยอมปริปากพูดใดใดตั้งแต่ถูกปลดเปลื้องอาภรณ์ทิ้งไปรอบเตียงหอบหายใจแรงๆ อย่างน่าสงสาร แขนเรียวสวยเกาะกอดให้ร่างสูงแนบสนิทลงมาแต่ทุกอย่างกลับยิ่งแย่กว่าเดิม ยองโฮเบี่ยงกายลงด้านข้างทั้งที่ร่างกายยังประสานลึกก่อนช้อนตัวแทยงขึ้นให้นั่งคร่อมอยู่เหนือเอวเขาอย่างง่ายดาย

 

 

 

“ไหนใครบอกไว้ว่าต่อให้เป็นเดือนไหนก็ไม่เอาพี่?” ฟันขาวกัดเบาๆ เหมือนถูกญาติหนุ่มตบหน้าแรงๆ นัยน์ตาคลอด้วยน้ำอุ่นใส นึกชังหน้าอีกฝ่ายมากกว่าที่เคยชัง แต่ทำยังไงได้ในเมื่อตอนนี้ร่างทั้งร่างตึงแน่นไปหมด เรือนกายใหญ่โตที่แทรกลึกอยู่ในร่างกายตัวเองตอนนี้ก็ยิ่งส่งให้ร้อนซู่ ทรมาน

 

 

“ผมเกลียดพี่” แทยงกล่าวรอดไรฟัน มือสองข้างกำเข้าหากันแน่นแต่ต้องครางไม่เป็นส่ำเมื่อคนถูกตราหน้าว่าแทยงเกลียดนั้นสวนกายขึ้นไม่บอกไม่กล่าว ความจุกเล่นงานแทยงอีกรอบพร้อมความอายอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ยองโฮเองตื่นตัวกับท่าทีที่ไม่ยอมใครของคนตัวเล็ก เขาหยักยิ้มก่อนหยัดกายขึ้นตวัดปลายลิ้นตรงยอดอกล่อตาล่อใจที่ไวต่อสัมผัสโดยที่มือก็ลูบต้นขาด้านในของคนที่นั่งคร่อมเอวเขาเชื่องช้า

 

 

 

“อยากเกลียดเท่าไรก็เกลียดไปแต่ถ้าอยากทำก็ต้องทำเอง” คำพูดนั้นเหมือนมือหนาตบใบหน้าแทยงเข้าอย่างจังและแรงกว่าคราแรก ตอนนี้คนตัวเล็กเจ็บชาไปทั่วร่างรวมไปถึงหัวใจ อยากหายตัว อยากไปให้พ้นๆ หน้าญาติหนุ่มแต่ก็ได้แค่คิดเท่านั้น ความร้อนในร่างกายพุ่งสูงทบทวีฉุดให้แทยงลากตัวเองสู่ความกระดากอายอีกครั้ง คนตัวเล็กขยับทั้งที่ไม่รู้ว่าต้องขยับแบบไหน ทำอย่างไรถึงจะหลุดพ้นจากความทรมานบ้าๆ นี้แต่การตอบสนองตามธรรมชาติก็สอนแทยงเอง

 

 

 

ทว่า เสียงครวญครางแทบขาดใจจากการปรนเปรอความสุขแบบไม่ประสีประสาเริ่มกลับมาเล่นงานยองโฮเสียเอง ร่างสูงเงยหน้ามองใบหน้าสวยแดงซ่านที่เปรอะเปื้อนน้ำตา เขารู้ว่าฤทธิ์ยากำลังเล่นงานแทยงรวมถึงตัวเขาด้วย เราสองคนต้องการกันและกันจนเจ็บร้าวไปทั่วร่าง และก็รู้อีกเช่นกันว่าขืนปล่อยให้แทยงลองผิดลองถูกเองต่อไปคงต้องทรมานตายกันไปข้างหนึ่ง ยองโฮจึงยึดเอวบางนั้นไว้ ถอนกายออกออกห่างก่อนจับแทยงให้อยู่ในท่าคลานกึ่งกลางเตียงซึ่งยังกัดฟันเฮือกสุดท้ายเพื่อจะหนีทำให้เสียการทรงตัวเพราะความยืดหยุ่นของเตียงน้ำ คนตัวเล็กเกือบหน้าคะมำโชคดีที่ว่าเจ้าของเตียงล็อคเอวไว้ได้ทันก่อนทำการแทรกลึกจากด้านหลังทันทีทันใด

 

 

 

วงแขนแกร่งล๊อคเอวน้อยไว้อย่างแมนยำและมั่นคง สอดกายเข้าออกรุนแรงจนเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นห้อง แทยงเองก็ร้องด่าจนฟังไม่ได้ศัพท์กับความป่าเถื่อนจากญาติหนุ่มก่อนจะซบหน้าลงกับท่อนแขนตัวเองพร้อมน้ำตาที่รินไหลไปกับพื้นเตียงสีขาว ฟันสวยขมริมฝีปากแน่น นึกเกลียดตัวเองที่กระตุกบีบรัดความแกร่งที่ถาโถมเข้าหาตัวเองอย่างไม่รู้จักพอ จนการแทรกกายอย่างไร้ความปราณีหลายต่อหลายครั้งจบลง แทยงที่กายเหนื่อยจนแทบประคองตัวเองไม่ไหวจึงถูกปล่อยให้นอนลงพร้อมสติที่ดับวูบไป

 

 

 

ยองโฮพิศมองเรือนกายพราวด้วยเหงื่อชุ่มที่หมดสติไปด้วยความอ่อนเพลีย ดูให้แน่ใจว่าคนตัวเล็กสิ้นฤทธิ์ไปแล้ว เขาค่อยๆ ประคองศีรษะได้รูปนอนบนหมอนดีๆ ก่อนก้าวลงจากเตียงตรงไปหยิบแก้วเปล่าสองใบตรงหน้าโซฟา คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ไม่ได้แปลกใจกับคราบผงสีขาวที่นอนอยู่ก้นแก้วนักเพราะเขาเจอกับตรรกะการอยากเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเขาจากบรรดาคู่นอนที่ผ่านมานักต่อนักแล้ว

 

 

แต่ที่เขาแปลกใจก็คือ เหตุใดโดยอนจึงเลือกจะทำมันในวันนี้ วันที่เขาอยากปราบผยศญาติปากร้ายอยู่พอดี รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นพร้อมคำส่งผ่านไปถึงหญิงสาวในใจ

ขอบคุณนะโดยอน ไว้ผมจะตบรางวัลชิ้นโตให้คุณทีหลัง…

 

 

 

——+—– Love on Top —–+——