SF: ครั้งแรก… ของเรา

Couple : KuanLin x JiHoon

By : September_PL

Note : ฟิคที่ไม่มีอะไร แต่อย่าอ่านตอนมีคนนั่งข้างๆ จะดีที่สุด เพราะชื่อเรื่องก็อธิบายไว้หมดแล้ว 😛

6ea491799db08497067cccdbbc6579ec

ไลควานลินทรุดตัวลงบนเตียงนุ่ม เตียงที่ขับกล่อมให้ใครบางคนกำลังตกอยู่ในห้วงนิทรา เขาระบายยิ้มเมื่อเห็นกลุ่มผมสีอ่อนโผล่พ้นผ้าห่มออกมา แว่วได้ยินเสียงครางแผ่วเบาในลำคอจากการถูกเขารุกรานก็ยิ่งปรากฏรอยยิ้มที่กว้างขึ้น

“อือ” ร่างที่ขดกายใต้ผ้าห่มเริ่มกระสับกระส่าย สัมผัสบางอย่างเกิดขึ้นใต้เสื้อยืดที่สวมใส่ กระทั่งความเย็นจากปลายนิ้วแตะที่ยอดอกข้างหนึ่งก็ถึงกับสะดุ้งตัวตื่น

“ควานลิน!” ท่ามกลางความมืดสนิท ใบหน้าที่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ของคนบุกรุกฉายชัดในดวงตาคนบนเตียง มือขาวดึงผ้าห่มปกปิดร่างกายตัวเองอีกทั้งพยายามถอยหนีแต่ทว่าก็ถูกรั้งเอวกลับมาหมับ

“ผมขอทำนะ”

“ไม่ได้! พี่ง่วง ออกไปเดี๋ยวนี้!”

“โธ่~ พี่จีฮุน อย่าใจร้ายกับผมสิ เราเป็นแฟนกันนะ”

“แฟนกันแล้วไง ก็พี่ไม่อยากทำ เข้าใจมั้ย?”

“ไม่รักผมเหรอ?”

“รักหรือไม่รักมันเกี่ยวกับทำหรือไม่ทำมั้ย ห๊ะ?”

“เกี่ยวสิ ถ้าไม่รักจะอยากทำเหรอหรือว่าพี่ทำกับใครก็ได้ ถึงไม่ใช่ผม?”

“แล้วถ้าให้ทำจะทำได้รึไง แป๊กมากี่ครั้งแล้ว อ่ะ! ควานลิน พี่ขอโทษ~ พี่ไม่ตั้งใจจะพูดแบบนี้” มือขาวยึดชายเสื้อแฟนรุ่นน้องไว้ ไม่ได้ตั้งใจจะพูดเรื่องที่ควานลินไม่อยากฟังแต่ปากมันพาไปจริงๆ คนถูกรั้งไม่ให้ลุกขึ้นหันหน้าหนีด้วยกระดากอายจนเกิดแรงสวมกอดจากด้านหลังทำให้รู้ว่าจีฮุนกำลังง้องอนกัน

“ไม่เอาน่า อย่าคิดมากสิ ทำได้หรือทำไม่ได้ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย”

“พี่จะเลิกกับผมก็ได้นะ”

“ถ้าพูดแบบนี้อีกครั้งเดียวพี่จะบอกเลิกจริงๆ!”

“พี่ก็อยากเลิกอยู่แล้วนี่! มีแฟนที่ทั้งเด็กทั้งแฟนห่วยๆ อย่างผมไม่มีก็ดีกว่าไม่ใช่เหรอ?”

“ควานลินนา~ ไม่เอาน่า นายไม่ได้ห่วยสักหน่อย นายก็แค่ยังเด็ก” ใบหน้าที่ซุกบริเวณต้นคอคนประชดค่อยๆ ยื่นมาข้างแก้ม… จีฮุนโน้มตัวไปจูบเอาใจที่สันคางได้รูป ค่อยๆ จับใบหน้าของแฟนรุ่นน้องให้หันมาประกบจูบกัน

รู้ว่าตัวเองใช้คำพูดรุนแรงเกินไปแต่จะให้ทำยังไงได้เล่า ในเมื่อมันก็เป็นเรื่องจริงทั้งนั้น เราสองคนคบกันมาได้สักพักแล้ว อะไรต่ออะไรดูจะราบรื่น ไม่มีอุปสรรคแต่ทว่าก็ติดแค่เรื่องเดียว

เรื่องที่ว่า… เราต่างเป็นแฟนคนแรกของกันและกัน

อะไรต่ออะไรก็ทำครั้งแรกร่วมกัน มันจึงไม่ง่ายเอาเสียเลย โดยเฉพาะเรื่อง เซ็กส์

ควานลินหันมาตามแรงฉุดดึง มือใหญ่สอดเข้าใต้เสื้อพร้อมลูบไล้ไปทั่วเพราะห้ามใจตัวเองไม่อยู่ เสียงครางหวิวเล็ดลอดออกมาจากเรียวปากสีสวยที่ยังปรนเปรอรสจูบให้กันราวกับว่าลิ้นมันติดพันซึ่งกันและกัน

“ผมขอลองอีกครั้งนะ”

“อือ” จีฮุนตอบรับคำขอตรงไปตรงมานั้นก่อนเอนแผ่นหลังลงเชื่องช้า ขยับขึ้นไปนอนบนหมอนตามเดิมโดยมีควานลินตามขึ้นมาคร่อมทับไว้ ร่างสูงละจูบออกก่อนใช้ข้อนิ้วไล้ข้างแก้มขาว เลื่อนต่ำมาที่ลำคอสวย เลยแอ่งชีพจรลงไปยิ่งเรียกเสียงครางหวานหูจากแฟนรุ่นพี่ได้ดีนัก

ชายเสื้อยืดยิ่งเลิกขึ้นจนถูกถอดออกทางศีรษะ อกขาวตึงแน่นกระจ่างตาท่ามกลางความมืดก่อนกระเด้งลอยเหนือพื้นเตียงเมื่อถูกหยอกเอินด้วยเรียวลิ้นร้อนๆ ของคนด้านบน ควานลินลงปลายลิ้นบนยอดอกสองข้างอย่างอ้อยอิ่ง รสชาติหวานที่ติดมาจากเรียวปากยังคงติดลิ้นยิ่งเพิ่มความหอมหวานให้ติ่งไตสองข้างมากขึ้น ลมหายใจคนทั้งคู่เริ่มถี่กระชั้น สัมผัสต่างๆ เร่งเร้าและรุนแรงมากขึ้น

แก้มนวลขาวขึ้นสีจัดเมื่อกางกางที่ใส่นอนถูกรูดลงก่อนจะเห็นว่าร่างสูงยันตัวลุกขึ้นเพื่อถอดเสื้อยืดและกางเกงบ๊อกเซอร์ของเจ้าตัวออกตาม เลือดในกายร้อนวาบราวกับจะเดือดให้ได้เมื่อร่างกายเปลือยเปล่าโน้มแนบชิดกัน ควานลินเลื่อนตัวลงมาทาบทับไว้อีกครั้งแต่ไม่ได้ทิ้งน้ำหนักลงมาทั้งหมด เขาพยุงตัวเองด้วยการยันศอกสองข้างบนที่นอนนุ่ม

“จะให้ผมใช้ปากหรือใช้มือ?”

“ปะ ปาก~”

คราวนี้จีฮุนก็ตอบอย่างตรงไปตรงมาอีกเช่นกัน ตาปรือปรอยมองร่างสูงค่อยๆเลื่อนตัวต่ำลงไปยังส่วนกลางลำตัวของตัวเองก่อนดูดกลืนเข้าไปในโพรงปากร้อนชื้น เสียงครึมครางพอใจเริ่มดังกว่าตอนแรก ร่างกายกระตุกสั่นเป็นช่วงๆ ตามการดูดดุนของช่องปากควานลิน ลิ้นนุ่มสลับข้างซ้ายขวากับส่วนที่ขยายคับเต็มช่องปาก จนจีฮุนต้องใช้กำปั้นอุดปากตัวเองเพื่อกลั้นเสียงร้อง ปล่อยร่างกายไปตามแรงอารมณ์ไม่นานสิ่งที่ควานลินปรนเปรอก็ใกล้พาให้หยาดน้ำบางอย่างฉีดพุ่งออกมา มืออีกข้างของคนถูกกระทำจิกกลุ่มผมของคนด้านล่างแน่น

พอแล้ว ไม่ไหวแล้วจริงๆ

“อ่า~~” แผ่นหลังเด้งลอยเคว้งกลางอากาศพร้อมอารมณ์ที่ไต่ขึ้นไปถึงจุดสูงสุดค่อยๆ กลับสู่ภาวะปกติ จีฮุนหอบหายใจหนัก ทิ้งร่างกายกับที่นอนอย่างเหนื่อยอ่อน รู้สึกได้ถึงแรงดูดกลืนกับส่วนนั้นของตัวเองจึงผงกหัวขึ้นดู

“ไม่ต้องควานลิน ไม่ต้องทำแบบนี้” ดันไหล่กว้างออกเดี๋ยวนั้น หลายต่อหลายครั้งต้องต่อว่าที่ควานลินชอบกลืนมันไปไม่พอยังทำความสะอาดให้ด้วยวิธีนี้ วิธีที่เล็มเลียและดูดดุนมันราวกับแท่งไอติมรสหวาน ร่างสูงผละตัวออกหลังอิ่มเอมกับส่วนที่คลายความทรมานลงแล้วก่อนคายหยาดน้ำบางส่วนปลายบนนิ้วมือตัวเองแล้วสอดเข้าไปยังปากทางเข้าด้านล่างของจีฮุน

“ดะ เดี๋ยวสิควานลิน! มันเจ็บนะ!”

“แค่ครึ่งนิ้วเอง”

“ก็มันเจ็บ เอาออกไปก่อนได้มั้ย?”

“ถ้าให้ผมเอานิ้วออก ผมจะเอาของผมใส่เข้าไปเลยนะ”

“บ้าสิ!” จะต่อรองแท้ๆ แต่ดันกลายเป็นว่าจะถูกมัดมือชกกลับ จีฮุนค้อนให้อย่างอดไม่ได้สุดท้ายจึงได้แต่โอนอ่อนผ่อนตามแรงเข้าออกของนิ้วเพียงนิ้วเดียวที่ฝืนแทรกเข้ามาจนสุด ร่างขาวบิดไปมา อาการเจ็บเสียดแล่นริ้วไปทั่วสะโพกและช่องท้องจนต้องนิ่วหน้าพอรู้สึกว่านิ้วที่สองกำลังพยายามจะสอดใส่เข้ามา น้ำตาก็แทบไหล

“พี่เจ็บจริงๆนะ เอาออกเถอะ”

“ผมขอลองอีกครั้ง ให้ผมนะ” ควานลินจับมือคนที่พยายามดันตัวเขาออกมาจูบอย่างเอาใจ ทำทุกวิถีทางให้จีฮุนคลายความเจ็บ พยายามจะสอดใส่นิ้วที่สองเข้าไปให้ได้แต่ทว่าก็ไม่เป็นผลก่อนตัดสินใจดึงมันออกอย่างหงุดหงิดและจับส่วนกลางลำตัวของเขาที่ขยายจนใหญ่โตไปจ่อยังปากทางเข้าด้านล่างแทน ทุกอย่างน่าจะดีกว่านี้ถ้าไม่เพียงแค่กดแทรกเข้าไปเพียงส่วนหัว พัคจีฮุนก็ร้องโอดครวญออกมาเสียงดัง

“อ๊ะ! เจ็บ!”

“……….”

“อือ ควานลิน เอาออกเถอะ!”

“……….”

“พี่บอกว่าเจ็บไง ผลั๊ก!” ปลายเสียงติดตวาดดังขึ้นพร้อมแรงผลักเฮือกสุดท้ายจนควานลินหงายหลังไปนอนอยู่ปลายเตียง ใบหน้าน่ารักชื้นเหงื่อบิดเบี้ยว คิ้วสวยขมวดมุ่น ร่างกายขาวนวลสั่นราวกับลูกนก

“พี่ขอโทษ มันเจ็บจริงๆ” พอเห็นว่าอีกคนถูกผลักไปอยู่ปลายเตียงก็กุลีกุจอเข้าไปหาแต่ควานลินก็ฉวยลุกขึ้นเสียก่อน ร่างสูงหยิบเสื้อผ้ามาใส่ลวกๆ ปลดมือคนที่ยึดชายเสื้อไว้

“ไม่เป็นไรครับ ผมผิดเอง พี่นอนเถอะ”

“เดี๋ยวสิควานลิน ถ้ายังทำไม่ได้ยังไงก็ให้พี่ทำให้นายก่อนดีมั้ย?” ไม่พูดเปล่าพลางดึงอีกฝ่ายให้กลับมานอนลงบนเตียง เตียงของจีฮุน ในห้องส่วนตัวของจีฮุนที่วันนี้รูมเมทสุดซี้หนีไปค้างกับพี่ๆ เพื่อนๆ ที่ค่ายเพราะตรงกับวันหยุดที่บริษัทมอบให้ เห็นใบหน้าเครียดขรึมเสมองไปทางอื่นจีฮุนก็ยิ้มออกเพราะเท่ากับว่าแฟนรุ่นน้องยอมรับข้อตกลงแล้ว ใบหน้าน่ารักโน้มลงไปใช้ปากกับส่วนที่ยังไม่ได้รับการปลดปล่อยของควานลินอย่างเชื่องช้า รูดมันขึ้นลงด้วยความคุ้นเคยพอได้ยินเสียงครางต่ำเล็ดลอดออกมาจากคนตีหน้านิ่งเมื่อครู่ก็ยิ่งเพิ่มความเร็ว

“อือ~” ใบหน้าหล่อเหลาเงยขึ้น คิ้วขมวดเล็กน้อยเมื่อร่างกายตัวเองทวีความอึดอัดจนแทบทนไม่ไหว ความร้อนพลุ่งพล่านไปทั่วภายใน เสียงปรนเปรอด้วยเรียวปากสีสวยที่กังวาลไปทั่วห้องนอนยิ่งเป็นแรงกระตุ้นให้ควานลินกลั้นไว้ให้นานกว่านี้ไม่ได้สุดท้ายน้ำเหนียวหนืดสีขาวก็ฉีดพุ่งออก มาจนเต็มช่องปากของคนน่ารักในเวลาต่อมา

“ผมขอโทษนะ” คว้าเอวคนพี่เข้ามากอดหลังเลื่อนตัวขึ้นมานอนเคียงข้าง ใบหน้าน่ารักส่ายไปมา ยิ้มหวานให้

“ไม่เป็นไรหรอก ไว้คราวหน้าก็ได้”

“ไว้คราวหน้ามากี่ครั้งแล้วเนี่ย เฮ้อออ”

“ยังไม่ถึงร้อยครั้งสักหน่อย”

“พี่อยากให้ถึงเหรอ?”

“ไม่เอา ถ้าต้องถึงร้อยครั้งพี่จะหาแฟนใหม่”

“อ่า พี่จีฮุน ห้ามนะ!” ท้ากันไปมาจนแล้วจนรอดก็ทำให้เกิดการขึ้นเสียงใส่กัน จีฮุนถึงกับหัวเราะคิกที่แกล้งควานลินได้ ก็บอกว่าแค่แกล้งไงเพราะต่อให้เราสองคนจะไม่สามารถทำจนถึงที่สุดได้ ถึงครั้งที่ร้อยจริงๆ มันก็ไม่ใช่ตัวแปรให้เขาไปมีแฟนใหม่เสียหน่อย

แต่จะว่าไปนี่ก็ครั้งที่สิบกว่าไปแล้วนะ

ที่เขากับควานลินจบเซ็กส์ระหว่างกันไว้ที่กลางทาง ==”

“ทำยังไงผมถึงจะเข้าไปในตัวพี่ได้นะ”

“นายก็ทำให้น้องชายของนายเล็กลงหน่อยสิ”

“จะบ้าเหรอไง มันทำได้ที่ไหนละครับ?”

“จะยังไงก็ได้แต่ห้ามใช้แผนสุดท้ายนะ!”

“ที่ไม่ให้ไปถามพี่ซองอูอ่ะน่ะ?

“อือ ห้ามถามเด็ดขาดนายก็รู้ว่าถ้าพี่ซองอูรู้จะต้องล้อพวกเราไปถึงปีหน้าแน่ๆ”

“พี่เขาคงไม่เห็นเป็นเรื่องล้อเล่นหรอกครับ”

“ไม่มีทาง! อย่างพี่ซองอูสนุกกับการแกล้งเราสองคนที่สุดแล้ว นายไม่รู้เหรอ?”

“โอเคครับ ไม่ถามก็ไม่ถาม”

“อือ งั้นนอนเหอะ พี่ง่วงแล้ว”

 

เช้าวันรุ่งขึ้น…

ควานลินยืนทื่ออยู่หน้าห้องที่ปิดสนิทระหว่างตัดสินใจว่าจะเคาะเรียกพี่ซองอูดีหรือว่าจะกลับไปเปิดเวปไซต์หาข้อมูลในสิ่งที่อยากรู้เอาเอง ถ้าถามพี่ซองอูอาจโดนหัวเราะใส่อย่างที่พี่จีฮุนบอกแต่ถ้าให้กลับไปเปิดเวปไซต์แล้วศึกษาด้วยตัวเอง เขาต้องลองผิดลองถูกอีกกี่ครั้งกว่าจะได้เป็นแฟนที่สมบูรณ์แบบของพัคจีฮุนกันเล่า

“มีอะไรควานลิน?” เพราะมัวแต่เหม่อคิดไม่ตกคนด้านในที่เปิดประตูออกมาพอดีจึงถามเข้า ควานลินส่ายหน้ารัวรีบหันหลังจะกลับเข้าห้องตัวเอง

“มีอะไรก็ถามมา พี่จะกลับไปค้างที่บ้านสามวันนะ”

“ไปวันไหนครับ?”

“เย็นนี้แหละ ฝากดูแฟนพี่ด้วยด้วยละ อย่าปล่อยให้หนีเที่ยวได้เชียว” ยังไม่ทันไรก็กำชับกับรุ่นน้องที่พอจะไว้ใจได้ ครั้นพอซองอูจะเดินเข้าครัวคนที่ส่ายหน้ารัวอยู่เมื่อครู่ก็เดินตามไปติดๆ คนเป็นพี่เลิกคิ้วมองอย่างแปลกใจ

“มีอะไร?”

“คือ ผมมีเรื่องจะปรึกษาน่ะครับ”

“เรื่องงานเหรอ?”

“เปล่าครับ เรื่องส่วนตัว”

“ถามจริง?!” ที่ต้องย้ำเพราะนานทีปีหนไลควานลินจะยอมเปิดปากในเรื่องส่วนตัวกับคนอื่น ซองอูบอกให้น้องมันไปนั่งรอที่โซฟาสักครู่ถ้าชงกาแฟเสร็จแล้วจะตามไป อีกฝ่ายนั่งรอได้ไม่นานก็เริ่มมีสีหน้ากระอักกระอ่วนใจจนซองอูที่เพิ่งเดิน มาถึงต้องตบบ่าให้กำลังใจเบาๆ ควานลินขยับลงไปนั่งที่พื้นทันทีที่คนจะให้คำปรึกษาเดินมาถึงพร้อมแก้วกาแฟร้อนที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นไปทั่ว

“ท่าทางจะปัญหาใหญ่นะเนี่ย ว่ามาๆ”

“คือผมจะขอคำแนะนำจากพี่เรื่องเซ็กส์น่ะครับ” กาแฟแทบพุ่งออกจากปากเดี๋ยวนั้น คนเป็นพี่รีบวางแก้วไว้บนโต๊ะมือไม้สั่น ตวัดหน้ามามองน้องเล็กหน้าหล่อที่หล่อไม่แคร์พี่ๆ ในวงที่พอมีเรื่องจะมาปรึกษาทั้งทีก็เล่นเอาถึงกับปวดตับ เขาถามย้ำกับน้องมันอีกครั้งให้แน่ใจ

“เรื่องเซ็กส์เหรอ?”

“ครับ”

“กับจีฮุน?”

“ก็ต้องพี่จีฮุนสิครับ ผมมีพี่เขาแค่คนเดียว”

“งั้นจะปรึกษาเรื่องอะไรล่ะ?” ทำตัวเป็นการเป็นงานพร้อมยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มอีกรอบแต่ทว่าก็เกือบสำลักจนแทบพุ่งออกมาอีก

“ผมเข้าไปในตัวพี่เขาไม่ได้” คำตอบที่ราวกับฟ้าผ่ากลางใจเล่นเอาซองอูถึงกับปั้นหน้าไม่ถูก โอ้ย ใครจะคิดว่าไลควานลินจะกล้าพูดตรงไปตรงมาขนาดนี้เล่าแต่ด้วยความเป็นพี่และยังพ่วงตำแหน่งที่ปรึกษาที่ควานลินให้ความไว้เนื้อเชื่อใจจึงตีหน้าเครียดขรึมพลางวางแก้วกาแฟที่ยังไม่ได้กินสักอึกลงตามเดิม หันมาเท้าความต่อ

“ลองมากี่ครั้งแล้วล่ะ?”

“เมื่อคืนครั้งที่สิบเอ็ด”

“เฮ้ย! จริงอ่ะ ทำไมถึงปล่อยไว้นานขนาดนี้?”

“ก็ผมไม่รู้จะทำยังไงนี่ พี่สอนผมหน่อยสิ”

“สอนเหรอ?”

“ครับ แบบที่พี่ทำกับพี่แดเนียลหรือไม่ก็ทำกับคนอื่นก็ได้”

“เฮ้ย! เบาๆ สิเดี๋ยวถ้าแดเนียลได้ยินเข้าก็วิ่งมาฉีกอกพี่พอดี” ซองอูยกนิ้วขึ้นมาปรามความปากสว่างของน้องเล็ก สรุปไม่เถียงว่าแอบมีคนอื่นจริงซ้ำร้ายยังให้คนมาขอคำปรึกษาอย่าเอ็ดตะโรไปอีก

“ง่ายๆเลยนะ มันก็เหมือนเวลาทำกับผู้หญิงนั่นแหละเพียงแต่ว่ากับผู้ชายนายต้องใจเย็น มากกว่า บุ่มบ่ามหรือรีบร้อนไม่ได้ ไม่งั้นจะทำให้เจ็บทั้งสองฝ่าย”

“ยังไงครับ?” พอเข้าโหมดสุขศึกษา ควานลินก็เอียงคอถามในสิ่งที่ไม่เข้าใจทันที ซองอูแอบคิดในใจว่าทำไมเรื่องทั่วไป เรื่องภาษา เรื่องการใช้ชีวิตมันถึงชอบคุยชอบถามพี่มินฮยอน แต่กับเรื่องประเภทนี้ถึงเลือกตน แต่ก็นั่นแหละ น้องมันคงเลือกแล้ว ซองอูยกตัวอย่างที่คิดว่าน้องมันจะเข้าใจและเห็นภาพ

“ก็อย่างเช่น เราต้องเปิดทางฝ่ายตรงข้ามก่อน เล้าโลมนานๆ หน่อยถ้าเอานิ้วเข้าไปนำทางก่อนไม่ใช่ใส่เข้าไปเฉยๆนะ ต้องนวดๆ คลึงๆ แถวๆปากทางให้มันขยายตัวก่อน มันยุ่งยากกว่าทำกับผู้หญิงก็ตรงนี้แหละแล้วก็ทำให้เขาไม่พะวงตอนกำลังเราจะใส่เข้าไป”

“ทำไมล่ะพี่?”

“ธรรมชาติน่ะสร้างผู้ชายมาให้คู่กับผู้หญิง กลไกในร่างกายของชายหญิงเลยเหมาะสมกันมากกว่าแต่สำหรับผู้ชายกับผู้ชายอย่างเราๆ จะเรียกว่าฝืนธรรมชาติก็ได้แต่ทำไปทำมาเดี๋ยวก็อยู่เหนือธรรมชาติได้เองแหละ” อธิบายไปเรื่อยก็ชักมองหน้ากันไม่ติด แม้จะกินอยู่หลับนอนกันมาเป็นปีๆ แต่ให้มานั่งเปิดอกพูดเรื่องบนเตียงกันโต้งๆ แบบนี้ก็ขัดเขินใช่เล่น ควานลินทำหน้าคิดตามก่อนเงยหน้าขึ้นมาถามต่อ

“ผมคงใจร้อนเกินไปเพราะแค่ใส่นิ้ว พี่จีฮุนก็ร้องว่าเจ็บแล้ว”

“ไม่แปลกหรอกน่า จีฮุนมันไม่เคยมีอะไรกับผู้ชายนี่”

“เวลาทำผมสงสารพี่เขานะครับ หรือว่าผมจะไม่ทำต่อดี?”

“เฮ้ย! บ้าน่ามีแฟนไว้ให้มานั่งด่านอนด่าเราหรือมีไว้ให้ใช้เงินเราเฉยๆหรือไง ใช้ให้คุ้มหน่อยสิ งั้นรอเดี๋ยว พี่มีตัวช่วย” ว่าพลางก็วิ่งหายปรู๊ดเข้าไปในห้องนอนก่อนหอบหิ้วบางสิ่งบางอย่างออกมา ซองอูวางมันลงบนโต๊ะ แววตาเป็นประกายพร้อมยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

“เอาเจลนี่ไปใช้ซะ” หนุ่มรุ่นพี่หยิบมันออกมาจากแพคครึ่งโหลจำนวนสามหลอดก่อนส่งให้ควานลิน คนรับไปพลิกขึ้นพลิกลงก่อนอ่านฉลากพอเห็นคำอธิบายไว้บนหลอดว่าเป็นเจลสำหรับเพิ่มความหล่อลื่นเวลามีเพศสัมพันธ์ก็ถึงกับตาโต

“ใช้ไอ้นี่เหรอพี่?”

“อือ สำหรับคนมีอะไรกันแรกๆ มันจะช่วยได้เยอะแต่สำหรับคนใจร้อนบ่อยๆ อย่างพี่ก็ถือว่าช่วยได้ตลอดแหละ” ใจร้อนชนิดที่ว่าวันไหนอารมณ์รุนแรงพอผลักแดเนียลลงเตียงได้ทีไรก็ขี้เกียจเล้าโลมให้เสียเวลาเพราะทั้งสีหน้า ท่าทางของแดเนียลที่นอนรอให้เขาเข้าไปในตัวก็ทำให้เขาแทบทนไม่ไหว

“คือ ทะ ทาที่ไหนครับ?”

“ทาได้ทั้งน้องชายนายแล้วก็ตรงที่น้องชายนายจะเข้าไปในตัวจีฮุน”

“ใช้เยอะแค่ไหนล่ะครับ?” พอถามตอบกันได้จนลืมความขัดเขินก็เริ่มมีการสาธิต ซองอูลองบีบมันออกมาเท่ากับที่ตัวเองใช้ประจำพร้อมแนะนำให้อีกฝ่ายใช้ประมาณนี้ต่อหนึ่งครั้งก็พอ

“มันจะทำให้เย็นๆ หน่อยนะ แต่พอใส่เข้าไปแล้วจะทำให้ไม่ฝืด” อธิบายมาถึงขั้นนี้คนฟังก็เริ่มมีสีหน้าวิตก ลำพังจะสัมผัสพี่จีฮุนแต่ละครั้งก็ยากเย็นแสนเข็ญแล้วนี่จะให้ใช้ไอ้เจลหล่อลื่นนี้มีหวังได้โดนถีบตกเตียงก่อนเป็นแน่ ซองอูที่จับสีหน้าคนเป็นน้องได้จึงช่วยพูดให้คลายกังวล

“จีฮุนมันไม่ว่าอะไรหรอก ของที่จะช่วยให้นายกับมันเป็นคนๆเดียวกันได้ จะมารังเกียจทำไม”

“พี่จีฮุนเหมือนคนอื่นซะที่ไหนละครับ ผมว่าคงถูกซักนานแน่ๆว่าไปเอาไอ้เจลนี้มาจากไหน”

“อ๋อ จีฮุนมันกลัวพี่ล้อล่ะสิ งั้นเอางี้” พอจะรู้นิสัยเจ้าน้องชอจังดีว่าฟอร์มจัดแค่ไหนแล้วยิ่งเห็นว่าควานลินไม่มีความมั่นใจเท่าไรก็กระดิกนิ้วหงึกๆ ให้น้องเข้ามาฟังใกล้ๆ ถ้าที่สอนมาทั้งหมดลำบากใจที่จะทำงั้นเขาจะบอกวิธีสุดท้ายให้แล้วกัน

“ให้พี่ลองทำกับจีฮุนสักครั้งมั้ยล่ะ รับรองครั้งต่อไปถ้านายทำต่อจากพี่จะง่ายขึ้น”

“บ้าสิ! พี่พูดอะไรเนี่ย ห้ามนะครับ!!” ข้อเสนอสุดท้ายเล่นเอาน้องเล็กจากไทเปร้องห้ามเสียงลั่นหอ ซองอูถึงกับหลุดขำออกมายกใหญ่ที่แหย่จนควานลินสติแตกได้แต่ทุกอย่างพลันชะงักเมื่ออีกสองคนที่เพิ่งตื่นเปิดประตูห้องนอนออกมาพร้อมตีหน้ายุ่งใส่

“เสียงดังอะไรกัน หนวกหูจริง” พัคจีฮุนบ่นพร้อมทำตาเขียวใส่แฟนเด็กกับพี่ชายขี้แซวที่หัวเราะไม่มีความเกรงอกเกรงใจกันสักนิด

“นั่นสิ แล้วนี่คุยอะไรกันเนี่ย จะตื่นสายๆ ก็ทำไม่ได้เลย” อีกรายก็เป็นคังแดเนียลที่ออกมาพร้อมหน้าตายังไม่ตื่นดี ผมเผ้าก็จับที่คาดผมคาดมาลวกๆ เดินโงนเงนมานั่งข้างๆ พี่ซองอูส่วนจีฮุนที่มาหยุดเท้าสะเอวด้านหลังควานลินก็เริ่มสอดส่องเรดาร์จับผิด

“สุมหัวทำอะไรกัน?” เพราะหาหลักฐานเท่าไรก็ไม่เจอจึงคาดคั้นเอาตรงๆ แต่ก็เล่นเอาวงแตกเมื่อซองอูทำหงุดหงิดไม่พอใจที่ถูกรุมสงสัยใส่พร้อมเดินตึงๆ เข้าไปจัดกระเป๋าเพื่อกลับไปค้างที่บ้าน พอเห็นแดเนียลเดินตามเข้าไปต้อยๆ ก็ชักตาเขียวใส่ควานลิน

“คุยอะไรกับพี่ซองอู?”

“เรื่อยเปื่อยนะครับ อ้อ วันนี้พี่ซองอูจะกลับบ้าน”

“ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลย บอกมาเดี๋ยวนี้นะ!”

“ไม่มีอะไรครับ พี่ไปอาบน้ำดีกว่า ผมหิวแล้ว”

“ไลควานลิน!”

“ค้าบบบ ไม่มีอะไรจริงๆ เร็วสิหรือจะให้ผมอาบให้”

“ไม่เอา! พี่อาบเองได้” ตื้อถามไปมาจนงานจะเข้าตัวเองก็รีบแจ้นหายเข้าไปในห้องน้ำเดี๋ยวนั้นเพราะเคยแล้ว เคยใจอ่อนให้ควานลินเข้ามาอาบน้ำให้สุดท้ายก็เหนื่อยจนแทบขาดใจ ขนาดแค่สัมผัสกันภายนอกแท้ๆ ยังหมดเรี่ยวแรงได้ถึงเพียงนั้น จีฮุนไม่อยากคิดเลยว่าถ้าระหว่างตัวเองกับอีกฝ่ายมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง เข้าสักวัน… ตัวเองจะไม่ตายคาเตียงไปเลยหรือไง

 

ตกเย็นหลังแยกกับพี่ซองอูและคนอื่นๆ ที่กลับไปค้างที่บ้าน พวกเราที่เหลือทั้งก็ออกไปกินเนื้อย่างร้านประจำก่อนกลับเข้าหอ แต่เห็นทีพี่ซองอูจะมีตาทิพย์จริงๆ ถึงคาดเดาได้ว่าแฟนตัวเองจะหนีเที่ยว ควานลินคว้าตัวพี่ชายทาสแมวที่กำลังจะโบกแท็กซี่ไว้หน้าตาตื่น

“พี่จะไปไหน ถ้าพี่ซองอูโทรมาแล้วรู้ว่าพี่ไม่อยู่หอ โดนแน่”

“แค่ไปเจอเพื่อนเฉยๆ อย่าทำเว่อร์ไปได้มั้ยควานลิน”

“พี่ซองอูสั่งให้ผมดูพี่ไว้ กลับหอกับพวกเราเถอะครับ”

“ทำมาสั่งให้ดูพี่ไว้ นายกำลังเข้าข้างคนร้ายอยู่นะควานลิน”

“เข้าข้างคนร้าย?”

“นายคิดเหรอว่าพี่นายกลับไปบ้านจะไม่ไปหากิ๊ก พี่น่ะปลงแล้ว”

“เฮ้ย! ถามจริง พี่อย่ามาล้อเล่นน่า”

“ไม่ได้ล้อเล่น ถ้านายว่างมากก็เอาเวลาไปอยู่กับจีฮุนไม่ดีกว่าเหรอ วันนี้พี่กลับดึกนะอนุญาตให้ทำเสียงดังได้หนึ่งวัน โอเค๊?” ยักคิ้วให้ หนำซ้ำยังยิ้มกรุ่มกริ่มให้พัคจีฮุนที่ยืนทำตาเขียวอยู่ด้านหลังอีก แล้วแทนที่จะรอคำตอบสักนิดกลับไม่มีแดเนียลพุ่งตัวเข้าไปในรถแท็กซี่รวดเร็ว ก่อนสั่งให้คนขับออกรถ

ควานลินถึงกับทอดถอนใจแม้จะพอรู้ว่าพี่ซองอูเป็นคนเจ้าชู้แค่ไหนแต่ก็ไม่คิดว่าพี่แดเนียลเองก็จะรับได้แถมยังมีหน้าหนีไปเที่ยวอย่างสบายใจแบบนี้อีก มือขาวของคนที่ยืนซ้อนด้านหลังยื่นมากอบกุมพร้อมรอยยิ้มน่ารัก

“ช่างคนอื่นเถอะ มันเรื่องส่วนตัวเราไปยุ่งมากไม่ได้หรอก”

“อืม งั้นเรากลับหอกันเถอะครับ” พยักหน้ารับก่อนขึ้นรถของบริษัทกลับหอพัก พอขึ้นมาถึงก็ต่างแยกย้ายกันอาบน้ำ จีฮุนที่อาบเสร็จก่อนเดินลิ่วๆ มาค้นขนมไว้สำหรับกินคืนนี้ในครัวระหว่างที่รอให้ควานลินอาบน้ำเสร็จ

“นอนห้องผมนะ” กำลังจะนั่งลงที่โซฟาเพื่อดูรายการทีวีสักหน่อยคนเพิ่งอาบน้ำเสร็จก็เดินมากอดเอวไว้จากด้านหลัง จีฮุนพยักหน้าแต่ก็มีข้อแม้ว่าขอดูทีวีสักพัก นัยน์ตาคู่สวยเหลือบมองแฟนรุ่นน้องที่เดินไปหยิบน้ำอัดลมกับขนมบ้างแล้วกลับมานั่งเบียดข้างๆ

เราจมอยู่กับรายการวาไรตี้ทางช่องสถานีกันสักพักใหญ่ รู้ตัวอีกทีควานลินก็นอนหนุนตักจีฮุนหลับไปเรียบร้อยแล้ว ใบหน้าน่ารักส่ายอย่างเอือมๆ ว่าแล้วว่าเด็กติดนอนอย่างไลควานลิน ทนถ่างตาได้ไม่เกินสี่ทุ่มหรอก พอเห็นน้องมันหลับจึงย่องเบาไปเอาเบียร์ที่แช่ไว้ในตู้เย็นมาดื่มแอบดื่ม ใช่แล้ว แอบดื่ม

เพราะถ้าดื่มให้น้องมันเห็นจะโดนบ่น บ่นจนหูชาทีเดียว

ร่วมชั่วโมง แสงสว่างจ้าจากทีวีทำให้จีฮุนต้องหรี่ตามองไปรอบๆ ก่อนวกกลับมายังคนที่นอนหนุนตักอยู่ ปลายนิ้วไล้ไปตามแก้มและสันคางได้รูปของคนรัก

“ควานลิน~”

“อือ?”

“ไปนอนกันเหอะ” น้ำเสียงหวานๆ นั้นปลุกให้เจ้าของชื่อตื่นแต่โดยดี ควานลินหยัดกายลุกขึ้นมองแฟนรุ่นพี่ที่นั่งยิ้มทำตาหยาดเยิ้มก็ทำให้ตกใจไม่น้อย ตกใจที่ตัวเองหลับไปเป็นชั่วโมง และตกใจที่เห็นว่าจีฮุนแอบดื่มอีกแล้ว

“นี่พี่ดื่มทำไมครับ เดี๋ยวก็ติดหรอก”

“นานๆ ที ไม่ทำให้ติดหรอก วันนี้หยุดนะ พี่ก็แค่รีแล็กซ์” ปากพร่ำบอกเหตุผลแต่ร่างกายกลับบดเบียดเข้ามาหา จีฮุนพาผิวร้อนๆ ที่ถูกแอลกอฮอล์ย้อมจนเป็นสีแดงเรื่อเข้ามาใกล้มากขึ้นๆ จนสุดท้ายก็ปีนมานั่งอยู่บนตักควานลินหน้าตาเฉย

“พี่เมาแล้วนะครับ”

“วันนี้นายหล่อจังควานลิน หล่อกว่าทุกวันเลย~” เอาเข้านั่น ควานลินเชื่อสนิทว่าจีฮุนเมาชนิดที่ว่ากู่ไม่กลับเพราะปกติด่าเขาว่าจืดว่าหน้าโหลสารพัด แล้วไหงตอนนี้ถึงมาชมเปราะว่าหล่อได้หล่อดีซ้ำร้ายไปกว่านั้นที่เรียกว่าเมามายเห็นทีจะเป็นการพยายามบดเบียดร่างกายเข้ามาไม่เลิก บดเบียดเข้ามาจนจะสิงร่างเขาอยู่ร่อมร่อ

ควานลินกลืนน้ำลายลงคออึกโตเมื่อมือขาวป่ายลูบไล้ขึ้นมาที่ต้นคอเขาแล้วค่อยๆ ลากปลายนิ้วต่ำลงมาถึงคอเสื้อนอนที่เขาสวมอยู่ เท่านั้นไม่พอยังไล้วนไปมาผ่านเนื้อผ้าใกล้ตำแหน่งยอดอกซึ่งถือเป็นจุดเรียกอารมณ์ได้ดีทีเดียว

“ละ ลงไปเถอะครับ อือ” กำลังจะจับเอวคนเมาให้ลงไปจากตักแต่จีฮุนก็โน้มลงมาจูบปิดปากไว้เสียก่อน กลิ่นฉุนๆ ของแอลกอฮอล์คละคลุ้งออกมากับลมหายใจ ปนมากับรสจูบดื่มด่ำเล่นเอาควานลินแทบเมาตามไปด้วย

คนที่เริ่มเมาตามเนื่องจากกลิ่นลมหายใจและจูบมึนเมาสะดุ้งวาบไปทั่วตัวเมื่อร่างกายถูกกระตุ้นหนักขึ้นจากตำแหน่งการนั่งที่แม่นตรงราวกับจับวาง ส่วนล่างของคนเมาบดเบียดบริเวณกลางลำตัวของควานลินเชื่องช้าราวกับกลั่นแกล้งกันชัดๆ

ความปวดหน่วงบริเวณกลางลำตัวที่ควานลินไม่อาจควบคุมมันได้อีกต่อไปทำให้เขาค่อยๆ เอนตัวลงราบกับพื้นโซฟาตามความต้องการของคนบนตัก จีฮุนยิ้มหวานออกมาเมื่อแฟนรูปหล่อยอมใจอ่อนให้ทำตามใจชอบแล้ว

“พี่อยากเป็นของควานลิน ให้พี่เป็นของควานลินนะ” ทั้งที่เริ่มพูดอ้อแอ้จนลิ้นคับปากแต่ก็สามารถกล่าวจนจบประโยคได้ ผิวแก้มขาวของคนพูดขึ้นสีจัดกว่าเดิมพาลให้ควานลินต้องแลบลิ้นเลียริมฝีปากแห้งผากของตัวเองจากคำเอ่ยชวนตรงๆ นั้น

ให้ตายเหอะ ลำพังก็อยากทำอยู่แล้ว

ยิ่งมาถูกเชิญชวนแบบนี้อีก… ปฏิเสธไป

เห็นทีจะต้องโดนกล่าวหาว่าเสียชาติเกิดเป็นแน่

“ควานลิน~”

“ครับ?” เพราะมัวแต่ถามตอบตัวเองในใจจึงถูกคนที่เริ่มบิดตัวไปมาด้านบนร้องเรียก ควานลินเอื้อมไปลูบแก้มคนน่ารักที่เริ่มงอแงแต่ก็ต้องอึ้งหนักกว่าเดิมเมื่อถูกลิ้นสีแดงสดเล็มเลียลงมาตั้งแต่ปลายถึงโค่นนิ้ว

“นิ้วของนาย” จีฮุนกัดปากไว้ไม่ยอมพูดต่อแต่ก็พอทำให้ควานลินรู้ว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร แฟนรุ่นพี่คงหมายถึงนิ้วที่เคยใส่เข้าไปในตัวอีกฝ่ายสินะ โอ้ว ร้อนแรงจริงพัคจีฮุนเวอร์ชั่นนี้

“อยากให้ผมเอานิ้วเข้าไปอีกเหรอ?”

“ไม่เอา อยากให้อย่างอื่นเข้ามามากกว่า”

“อะไรเหรอครับ?”

“ไอ้เจ้านี่ไง” ตอบไม่พอยังวางมือบนส่วนกลางลำตัวที่คับพองภายใต้กางเกงนอนมาครู่หนึ่งแล้ว ควานลินดุนลิ้นเข้าข้างแก้ม นี่ถือเป็นครั้งแรกเชียวที่เขารู้สึกตื่นเต้นและแทบรอให้สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นช้ากว่านี้สักนาทีเดียวก็ไม่ได้

“อยากให้มันเข้าไปมากหรือเปล่าครับ?”

“มาก”

“มากแค่ไหน หืม?”

“มากที่สุด” คนเมายอมรับอย่างไม่อายแถมยังยิ้มเย้ายวนให้อีก ควานลินที่ถูกใจคำตอบไม่น้อยเลื่อนฝ่ามือขึ้นไปเค้นคลึงบริเวณโค่นต้นขาขาวแต่คงไม่ถูกใจจีฮุนเท่าไรนักเจ้าตัวจึงคว้ามือสองข้างของคนรักสอดเข้าไปใต้เสื้ดยืดตัวเองฉับ ค่อยๆ โน้มลงใกล้เพื่อให้อีกคนลูบไล้ทั่วๆ ได้ถนัดมือ พอยอดอกสองข้างถูกทักทายก็ครางขรมออกมา

“อือ หลิน…”

“โน้มลงมาอีกสิครับ” ใครว่าคนเมาว่ายากไลควานลินนึกอยากเถียงใจขาดเพราะพอเขาบอกให้อีกฝ่ายโน้มลงมาอีกก็ได้รับความร่วมมือแต่โดยดี ร่างสูงเลิกชายเสื้อยืดคนด้านบนขึ้นจนถึงลำคอขาวก่อนจะเห็นว่าจีฮุนก้มลงมาใช้ปากงับชายเสื้อนั้นไว้เอง เขาใช้มืออีกข้างดันแผ่นหลังให้กดต่ำลงมาก่อนใช้ปลายลิ้นเลียและดูดเม้มแรงๆ ที่ยอดอกสีสวยของคนเมาคราวนี้เล่นเอาเสียงครางขรมผ่านชายผ้าที่กัดไว้ดังไปทั่ว

“หลิน อ๊ะ อ่า” วินาทีนี้ต่างฝ่ายต่างโหยหาร่างกายเปลือยเปล่าของกันและกันแทนการมีเสื้อผ้าเป็นตัวขวางกั้น จีฮุนจัดการถอดชุดตัวเองออกส่งๆ ก่อนป่ายมือเปะปะมาช่วยถอดชุดของควานลินที่หยัดกายลุกขึ้นนั่งออกตาม เราสองคนสบตากันแน่วนิ่ง ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดกันพลันต่อมาก็แนบจูบเพื่อแลกลิ้นกันอีกครั้ง

มือใหญ่กอบกุมส่วนแข็งขึงของคนบนตักส่งให้เสียงครางหวานเล็ดลอดออกมาทั้งที่ยังจูบกันอย่างดูดดื่ม มันบ่งบอกว่าจีฮุนทั้งพอใจและไม่ต้องการให้หยุด เรียวแขนสองข้างโอบรัดบ่ากว้างแน่น ลิ้นที่กำลังแลกสัมผัสกันในช่องปากยิ่งรุนแรงขึ้น ทุกอย่างส่งให้ส่วนแข็งขึงในกำมือควานลินร้อนขึ้นๆ พร้อมขนาดที่คับพองกว่าเดิมจนจีฮุนผละจูบออกก่อนซุกหน้าลงที่บ่ากว้าง

“แรงอีกหลิน แรงอีก อึก!” แม้จูบร้อนแรงนั้นจะทำให้รู้สึกดีไม่น้อยแต่ก็ยอมละออกมาเพื่อต้องการสั่งให้คนที่กำลังทำให้เพิ่มน้ำหนักมือขึ้นตามแรงปรารถนา ไม่ถึงนาทีดีความกระสันอยากก็พลุ่งพล่านมารวมกันยังกลางหว่างลำตัวของจีฮุน ก่อนปลดปล่อยมันออกมา

หยาดน้ำเหนียวเลอะเต็มกำมือควานลิน เขาไม่ได้คว้าผ้ามาเช็ดได้แต่รอให้คนบนตักได้พักสักนิด เสียงหอบหายใจข้างหูจากหนักเริ่มผ่อนแรงลงจนแน่ใจแล้วว่าจีฮุนน่าจะพร้อม สำหรับการรับมือในความต้องการของเขาต่อ

“เข้ามาสิ” เสียงหวานบอกคนที่กำลังลูบแผ่นหลังที่ชุ่มเหงื่อให้ ควานลินนิ่งค้างก่อนตัดสินใจว่าจะทำเช่นไรต่อไปดีแต่คงไม่ทันใจคนเมา จีฮุนถอยตัวลงไปนั่งคุกเข่าพร้อมใช้ปากดูดกลืนส่วนกลางลำตัวของควานลินเข้าไป แผ่นหลังขาวนวลตาลอยเด่นอยู่เบื้องหน้า หนำซ้ำบั้นท้ายกลมกลึงก็กำลังโยกย้ายตามแรงขยับเข้าออกของปากจีฮุนอีก

บอกตามตรงเขาแทบจะปลดปล่อยออกมาเดี๋ยวนั้น

ถ้าไม่ติดว่า… อีกคนร้องขอให้เขาเข้าไปในตัวให้ได้ไว้ก่อนหน้านี้

“พี่จีฮุน” สติพลันหลุดจากภาพบั้นท้ายที่กำลังเคลื่อนไหวเชื่องช้าเมื่อจีฮุนถอนริมฝีปากออกแล้วดึงมือเขาที่เต็มไปด้วยน้ำสีขาวขุ่นของเจ้าตัวกำรอบส่วนกลางลำตัวเขา ซ้ำยังปีนขึ้นมานั่งบนตักเหมือนกับตอนแรกพร้อมค่อยๆ กดลำตัวลงมา

“อือ!”

“เจ็บหรือเปล่า?”

“จะ เจ็บ” ต่อให้เมามายแค่ไหนช่องทางด้านล่างของคนไม่เคยถูกรุกรานก็ยังสร้างความเจ็บให้ ควานลินจับเอวอีกคนให้หยัดขึ้นก่อนมองหาบางสิ่งบางอย่าง ถ้าจำไม่ผิดเขายัดไว้ใต้โต๊ะตัวนี้ส่งๆตอนพี่จีฮุนและพี่แดเนียลโผล่พรวดพราด ออกมาจากห้องเมื่อเช้า

บิงโก!

ควานลินเห็นหลอดเจลหล่อลื่นทั้งแพคที่พี่ซองอูหอบหิ้วออกมาแบ่งคนละครึ่งกับเขาก่อนโน้มลงไปหยิบมันขึ้นมาหนึ่งหลอด คนบนตักกรอกตาตาม คิ้วสวยขดเข้าหากัน

“อะไร?”

“ตัวช่วยไง แป๊ปหนึ่งนะครับ” ลูกศิษย์รีบทำตามที่อาจารย์สาธิตไว้เมื่อเช้าอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ควานลินบีบเจลหล่อลื่นออกมาเท่าที่พี่ซองอูบีบออกมาให้ดูเมื่อเช้าก่อนทาชะโลมไปทั่วแกนกายของตัวเอง อีกทั้งยังบีบออกมาอีกเล็กน้อยป่ายลงบนนิ้วแล้วค่อยๆ สอดเข้าไปทาจนทั่วปากทางเข้าด้านล่างของจีฮุนอีก ใบหน้าหล่อเหล่ายกยิ้มทีเดียวเมื่ออีกฝ่ายไม่ร้องเจ็บสักนิดหนำซ้ำยังครวญครางออกมาราวกับจะขาดใจเพียงแค่เขาสอดนิ้วเข้าไปกดๆ นวดๆเพื่อให้มันขยายช่องทางเข้า

“ค่อยๆ กดตัวลงมานะครับ ช้าๆ”

“อือ หลิน อ๊ะ!” คนด้านบนเกร็งไปทั่วจนตัวสั่นราวกับลูกนก ขนาดกดลำตัวให้ส่วนกลางของควานลินสอดเข้าไปได้ครึ่งเดียวก็ครางครึมออกมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนจนค่อยๆ กดลึกลงไปจนสุดจนร่างกายประสานกันแนบสนิท คนเป็นฐานก็ได้ยินเสียงร้องครางที่ดังที่สุดเท่าที่เคยได้ยินจากแฟนรุ่นพี่คนนี้

“ควานลิน มันรู้สึกดีจัง” ปากบอกไม่พอยังมอบรางวัลให้ด้วยการจูบที่ปากแรงๆ ยิ่งพอควานลินเริ่มขยับโดยการจับเอวให้โยกขึ้นลงจีฮุนก็ยิ่งจูบแรงขึ้น เหงื่อเม็ดโตผุดซึมเต็มหน้าผาก ไรผมและแผ่นหลัง เสียงตอดรัดของผนังเนื้อนุ่มด้านในกับส่วนกลางลำตัวที่แข็งตึงดังขึ้นตามแรงเคลื่อนไหว เลือดที่ไหวเวียนในร่ายการร้อนวาบราวกับน้ำเดือดๆ ร้อยองศา พอยิ่งร้อนก็ยิ่งหยุดนิ่งไม่ได้

“อือ หลิน!”

“เจ็บหรือเปล่า?” ยังอดห่วงว่าจะทำให้คนไม่เคยบนตักเจ็บเหมือนกับครั้งก่อนๆ แต่จีฮุนก็ส่ายหน้าแถมยิ้มหวานเยิ้มมาให้ ตาปรือปรอยจดจ้องแฟนสุดหล่อด้วยความรักและหลงใหล

“ไม่เจ็บเลย มันดีมากจน…”

“จนอะไรครับ?”

“จนพี่เหมือนจะลอย”

“งั้นก็ลอยสิครับ ลอยขึ้นไปให้สูงๆ เลยเดี๋ยวผมจะคอยจับไม่ให้พี่หลุดมือเอง” เสียงระโหยของคนบอกทำให้คนรู้สึกดีราวกับฝันยิ่งยกลำตัวสูงขึ้นแล้วกดลงมาแรงๆ คราวนี้เสียงครางขรมของทั้งจีฮุนและควานลินปนเปกันจนแยกไม่ออก

เราสองคนขยับขึ้นลงเร็วขึ้น ขยับเข้าออกแรงขึ้น ความแข็งตึงแทรกลึกเข้าไป ความร้อนส่งผ่านออกมา เนื้อต่อเนื้อเสียดสีกันซึ่งถ้ามันเป็นเชื้อเพลิงคงได้เกิดเป็นไฟลุกพรือไปทั่วหอแล้ว การกระตุกสั่นติดๆ กันของจีฮุนทำให้ควานลินเลื่อนฝ่ามือมากอบกุมส่วนกลางลำตัวของอีกฝ่ายที่มีปฏิกิริยาตอบสนองอีกครั้ง เราสองคนเกร็งตัวแรงๆ ก่อนกลั้นใจให้มันปลดปล่อยออกมาพร้อมกัน

ทุกอย่างรอบกายสงบนิ่งลงแล้ว เสียงครางลั่นหอก็พลันหายไป ควานลินก้มลงมองหยาดน้ำเหนียวหนืดที่เลอะเต็มกำมือรอบสองก่อนเงยหน้าขึ้นมอง คนที่ฟุบหลับคาบ่าเขา ร่างสูงค่อยๆ ดึงทิชชู่จากกล่องบนโต๊ะมาเช็ดคราบน้ำบนฝ่ามือก่อนประคองร่างคนหลับไม่รู้เรื่องลงจากตัก

“ตกมาจากที่สูงแรงหรือไงครับ ถึงกับสลบไปแบบนี้” วางร่างจีฮุนลงบนเตียงหลังอุ้มเข้ามาในห้องของเขา จัดการคลุมผ้าห่มให้ถึงมิดคอก่อนกดจูบแผ่วเบาที่กลางหน้าผาก เขาเห็นจีฮุนพลิกตัวหนีไปพร้อมขดเข้าไปใต้ผ้าห่มแสดงเจตจำนงที่จะนอนสบายๆ จนถึงเช้าจึงเลี่ยงออกมาเก็บข้าวของด้านนอก

ร่างสูงคว้ากางเกงนอนที่กองไว้ข้างโซฟาขึ้นมาใส่ก่อนเก็บกระป๋องเบียร์เปล่าไปทิ้งถังขยะ รอยยิ้มสุขใจปรากฏขึ้นเมื่อกลับมาจะเก็บเสื้อผ้าของจีฮุนแล้วเหลือบเห็นหลอดเจลหล่อลื่นที่ตกปุอยู่ใต้โต๊ะ เขาหยิบมันออกมารวมถึงอีกห้าหลอดที่อยู่ในแพคด้วย

“ถือว่าเป็นตัวช่วยที่เยี่ยมทีเดียว” คิดในใจพลางเอาครึ่งหนึ่งเข้าไปเก็บในห้องพี่ซองอูส่วนอีกครึ่งหนึ่งที่มี หลอดที่เปิดใช้แล้วจะเอาเข้าไปเก็บในห้องก็พบว่าประตูหน้าหอถูกคีย์รหัสผ่านเข้ามาเสียก่อน เป็นแดเนียลที่เพิ่งกลับมาถึง

“กลับดึกจังครับพี่แดเนียล” ทักพี่ชายที่ก้มๆเงยๆแกะเชือกรองเท้าอยู่ แดเนียลเงยหน้ามามองแว่บหนึ่งก่อนผลักบานประตูให้ใครอีกคนตามเข้ามา

“เข้ามาสิ น้องมันเสร็จแล้ว” ไม่อาจแน่ใจได้ว่าคำว่าเสร็จแล้วที่แดเนียลบอกคนด้านนอกหมายถึงอะไรแต่พอเห็นว่าเป็นซองอูที่บอกตั้งแต่เช้าว่าจะกลับไปค้างบ้านเดินหน้านิ่วคิ้วขมวดเข้ามาก็ถึงกับงุนงง

“อ้าว! พี่ไม่ได้กลับบ้านเหรอ?”

“พอดีลืมของน่ะเลยย้อนกลับมาเอา”

“ทำไมไม่บอกควานลินไปล่ะมีผู้หญิงใช้มือถือพี่โทรมาหาผม พี่เลยต้องรีบกลับมาแก้ตัว”

“พี่อธิบายไปแล้วว่าเพื่อนสมัยเรียน แล้วที่รีบมาหานายเพราะเห็นว่าไปดื่มข้างนอก”

“สุดท้ายผมก็ผิดตลอด เลิกคุยกันเถอะ!” พอเถียงไม่ได้แดเนียลก็ระเบิดอารมณ์ออกมา ชี้หน้าห้ามไม่ให้ซองอูตามเข้าไปในห้องแต่มีหรือที่องซองอูจะทำตาม เสียงตึงตังของมวยคู่เด็ดเล็ดลอดออกมาจากห้องนอนส่งให้ควานลินต้องส่ายหัว

ได้เรื่องจนได้มั้ยเล่า เฮ้อ~

“ทำมาดุผมเสียงดังนะ!” แดเนียลถอดเสื้อนอกออกหลังทรุดกายลงนั่งบนเตียงไม่วายค้อนใส่คนโตกว่า ซองอูตามมานั่งเบียดข้างๆ โอบแฟนอย่างง้องอน

“ก็เล่นให้สมจริงไง ขืนไม่เนียนควานลินมันได้สงสัยเราสองคนแน่ๆ”

“สงสัยก็ดี มันจะได้สำนึกว่าที่ตรงโซฟาไม่ใช่ที่ที่มันจะมานัวเนียกันแบบนั้น”

“เอาเหอะน่า ควานลินมันก็เพิ่งทำตรงนั้นครั้งแรก ปล่อยๆไปเหอะ”

“ก็ได้ แต่ยังตกใจไม่หาย นี่ขนาดครั้งแรกก็ขนาดนั้นแล้ว ไม่อยากจะคิดหลังจากนี้”

“สองคนนั้นคงไม่คิดว่าเราจะกลับมาเร็วมั้ง”

“พูดถึงเรื่องนี้ พี่ไม่มีสิทธิ์ไปลากผมกลับมาแบบนั้นนะ เพื่อนผมอยู่เต็มโต๊ะ”

“ก็นายไม่ยอมบอกก่อนนี่ว่าจะไปเที่ยวกับเพื่อน ทำไมต้องหนีไปด้วย”

“ผมไม่ได้หนี จะให้บอกกี่ครั้งเนี่ย?!”

“ก็แล้วทำไมไม่บอกดีๆ ล่ะ?”

“ถ้าบอกดีๆแล้วพี่เคยยอมให้ไปเหรอ ผมโตแล้ว ผมก็มีสังคมนะ!”

“แดเนียล พี่ห่วงเรานะ”

“ผมรู้…”

“นายโตแล้วพี่ก็รู้แต่อย่าลืมว่าเราไม่ใช่คนธรรมดา การจะไปดื่มเหมือนคนทั่วไปแบบไม่ระวังตัวอาจเกิดผลเสียตามมา แล้วถ้าพี่ไม่ลากนายกลับมาก่อนพรุ่งนี้ได้เป็นข่าวแน่” โชคดีที่เพื่อนเขาไปเที่ยวผับนั้นพอดีจึงโทรรายงานเขาเสร็จสรรพว่าเห็นคังแดเนียบไปกับเพื่อนๆที่นั่น เดิมทีเขาไม่คิดจะกลับมาลากตัวให้ออกมาหรอกหากเพื่อนเขาไม่บอกอีกว่าเห็นนักข่าวด้อมๆมองๆจะแอบถ่ายรูปแดเนียลอยู่

หากไอดอลที่กำลังดังอันดับต้นๆ ของวงการขณะนี้ถูกถ่ายภาพได้กลางผับกลางบาร์แถมในมือยังแกว่งไกว่แก้วเหล้าไปมาแบบนั้น คงไม่จบง่ายแน่ๆ

กว่าจะลากให้กลับมาด้วยกันได้ก็เหนื่อยจนแทบหืดขึ้นคอแต่แทนที่จะได้เข้าหอเลยกลับต้องนั่งตบยุงอยู่หน้าห้องตั้งนานสองนานเพราะทันทีที่คีย์พาสเวิดเข้าไปรอบแรกก็เจอกับภาพควรตัดเข้าโคมไฟของอีกสองเมมเบอร์บนโซฟากลางหอแบบจะๆคาตา เล่นเอาเขากับแดเนียลรีบดึงประตูปิดกันแทบไม่ทัน

แล้วที่ทะเลาะกันเสียงดังเอ็ดตะโรก็แค่แผนกลบเกลื่อนไม่ให้ควานลินสงสัยหรือซักไซร้อะไรมาก อีกอย่างเพราะเขาสองคนก็กลัวจะหลุดทำสีหน้าแปลกๆออกไปแม้จะเห็นอยู่ทนโท่ว่าในมือควานลินตอนเดินเข้ามาห้ามเขาสองคนทะเลาะกันยังถือหลอดเจลหล่อลื่นไว้อยู่

อย่างน้อยก็ภูมิใจเล็กๆ ที่คำแนะนำและตัวช่วยที่เขาให้ไปได้ผล

แต่วันหลังคงต้องบอกเรื่องการใช้สถานที่กับมันเสียหน่อยแล้ว เฮ้ออออ

 

 

-the end-

talk : ถ้าชอบหรือพออ่านได้ ก็ให้กำลังใจเราในแท็ก #thesepหลินฮุน ได้นะคะ จะได้โพสให้อ่านบ่อยๆ 😛

 

Advertisements

Yes,I do or No,I don,t .8 Cut

Posted: April 12, 2018 in SF LinHoon

“ช่างหัวมันสองคนเถอะ ฉันอยากเป็นของนายตอนนี้ เดี๋ยวนี้ อ๊ะ” ไม่ประวิงเวลา ควานลินยืดตัวมาขยี้จูบแรงๆ ก่อนลากปลายลิ้นเคลียคลึงตั้งแต่ลำคอลงมาถึงยอดอกที่แข็งชูชัน จีฮุนแอ่นวนซ้ายขวา บั้นท้ายก็กดลงหยอกเย้าวนเวียน จนความระอุคุกรุ่น จนไม่สนใจแล้วว่าไม่ได้อยู่กันตามลำพังอีกต่อไป

 

คนด้านบนพยักหน้าน้อยๆ ควานลินขบฟัน ทำเสียงฮึมฮัมในคอคล้ายต่อว่าตัวเองที่ยับยั้งชั่งใจไม่ได้… อีกต่อไปแล้วเช่นกัน

 

พริบตาเดียวกายสูงใหญ่ก็พลิกขึ้นทาบทับเรือนร่างจีฮุนแทน สอดมือร้อนเข้าไปตามรอยแยกของเสื้อที่เปียกชื้นเป็นวงเล็กๆ สองจุดตำแหน่งหน้าอก ควานลินบีบเย้าแรงๆ ไม่ผ่านเนื้อผ้าเหมือนคราแรก ฉุดให้จีฮุนกดนิ้วเข้าไปในเรือนผมดกดำแล้วรั้งให้ลงมาซุกซบตรงนั้นแทน

 

เสียงกระเส่าเล็กๆ เล็ดลอดออกมา จีฮุนแอ่นรับการประชิดพร้อมความร้อนฉ่าแผ่กระจายทั่วทุกรูขุมขน พันธนาการห่อหุ้มร่างกายหลุดลอกออกทีละชิ้นอย่างทุลักทุเลภายใต้ผ้าห่ม กระทั่งเราสองคนเปลือยเปล่าอย่างเท่าเทียมกัน

 

“ลงไปที่พื้นดีกว่า ขืนทำบนเตียง เพื่อนคุณตื่นกันแน่ๆ”

“ตื่นก็ช่างมันสิ”

 

“ช่างไม่ได้ ผมไม่อยากหยุดกลางคัน” เพราะครั้งนี้ควานลินเอาจริงและต้องเอาให้สุด เขาตลบผ้าห่มผืนโตลงไปปูพื้นข้างเตียงก่อนอุ้มอีกคนลงมา พอเข้าที่เข้าทาง?ก็ละเลงลิ้นลงทั่วร่างเนียนที่กระเพื่อมไหวตามแรงอารมณ์ ภายในท้องจีฮุนจู่ๆ ก็เหมือนมีฝูงผีเสื้อบินว่อนวุ่นวายเมื่อควานลินลงไปใช้ลิ้นกับรอยเร้นด้านล่าง

 

“อือ ควานลิน สุดยอดเลย” หลับตาพริ้ม เยินยอพอใจกับสิ่งที่คนตัวโตปรนเปรอให้ ตอนนี้ลมหายใจร้อนๆ กระจายคลอเสียงครางยามลิ้นรุกล้ำกร่ำกรายเข้ามาและจีฮุนรู้ว่าขืนมากกว่านี้ต้องหลุดหวีดร้องออกมาแน่ๆ

 

มือเล็กแตะที่บ่าแกร่ง ดึงให้หยุดโลมเล้าแล้วจัดการเสียที ควานลินผละกายออกห่าง รับรู้ถึงความพร้อมจนไม่รู้จะพร้อมอย่างไรของอีกคนก็เกี่ยวเรียวขาให้ตั้งมุม เขาสาวมือกับร่างกายร้อนผ่าวตัวเองสองสามทีก่อนค่อยๆ สอดใส่เข้าหล่อหลอมเป็นหนึ่งเดียวกัน ลีลาของคนตัวโตยังชวนหวามไหวเหมือนเดิมแต่ที่เพิ่มเติมก็คือพลังกระชับพื้นที่ที่จีฮุนเพิ่งได้รับครั้งแรก มันสุดยอดของสุดยอดที่สุด

 

“อือ!” และสุดกลั้นแรงอารมณ์ จีฮุนหลุดครางเสียงดังจนควานลินต้องก้มลงขยี้บดพลางยกร่างสั่นระริกให้ขึ้นเสมอกัน จูบยังโรมรันพันตู วงแขนแกร่งยังรัดรึงร่างไปพร้อมการกระชับพื้นที่รวดเร็วและรุนแรงขึ้นเป็นจังหวะ จีฮุนจิกเนื้อต้นแขนว่าที่เจ้าบ่าว บั้นท้ายเกร็งแน่น สวนกายแทรกเป็นพักๆ ก่อนเบี่ยงหนีเหมือนจะขาดใจตาย

 

“ไม่ไหวแล้ว ควานลิน ฉันไม่ไหว อ๊ะ” จีฮุนเป็นคนตรงๆ ไม่ไหวก็คือไม่ไหวและแตะถึงความหอมหวานแสนรัญจวนก่อน ร่างกายเหมือนหมดแรงดื้อๆ จนต้องซุกซบบ่าแกร่ง แต่เหนื่อยได้ หมดแรงได้แต่ต้องช่วยคุณว่าที่เจ้าบ่าวให้ถึงที่สุดด้วย

 

จีฮุนกัดลงที่หัวไหล่ล่ำเมื่อเกร็งรับส่วนล่างช่วยให้คนที่เหงื่อกาฬไหลเป็นทางจบบทรักบทแรกของเราอย่างสวยสดงดงาม ก่อนค่อยต่อบทสองและบทต่อๆ ไปโดยไม่สนว่าสองคนข้างเตียงอีกฝั่ง นอนมองหน้ากันตาปริบๆ พร้อมจิกหมอนจิกผ้าห่มจนแทบขาดทะลุแล้ว

 

 

 

–//–

Yes,I do or No,I don,t .7 Cut

Posted: April 6, 2018 in SF LinHoon

 

ทันทีที่หนีกลับขึ้นมาบนห้องพัก ควานลินดันอีกคนลงนอนราบกับพื้นเตียงตามด้วยขึ้นคร่อมทับ ความแข็งขืนที่ถูกปลุกเร้าตั้งแต่ชายหาดนาบหน้าขาคนใต้ร่าง จีฮุนผ่อนลมหายใจดังเฮือกใหญ่ ต่อให้เจอบ่อยแค่ไหนแต่ก็ยังอดเคอะเขินไม่ได้ แต่อาการหน้าบางก็ลดน้อยถอยหลังไปมากโข ขยับกายเข้าสู้

 

ควานลินสอดปลายนิ้วตามขอบกางเกงสั้นกุดก่อนเกี่ยวมันลงพร้อมกางเกงในตัวจิ๋ว

 

“ถอดให้ผมด้วยสิ” เสียงยามต้องการจนทนไม่ไหวฟังกี่ทีก็ขนลุกซู่พลอยทรมานตามไปด้วย จีฮุนไม่รอช้ารูดรั้งกางเกงขาสั้นคุณว่าที่เจ้าบ่าวตัวโตลงพร้อมชั้นในเช่นกัน หนำซ้ำยังส่งปลายนิ้วซุกซนทักทายสิ่งทรงพลังใต้ร่มผ้าก่อนหน้านี้ มืออีกข้างยันอกคุณว่าที่เจ้าบ่าวดันให้ขยับขึ้นมาหา แล้วอย่างที่บอกว่าร่างกายเราแตะกันนิดหน่อยก็รู้ใจกันไปเสียหมด ควานลินจุดยิ้มพึงพอใจ ทำตามอย่างว่าง่ายก่อนส่งสัดส่วนอลังการตัวเองเข้าสู่โพรงปากเล็กแต่ความแก่นเซี้ยวไม่น้อยนิดเลย

 

ความร้อนในอุ้งปาก น้ำลายชุ่มฉ่ำยิ่งกระตุ้นให้เสียงทุ้มครางขรมในคอ เลือดในกายพุ่งทะยานเต็มสูบรวดเร็ว ควานลินเอื้อมมือบีบขยี้เม็ดถันเต่งตึงสองจุดบนอกเรียบ ปากของจีฮุนยังสาวเข้าออกแข็งขันช่ำชอง อกก็แอ่นขึ้นสู้นิ้วคุณว่าที่เจ้าบ่าวจนทนไม่ไหว ส่งเสียงแหบพร่าร้องบอกทั้งที่ตัวตนคุณว่าที่เจ้าบ่าวก็คาคับปาก

 

“ฉันอยากเป็นของนายใจจะขาดแล้ว ควานลิน”

 

“ผมก็อยากให้คุณเป็นของผมใจจะขาดแล้วเหมือนกัน แล้วสัญญาด้วยเกียรติของลูกเสือเลยว่าจะทำให้คุณอยากเป็นของผมตลอดไป” แล้วคนอย่างไลควานลินไม่สักแต่พูดอยู่แล้ว เขาจับตัวตนที่พร้อมใช้งานจนแทบปริแตกห่างจากปากเล็กที่เจ่อแดงไปหมด เคลื่อนต่ำลงไปจ่ออยู่กลางหว่างขาขาวที่แยกออกจากกันอย่างเชิญชวน

 

แววตาของจีฮุนสั่นระริก ผนังอ่อนนุ่มที่ถูกก้านนิ้วยาวฝึกให้คุ้นชินเต้นเร้าๆ กำบ่าสองข้างของว่าที่เจ้าบ่าวแน่น สะดุ้งไหวเมื่อถูกเรียวลิ้นร้อนก้มลงไปเกี่ยวตวัดขึ้นลงก่อนแหย่ลึกเข้ามา จีฮุนยิ่งกางขาออก ยกสะโพกตัวเองขึ้นลงเป็นเกลียวคลื่นเมื่อความเสียวซ่านทบทวี ไม่นานดีก็หวีดร้องลั่นห้องเมื่อไม่กี่อึดใจต่อมาความระทึกที่รอคอย สัมผัสรูปแบบที่เฝ้าฝันถึงมาตลอดก็เกิดขึ้น

 

“ควานลิน อืออออออออ” เสียงโอดครวญชวนให้คนต้นเหตุใจจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ใบหน้าน่ารักแสดงถึงความเจ็บปวดขัดกับน้ำเสียงโหยหวน เจ้าของชื่อขยับเข้าทีละนิด ทีละนิด เห็นกายเล็กแอ่นโค้งจนปลายเท้าเกร็งเชิดขึ้นก็ยิ่งเป็นห่วง ควานลินเพิ่มความอ่อนโยน ทะนุถนอม ค่อยๆ สอดลึกกระทั่งรุกล้ำย่างกรายแนบสนิทเสียงร้องโอ้วราวจะขาดใจก็ดังขึ้นกว่าคราแรก ควานลินช้อนเอวอีกคนขึ้นอย่างเบาหวิว โน้มกระซิบข้างหู

 

“มันดีพอไหม?”

 

“อืม ดี ดีที่สุดในชีวิตฉันเลย” ไม่เพียงเสียงแต่กายเล็กที่ตกเป็นของว่าที่เจ้าบ่าวตัวโตอย่างสมบูรณ์แบบแล้วสั่นสะท้านตามประโยคที่พูด มือเรียวกดบ่าแข็งแรงให้เริ่มขยับ ร่างกายตอบรับกลับตามจังหวะ กลิ่นอายของรสชาติที่ร่วมกันสร้างและปรนเปรอให้กันครั้งแรกราวของหวานหอมระทึกที่ตักกินไม่รู้จักอิ่มหนำ จีฮุนครางแทบไม่เป็นภาษา ควานลินเองก็หอบเหนื่อยสลับก้องดังเป็นระยะๆ สรีระตึงแน่นไปทุกสัดส่วนของกันและกันยิ่งทำให้จมดิ่งก่อนความเสียวซ่านแผ่ผ่าวปรวนแปรเป็นผีเสื้อฝูงใหญ่บินว่อนในช่องท้องแล้วถูกทำให้แตกตื่นบินกระจัดกระจายเพราะเสียงสุขสมของคนทั้งคู่ผสมกลมกลืนเป็นเสียงเดียวกัน

 

“ผมจะอุ้มคุณไปล้างตัว”

 

“นึกว่าจะอุ้มไปต่อให้ห้องน้ำซะอีก”

 

“ไม่ทันไรก็อยากเป็นของผมบ่อยเกินไปแล้วนะ”

 

“พูดเหมือนตัวเองมีดีนักหนา”

 

“รอยเล็บเต็มหลังผม น่าจะเป็นหลักฐานที่ดีอยู่นะครับที่รัก”

 

 

–//–

จีฮุนจุดรอยยิ้มให้กับแชมเปญในแก้วที่หมดพร้อมกับยิ้มให้กับส่วนคับพองใต้กางเกงควานลินที่แสดงออกอย่างชัดเจนว่าพร้อมจะออกรบทั้งที่เพิ่งจะผ่านไปได้ไม่กี่นาทีแท้ๆ

 

“ไม่ให้แตะตัวแต่ดูดได้ไหม?”

 

“เชื่อนายเลยจริงๆ” คนบนตักหลุดหัวเราะออกมา ยิ้มตาหวานเชื่อมกับข้อต่อรองของอีกฝ่ายแต่เข้าใจดีว่าทำไมควานลินถึงต่อรองออกมาแบบนั้น ก็เพราะว่าตอนนี้จีฮุนได้ปลดกระดุมเชิ๊ตสีขาวตัวหลวมโพรกที่ใส่อยู่ตัวเดียวออกจนเหลือเม็ดเดียวแล้ว แล้วไม่ปลดเปล่ายังรั้งสาปเสื้อลงไปทางไหล่ซ้ายทั้งหมดเผยให้เห็นไหล่เปลือยเปล่ารวมไปถึงแผ่นอกขาวเนื้อนวลของตัวเอง แล้วดูจากสายตาควานลินก็ไม่ต้องเดาเลยว่าเป้าหมายที่ขอต่อรองออกมาคืออะไร

 

จีฮุนพยักหน้า แอ่นอกให้อย่างรู้งาน ชั่วพริบตาเดียวปากร้อนๆ ควานลินก็ตั้งหน้าตั้งตาตอดเม้มยอดอกที่แข็งเป็นไตสู้แทบจะทันทีเหมือนกัน จีฮุนสะท้านวาบ ไวต่อความรู้สึก ครางหวามหวิวออกมาอย่างน่ารักน่าชัง

 

“ควานลิน พอก่อน” ประคองใบหน้าหล่อๆ ขึ้นจากอกนวลเนียน ควานลินมองใบหน้าน่ารักอาบไล้แสงไฟสลัวมุมห้อง กลืนน้ำลายลงคออึกอย่างตัดใจ รอฟังว่าคนบนตักจะมาไม้ไหนอีก แล้วควานลินก็ได้รู้ว่าการอดทนรอมักได้สิ่งมีค่าและโคตรเด็ดกลับมาเสมอ

 

จีฮุนร่นกายลงเล็กน้อย ยกขาตั้งฉากกับพื้นแล้วเท้ามือข้างหนึ่งไปด้านหลัง คนตัวเล็กยังคงอยู่บนขาควานลินแต่ขยับห่างออกมาจนมองกันได้มากขึ้น พลันคำว่าหายใจติดขัดก็ได้เกิดขึ้นกับคนที่ถูกสั่งห้ามแตะต้องร่างกายอีกฝ่าย

 

ควานลินดุนลิ้นกับกระพุงแก้มก่อนกัดปากซี้ดทีเดียวเมื่อเห็นว่าจีฮุนอมนิ้วเข้าไปในปากแล้วนำมันลากลงไปตามร่องหลืบระหว่างแก้มก้นตัวเอง ลากขึ้นลากลงไม่นานก็สอดเรียวนิ้วชุ่มน้ำลายนั้นๆ เข้าไป คราวนี้ควานลินถึงกับแลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองจนถึงขั้นสบถออกมาเมื่อได้ยินเสียงหวานๆ ครางกับตัวเอง

 

“ร้ายไปแล้วนะ เอานิ้วออกมาเลย”

 

“ถ้าให้เอานิ้วออกแล้วจะให้เอาอะไรใส่ไปแทน?”

 

“อยากได้หนึ่งนิ้ว สองนิ้ว สามนิ้วหรือเก้านิ้วของผมดีล่ะ?”

 

“ใหญ่ขนาดนั้น?”

 

“ต้องให้ลุกไปเอาไม้บรรทัดมาวัดไหม?”

 

“เสียเวลา เอาตัวฉันวัดแทนไม่ดีกว่าเหรอ”

 

“พอกันที! หมดความอดทนแล้วเว้ย!!”

 

“เฮ้! ผิดกติกาแล้วนะควานลิน อ๊ะ! อี๊~” เกมพลิกเดี๋ยวนั้นรวมถึงจีฮุนด้วยที่ถูกพลิกให้นอนลงบนพรม ควานลินจับขาขาวๆ สองข้างพับขึ้นและกดจนชิดหน้าอกที่เขาต่อรองขอดึงดูดไปได้ยังไม่ทันสมใจ ถอดกางเกงลำลองตัวเองออกแล้วใช้มือสาวๆ ความเป็นชายที่ขยายใหญ่โตจนเกือบปริแตกเร็วๆ สอดใส่เข้าสู่ช่องทางที่จีฮุนเพิ่งถอนนิ้วตัวเองออก

 

ทันทีทันใดนั้นเสียงครางหวานก่อนหน้านี้ก็กรีดร้องออกมา ร่ำร้องไม่หยุด

 

ส่วนพองโตของควานลินควานคลึงภายในอย่างเป็นจังหวะจะโคน แผ่นหลังจีฮุนเองก็แอ่นโค้งกับพรมจนควานลินเกรงว่าจะไม่สาแก่ใจพอจึงคว้าหมอนอิงใกล้มือมาสอดรองรับไว้ข้างใต้ ครั้นทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง ความร้อนระอุแบบเต็มรูปแบบก็เริ่มขึ้น ร้อนระอุจนร้อนฉ่าและทำให้เกินนิยามของคำว่าของหวานหลังมื้อหลักไปโดยปริยาย

 

 

–//–

กลับไปอ่านส่วนที่เหลือในเด็กดีนะคะ 😛

SF Please forgive me gēge Cut

Posted: January 20, 2018 in SF LinHoon

 

Cut

 

จีฮุนหรุบมองคนที่กำลังเล้าโลมแทบจะทุกจุดบนร่างกายตัวเอง ฟันขาวขบเข้าหากันอย่างทรมาน กลั้นเสียงครางที่จะเล็ดลอดออกมาทุกชั่วขณะ

ดวงหน้าน่ารักแหงนเงยขึ้นเพื่อเปิดทางให้คนที่เพิ่งง้อคืนดีกันได้ระดมจูบไปทั่วซอกคอ สลับจูบตอบไปอย่างหนักหน่วงและเร่าร้อนให้สมกับที่ทรมานทั้งตนเองและอีกฝ่ายมาตลอดหลายวัน ก่อนรู้ตัวอีกทีเราก็เปลือยเปล่าในอ้อมแขนกันและกันเสียแล้ว

 

จีฮุนมองเจ้าของสายตาที่จับจ้องไปทั่วร่างกายตัวเอง หรุบต่ำลงเรื่อยๆ จนเห็นตัวตนของอีกฝ่ายกำลังบ่งบอกอย่างน่าไม่อายว่าต้องการจีฮุนแค่ไหน มันสั่นระริก แสดงพลังแรงกล้าว่าพร้อมจะโจนจ้วงอยู่ต่อหน้าจนอดหน้าแดงไม่ได้ ควานลินแนบเรือนกายลงมาอีกครั้ง ผนึกทุกสัดส่วนร่างกายกับจีฮุน ก่อนใช้วงแขนช้อนเอวคนเป็นพี่ขึ้นจากพื้นเตียง ซอนลึกปลายนิ้วกับรอยเร้นด้านล่าง ไม่ช้าไม่นานมันก็พร้อมรอท่าให้ตัวตนของเจ้าของปลายนิ้วเสียดสีความร้อนผ่าวเข้าไป

 

“อื้อ!” ในที่สุดเมื่อทานแรงอารมณ์ไม่ไหวก็ส่งเสียงครวญครางออกมาอย่างลืมตัว ผนังด้านในของจีฮุนบีบรัดความใหญ่โตนั้นอัตโนมัติ แยกขาออกกว้างกว่าเดิมเพื่อให้ถูกแทรกกายลึกเข้ามาจนสุด ควานลินจ้องคนใต้เรือนกายยิ้มๆ ยิ่งเห็นจีฮุนหน้าแดงแค่ไหนก็ยิ่งสอดใส่หนักหน่วงยิ่งขึ้นซึ่งมันสร้างเสียงครางยาวให้คนฟังอย่างเขายิ่งเพิ่มความซาบซ่านในหัวใจยิ่งนัก ทว่าก็หยุดทำมันดื้อๆ

 

“หลิน”

“หืม?”

 

“หยุดทำไม” เพราะเป็นแฟนกันและมีสัมพันธ์ลึกซึ้งมาหลายนต่อหลายครั้งทำให้ไม่กระดากอายนักที่ต้องโพล่งถามออกไปแบบนี้ จีฮุนหอบหายใจอย่างน่าสงสาร แขนเกาะกอดให้ร่างสูงแนบสนิทลงมาแต่ทุกอย่างกลับยิ่งแย่กว่าเดิม ควานลินเบี่ยงกายลงด้านข้างทั้งที่ร่างกายยังประสานแนบแน่นก่อนช้อนตัวจีฮุนขึ้นให้นั่งคร่อมอยู่เหนือเอวเขาอย่างง่ายดาย

 

“ลืมหรือครับว่าเวลาผมโกรธ นอกจากง้อด้วยคำพูดแล้ว ต้องง้อผมแบบไหนอีก?” ฟันขาวกัดแรงๆ อีกครั้งเมื่อถูกทวงถาม หนำซ้ำควานลินไม่พูดเปล่า ยังเอาแต่นอนนิ่ง ไม่ไหวติงฉุดให้ร่างทั้งร่างจีฮุนยิ่งร้อนซู่ ทรมาน

 

“พี่ทำไม่เก่ง หลินก็รู้”

“แล้วถ้าไม่ฝึกบ่อยๆ จะเก่งขึ้นได้ยังไงครับ”

 

“หลินอ่ะ อื้อ!” จู่ๆ ก็ครางฮือออกมาเมื่อควานลินสวนกายขึ้นไม่บอกไม่กล่าวแถมยังหยัดกายขึ้นตวัดปลายลิ้นตรงยอดอกล่อตาล่อใจที่ไวต่อสัมผัสโดยที่มือก็ลูบต้นขาด้านในของคนที่นั่งคร่อมเอวไว้เชื่องช้า

 

“แล้วก็อย่าลืมเรียกผมตามที่ตกลงกันไว้ด้วยนะครับ พัคจีฮุน”

 

ตกลงกันไว้อย่างไรน่ะหรือ?

 

ความร้อนในร่างกายพุ่งสูงทบทวีฉุดให้จีฮุนละทิ้งความกระดากอายเดี๋ยวนั้น เริ่มขยับขึ้นลงโดยยึดอีกฝ่ายไว้เป็นหลัก โยกคลอนเพื่อลดทอนความต้องการกันและกันที่ทะยานความเจ็บร้าวไปทั่วร่าง กระทั่งฝ่ายที่ทนไม่ไหวเสียเองได้ถอนกายออกออกห่างก่อนจับจีฮุนให้อยู่ในท่าคลานกึ่งกลางเตียง วงแขนกว้างล็อคเอวไว้อย่างแมนยำและมั่นคง สอดกายเข้าออกรุนแรงจนเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นห้องพักของโรงแรมหรู สลับเสียงครางชื่อที่ไม่เคยมีใครได้ยินน้องจากเราสองคน ยามถ่ายทอดความรักร้อนแรงกว่าดวงอาทิตย์เที่ยงวันให้กัน

 

“หลินเกอเกอ อือ”

“หืม?”

“ไม่ต้องเบามือก็ได้ ถ้าเกอเกออยากทำแรงๆ”

“ไม่อยากให้เบามือ หรืออยากได้แรงๆ กันแน่ หืม จีฮุนนา”

 

(*เกอเกอ – เป็นคำที่ใช้เรียกพี่ชายของคนจีนค่ะ)

 

 

–//–

 

 

         “คืนดีกันแล้วชัวร์ๆ ขนาดห้องพักเก็บเสียง ยังดังทะลุออกมาถึงข้างนอกอ่ะ”

         “ชู่ว เบาๆ สิแดฮวี” ซองอูเอ็ดน้องน้อยที่ไม่ระวังคำพูดก่อนลากพวกเราสี่คนให้พ้นจากประตูห้องพักของคู่รักที่ทำปวดเศียรเวียนเกล้ากันทั้งวง

         แดเนียล จินยอง แดฮวีที่ล้วนตกเป็นผู้ร่วมชะตากรรมในการผิดใจกันครั้งนี้ของควานลินและจีฮุนต่างก็เดินตามซองอูที่ชักชวนมาดูสถานการณ์ไปให้เงียบที่สุด จนมองหน้ากันไม่ติดก่อนจะแยกย้ายกันไปพักผ่อน

         ก็จะอะไรเสียอีก เสียงปานจะขาดใจของจีฮุนที่เรียกควานลินว่า ‘หลินเกอ’ ติดหู ฝังหัวอย่างกับอะไรดี แล้วไหนที่จะเสียงที่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ของควานลินที่เรียกจีฮุนว่า ‘จีฮุนนา’ นั่นอีก

         คงมีพัคจีฮุนคนเดียวในโลกที่จะเรียกน้องในวงที่อายุน้อยกว่าตัวเองหลายปีแบบนั้น และคงมีไลควานลินคนเดียวในโลกเช่นกันที่เรียกจีฮุนโดยไม่มีคำว่าพี่นำหน้าได้โดยไม่โดนดุ เห๋ หรือว่าโดนดุกันแน่นะ

         ดุ ที่เรียกว่า ไม่อ่อนโยนต่อกัน… บนเตียง >///<

the end-

จีฮุนปรือตาปรอย ครางแผ่วยาว ร่างกายก็ร้อนลามไปทั่วเมื่อฝ่ามืออีกฝ่ายลูบไล้อย่างแสนหวงแหนเลื่อนผ่านด้านในตรงขาอ่อนก่อนแทรกลึกเข้ามา แล้วแทนที่จะมีเพียงเสียงจีฮุนคนเดียวกลับเป็นควานลินด้วยที่ครางขรมในลำคอ เสียงครางขรมที่แสดงให้รู้ว่าต้องการจีฮุนเหลือเกินแล้ว

 

ร่องหลืบอ่อนนุ่มโอบรัดข้อนิ้วยาวๆ ปลุกให้จีฮุนตื่นจากฝัน ให้รู้ว่านี่ไม่ใช่ความฝันเพราะมันทั้งแสนหวานและเร่าร้อนจนใจแทบขาดรอน จีฮุนแตะที่ข้อมือควานลินเมื่อมันวนคลึงจนทนไม่ไหว ส่งสัญญาณบอกให้รู้ว่าตัวเองพร้อมแล้ว

 

ควานลินยิ้มกว้าง จับจ้องตาปรือหวานไม่ห่างก่อนกลับเข้ามาแนบชิดอีกครั้ง ใช้กายแนบกายแทนปลายนิ้วพร่างพรม จีฮุนครางสะท้านทันทีที่ความร้อนระอุสอดลึกเข้ามา บิดเกร็งไปทั่วตัวแต่ก็แอ่นกายหยัดจากที่นอนเพื่อให้ควานลินเข้ามาได้เต็มทั้งกาย

 

เราจูบกันอย่างลึกซึ้งอีกครั้ง กอดกันไว้อีกครั้งและหาคำตอบให้กันไม่ได้อีกครั้งว่าไม่ว่ากี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่เราตกเป็นของกันและกัน ทำไมกลับยิ่งมีแต่ความหอมหวานและความต้องการซ่านสรรพางค์เช่นนี้

 

ควานลินคลึงสะโพกหนั่นพร้อมขยับเข้ามาให้ลึกขึ้น หยัดกายถอนออกและแทรกเข้ามาใหม่ จังหวะเนิบนาบค่อยเป็นค่อยไป หัวใจก็อดทนอดกลั้นอย่างที่สุด เขาห่วงทั้งจีฮุนที่เหนื่อยมาทั้งวันและห่วงว่าเจ้าตัววุ้นน้อยๆ ในท้องจีฮุนจะกระทบกระเทือนต่อให้ความต้องกายที่เขามีต่อจีฮุนไม่เคยลดน้อยลงเลยก็ตาม

 

ไม่ต่างกับจีฮุนที่บิดเร่าด้วยความอึดอัดและซ่านลึก ครางสั่นน่าอายทุกครั้งที่ควานลินแนบลึกเข้ามา แต่ให้ตายเถอะ การสอดใส่ช้าๆ และค่อยๆ ถอนออกเหมือนกับว่าเรามีเวลาจะทำเรื่องแบบนี้ไปจนรุ่งสางอีกวัน มันทรมานได้ขนาดนี้เชียวหรือ จีฮุนไม่เคยรู้มาก่อน

 

“ควานลิน ถ้าช้ามาก ฉันไม่ไหวแน่ๆ”

“ผมอยากทำแรงๆ ใจจะขาดแต่ผมเป็นห่วงลูก”

 

“ฮึก ฉันทรมาน” สองมือเล็กจิกทึ้งหลังหนา สะโพกก็ขยับตามแรงขับเคลื่อนที่นำพาอยู่ ใบหน้าชื้นเหงื่อถูกซุกซบด้วยจูบเอาใจ ควานลินที่เหมือนหักดิบอารมณ์ตัวเองพอกันผลักดันเข้าลึกกว่าเดิมแต่คุมจังหวะไม่ให้เร็วเหมือนเวลาที่เรามีอะไรกันปกติ ใช้มือช่วยสาวส่วนอ่อนไหวของจีฮุนให้เร็วๆ แทนการสวนกายเข้าออกตามแรงอารมณ์ ครู่ต่อมาคนที่บิดเร่าทรมานก็หลับตากลั้นเสียงก่อนปลดปล่อยออกมา

 

พอเสียงหอบสะท้านสร่างซาลงควานลินก็เอียงแก้มลงไปขอรางวัล จีฮุนถึงกับค้อนขวับเข้าให้ทีเดียวแต่ก็ยื่นขึ้นมาจุ๊บแก้มให้แรงๆ ให้รางวัลเขาหน่อย ไลคนลูกทำดีจีฮุนยังจุ๊บ แล้วนับประสาอะไรกับไลคนพ่อที่ทำดีชนิดต้องให้ 10 10 10 ไม่จุ๊บ เดี๋ยวได้งอนยาว

 

หมั่นไส้พ่อคนทำดีหวังผลได้ไม่นานก็ต้องหน้าแดงอีกระลอกเมื่อถูกสะโพกหนาเบียดเข้าหาอีกครั้ง เสียงเข้มของควานลินครางขรม เคลื่อนกายลึกหนักแน่น ถี่ๆ แต่ไม่รุนแรง จีฮุนโอบรัดความฉ่ำร้อนร้อนแรงนั้นเป็นจังหวะ ยิ่งฉุดให้คนฝืนใจเย็นเหมือนไฟลุกท่วม ควานลินรั้งเอวน้อยขึ้นจากที่นอน ดึงสะโพกกลมกลึงเข้าหาก่อนเร่งเครื่องและส่งตัวเองตามไปติดๆ

 

คนสุขสมภายหลังซวนเซซบลงแต่ไม่ได้ทิ้งน้ำหนักตัวลงมาทั้งหมด เขาแช่ตัวนิ่งไว้อย่างนั้น หอบหายใจแรงจนจีฮุนต้องลูบแผ่นหลังช้าๆ จูบที่สันคางอีกฝ่าย เราได้สบตากันชั่วขณะต่อมา แล้วจีฮุนจะไม่โอ๋พ่อคนดีหวังผลเลยถ้ารู้ว่าจะได้รอยยิ้มแบบไหนกลับมา

 

“ยิ้มแบบนี้คืออะไร?” ยิ้มเจ้าเล่ห์ ยิ้มของคนจริงสมกับตำแหน่งคนทำดีหวังผลแห่งปี

“คือจะต่อ”

“วันนี้เหนื่อยกันทั้งวัน ยังไหว?”

 

“กายไหว ใจไหว แล้วอย่างอื่นก็ไหว” ไม่โม้ปากเปล่าสวนสะโพกเข้าไปสำทับ จีฮุนทุบเข้าให้กลางอกหนึ่งทีเตรียมจะก่นด่าแต่ก็ไม่ทันคนที่ดึงให้ขึ้นไปทาบทับบนตัวแทน ควานลินเค้นคลึงที่ก้นกลมๆ ของคนหน้างอ สวนกายขึ้นเบาๆ อีกทีโดยไม่พูดอะไร ได้แต่กระหยิ่มยิ้มย่องในใจเมื่อคนด้านบนยิ่งหน้าแดงกว่าเดิม หลบสายตากันแต่ขยับปีนขึ้นนั่งดีๆ ให้ตำแหน่งเหมาะเจาะเหมาะมุมแล้วค่อยๆ ใช้ค่ำคืนเข้าหอของเราสองคนจนอ่อนแรงไปโดยปล่อยให้ไฟสีนวลบนเชิงเทียนคู่สีแดงทำหน้าที่ส่งบ่าวสาวเข้านอนอย่างฝันดีในอ้อมกอดกันและกัน

 

-50%-

SF Friday night Cut

Posted: December 15, 2017 in SF LinHoon, Uncategorized

 

 

“พี่ใจร้ายกับนายตรงไหน หยุดเลยนะ หยุดสิ อ๊ะ!” คำโวยวายให้หยุดเงียบหายไปในลำคอทันทีที่มือใหญ่จับเข้าที่กลางหว่างขาผ่านกางเกงผ้า มันถูกเค้นคลึงหนักๆ ผ่อนเป็นเบาและหนักสลับกันไปจนจีฮุนต้องเอื้อมมือไปจิกไหล่คนด้านบนหมับ

“ควานลิน~”

“หืม” เห็นว่าอีกคนเรียกแต่ไม่มีการพูดอะไรต่อ ควานลินจึงเคลื่อนริมฝีปากมาขบเม้มที่จุดสองจุดบนแผ่นอกบางผ่านเสื้อยืดสีสวยอีกครั้ง มันเป็นการปลุกเร้าที่สร้างความทรมานเป็นเท่าตัวเพราะความร้อนผ่าวจากริมฝีปากมันไม่ถึงเนื้อผิวด้านในรวมถึงมือกว้างที่กระตุ้นส่วนล่างก็ถูกผ้าเนื้อบางกั้นไว้ จีฮุนกัดฟันซี่ล่างอย่างทรมาน ทำไมควานลินต้องแกล้งกันขนาดนี้ด้วย

“หืม ว่าไง?” คนแกล้งถามย้ำชิดใบหูพร้อมงับเบาๆ ทำเอาจีฮุนถึงกับตัวสั่นโยน ความเงียบงันเริ่มถามหาคนทั้งคู่ ยิ่งมือใหญ่ที่เค้นคลึงผ่านกางเกงผ้าเพิ่มน้ำหนักมากขึ้น เจ้าของร่างกายที่ถูกรุกรานก็ยิ่งเงียบ มีเพียงเสียงครางขรมดังในลำคอค่อยๆ เล็ดลอดออกมาดังขึ้นๆ เท่านั้น

ควานลินรู้ว่าอีกคนกำลังปฏิเสธใส่ทั้งที่ส่วนที่ขยายจนคับเต็มฝ่ามือเขาภายใต้กางเกงนอนก็บ่งบอกได้ดีว่ากำลังต้องการมากๆ ไม่ต่างไปจากเขา ครู่ต่อมาเสียงครางหวานก็โพลงดังออกมาอย่างกลั้นไม่ไหวพร้อมความเปียกชุ่มของของเหลวที่ฉีดพุ่งออกมาจนซึมผ่านออกมาถึงมือเขา

รอยยิ้มมุมปาก ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา ยิ้มให้คนที่สุดท้ายก็แพ้ทางเขาอยู่ดี แพ้ทั้งๆ ที่เขาไม่ได้ถอดเสื้อผ้าจีฮุนออกเลยสักชิ้น

“จับแค่ข้างนอกก็เสร็จได้แล้ว จีฮุนนี่เด็กจริงๆ”

“ไม่ต้องมาพูด ลุกเลย!” เงยหน้าจ้องคนใจร้าย ทำถึงขนาดนี้ยังมีหน้ามาล้อเลียนกันอีก จีฮุนผลักคนเด็กกว่าออกทำท่าจะลุกขึ้นแต่ทว่าบริเวณหัวเข่ากับโดนกับบางส่วนที่ขยายจนใหญ่โตตรงกลางหว่างขาเจ้าของห้อง จีฮุนหันหน้าหนีฉับแสร้งทำไม่เห็นเสีย ยอมรับเลยว่าควานลินอดทนไว้ได้นานเหมือนกันแฮะ

“จีฮุน~”

“ไม่ต้องมาเรียก”

“เมื่อก่อนไม่เห็นใจร้ายแบบนี้เลย”

“พี่ไม่ได้ใจร้าย”

“แต่จีฮุนกำลังทรมานผมอยู่นะ”

“ไม่เกี่ยวเลย นายกับพี่ไม่ได้เป็นแฟนกันสักหน่อย”

“แต่ผมยังทำให้พี่จนเสร็จเลยนะ”

“โอยยยย มันใช่เรื่องจะเอามาพูดมั้ยควานลิน หยุดไปเลย!”

“ก็ได้ ผมทำเองก็ได้” จีฮุนไม่รู้หรอกว่าน้องชายเพื่อนตัดพ้อออกมาเช่นนั้นแล้วจะทำยังไงต่อ เขาไม่สนใจใดใดแล้วได้แต่เดินสาวเท้าไปหยุดหน้าห้องน้ำหมายจะเข้าไปทำความ สะอาดคราบเหนียวเนอะที่เลอะอยู่ในกางเกงแต่เสียงโหยหวนของเพื่อนสองคนด้านในก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงง่ายๆ

โอยยยย นี่มันยังไม่เสร็จกันอีกเหรอ ช้ากว่าเขาอีก?

“อือ~” ด่าเพื่อนสองคนในใจหูก็แว่วได้ยินเสียงครางต่ำๆ มาจากด้านหลัง จีฮุนรีบตวัดหน้าไปดูพอเห็นน้องชายเพื่อนกำลังใช้ฝ่ามือที่เพิ่งทำให้เขาเสร็จเมื่อกี้รูดส่วนกลางหว่างขาตัวเองอยู่ก็ถึงกับเข่าอ่อน

เฮ้ย! บ้าไปแล้ว นี่ควานลินจะช่วยตัวเองทั้งที่เขาก็อยู่ในห้องด้วยเนี่ยนะ??!!

คนตัวเล็กเริ่มหน้าซีดเมื่อเสียงซี้ดปากของเจ้าของห้องเริ่มดังขึ้น ทำยังไงดี ทำอะไรต่อได้ แล้วทำไมเขาต้องตัดสินใจทำอะไรด้วย จีฮุนกวาดมองไปทั่วห้องเลิ่กลั่กสุดท้ายก็ต้องวกสายตากลับมายังน้องชายเพื่อนที่นั่งช่วยตัวเองอยู่ที่พรมสีขาว

“ควานลิน”

“หืม?” เรียกไปก็ยังมีแก่ใจขานรับนะพ่อคุณ จีฮุนเดินเข้าไปใกล้คนที่นั่งหายใจแรงๆ ที่พื้น เรียวปากสีสวยเม้มเข้าหากัน เหลือบมองส่วนที่ขยายคับเต็มฝ่ามือควานลินแล้วลอบกลืนน้ำลาย เอิ่ม มัน… สุดๆ อ่ะ >,<

“ให้พี่ช่วยมั้ย?” ยื่นความช่วยเหลือไปในที่สุด ยังไงก็น้องชายเพื่อน ยังไงก็โตมาด้วยกัน จีฮุนคิดกับตัวเองแบบนี้แต่คงตรงกันข้ามกับที่อีกฝ่ายคิด ควานลินโน้มคอจีฮุนเข้ามาจูบหมับ จูบที่เร่าร้อนและรุนแรงกว่าตอนจูบบนเตียงเสียอีกจนต้องทุบๆ ที่ไหล่กว้างเป็นการประท้วงขอให้ถอนจูบออกก่อนเพราะเริ่มหายใจไม่ออก

“พี่หายใจไม่ออกนะ!”

“หยุดไม่ได้ หยุดไม่ได้จริงๆ” ไม่สนใจคำต่อว่าสักนิด ควานลินดึงคอเสื้อยืดของจีฮุนให้ร่นมาทางไหล่ขวาก่อนไล้ลิ้นเลียไปตามแนวกระดูกไหปลาร้าจนถึงหัวไหล่ จีฮุนรู้สึกร้อนวูบวาบไปหมด เอียงคอให้อีกฝ่ายจูบอย่างไร้กำลังจะห้ามปราม ครู่ต่อมาก็ถูกจับให้นั่งหันหลังพร้อมเสื้อผ้าที่ถูกถอดออกจากตัวไปในชั่วพริบตาเดียว

ควานลินซุกไซร้ใบหน้ากับแผ่นหลังเนียน มือสองข้างลูบไล้ไปตามส่วนเว้าของเอวอีกคน จีฮุนหน้าแดงซ่านกว่าเก่า ตอนนี้ทั้งอายทั้งทำอะไรไม่ถูกแล้วจริงๆ เพราะความตั้งใจแรกแค่จะใช้มือช่วยควานลินเฉยๆ แต่ไหงถึงถูกจับถอดเสื้อผ้าจนตัวล่อนจ้อนแถมถูกจับให้นั่งในท่าน่าอายเช่นนี้อีก

“ขยับขึ้นมานั่งตักผม” คำสั่งกระซิบข้างหูพร้อมช่วงเอวที่ถูกยกขึ้นหวือ จีฮุนทำตามอย่างเบลอๆ ยกร่างกายตัวเองขึ้นไปนั่งบนตักน้องชายเพื่อนที่ยังหันหลังให้ ดวงหน้าแหงนเพลิดไปพิงบ่ากว้างไว้เมื่อควานลินเอื้อมมือมาจับส่วนกลางลำตัวที่ยังเลอะคราบเหนียวอยู่แล้วเค้นคลึงช้าๆ

เสียงหวานหลุดครางออกมาพลันหวาดกลัวจนพยายามจะลุกขึ้น พยายามจะดันตัวหนีออกมาจากตักแกร่งแต่ก็ตัวกระตุกสั่นเทิ้มเมื่อควานลินใช้ปลายนิ้วกดตรงส่วนปลายแกนกายตัวเองแล้วจิกค่อนข้างแรง มันเจ็บในวินาทีแรกแต่ต่อมามันก็สร้างความเสียวซ่านให้จีฮุนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“เคยทำแบบนี้มั้ย?” ลมหายใจหนักหน่วงของคนถามเป่ารดใบหู จีฮุนส่ายหน้ารัว

“งั้นจะทำให้ช้าๆ นะ” ไม่รู้ว่าเพราะคำพูดหรือปลายนิ้วที่เปลี่ยนเป้าหมายต่ำลงไปทำให้จีฮุนยิ่งหลั่งน้ำหล่อลื่นออกมา ปลายนิ้วควานลินลากไล้ลงไปตามรอยแยก นิ้วที่เต็มไปด้วยของเหลวของคนนั่งซ้อนบนตักค่อยๆ ควานวนอยู่บริเวณปากทางเข้าด้านล่าง

“อืมม อ๊ะ! จะ เจ็บ”

“เจ็บแปปเดียว เชื่อผม” นิ้วยาวควานลึกเข้าไปมากขึ้นจนพบจุดไว้สัมผัสด้านใน ผนังร้อนชื้นตอดรัดนิ้วควานลินจนรู้สึกปวดหนึบ เขาส่งนิ้วที่สองเข้าไปพร้อมใช้มืออีกข้างกอบกุมส่วนด้านหน้าของอีกคนไว้ จีฮุนหายใจสะท้านแรง พิงหลังกับแผ่นอกควานลิน ปล่อยศีรษะลงกับบ่ากว้างของคนที่กำลังทำเรื่องที่เขาไม่เคยรู้มาก่อนในชีวิตให้อย่างค่อยเป็นค่อยไป

“ควานลิน พี่ไม่ไหวแล้ว” เจ้าของชื่อยิ้มมุมปากทันทีที่เสียงหวานครวญครางออกมา ตรงๆ เขาจูบรับคนที่เอียงหน้ามาร้องบอก สอดลิ้นเข้าไปหาน้ำหวานในโพรงปากที่เผยอขึ้นลงยั่วยวน เขาต้องทำให้จีฮุนมีความสุขที่สุดขณะที่เขาจะทำขั้นต่อไปให้

“อือ อือ” จีฮุนร้องราวกับคนผวาทั้งที่กำลังจูบอย่างดูดดื่มอยู่เพราะคนด้านล่างสอดใส่สิ่งที่ใหญ่กว่านิ้วเข้ามาทางข้างหลัง คนเป็นพี่ตะกายจะลุกหนีเดี๋ยวนั้นเพราะความเจ็บแล่นริ้วไปทั่วไม่ต่างจากกระแสไฟฟ้า น้ำตาซึมขอบตาสองข้าง เอวถูกกดไว้ไม่ให้ลุกขึ้นแม้เสียงต่อต้านที่เล็ดลอดออกมาควานลินจะรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังเจ็บมากแค่ไหนก็ตาม จีฮุนส่ายหน้าไปมา ละจูบออกในที่สุด คิ้วขมวดเข้าหากัน กัดฟันเพื่อระบายความเจ็บที่เสียดแทงอยู่ข้างหลัง

“เจ็บแปปเดียว เชื่อนะ” เสียงแหบพร่าก้องดังข้างหูราวกับผู้ใหญ่ปลอบขวัญเด็กพร้อมการรุกรานที่เข้ามาลึกขึ้นช้าๆ จนประสานกันเป็นหนึ่งเดียวด้วยส่วนกลางลำตัวของควานลินสามารถสอดเข้ามาได้จนสุด จีฮุนโถมยันมือที่ต้นขาน้องชายเพื่อนสองข้าง เพราะท่านั่งเช่นนี้ทำให้มันเข้ามาลึกมากถึงมากที่สุดและเจ็บมากถึงมากที่สุดเช่นกัน

ควานลินไซร้จมูกบริเวณท้ายทอยขาว ดูดติ่งหูคนตัวสั่นแรงๆ พร้อมกระแทกร่างคนที่นั่งซ้อนตัวเองอยู่จนเสียงครางหวานระงมดังไปทั่วแรงเสียดสีด้านใน ความร้อนวูบวาบภายในตัว จังหวะกระแทกขึ้นต่อเนื่องทำให้ความเจ็บเจียนตายในตอนแรกค่อยๆ หายไป จีฮุนหอบหายใจคล้ายกับคนกำลังวิ่งแข่งระยะสั้น เหงื่อเม็ดน้อยใหญ่ผุดพรายเต็มหน้าและแผ่นหลังแต่พอเริ่มคุ้นชินกับสิ่งที่อีกคนทำอยู่ก็โยกตัวขึ้นลงตามแรงจับยกที่เอว

จนแรงกดที่เอวมากขึ้นรวมทั้งฝ่ามือควานลินที่ยังรูดส่วนด้านหน้าให้รัวเร็วติดๆ กัน สัญชาตญาณบางอย่างก็ส่งให้กุมมือซึ่งกันและกันก่อนปลดปล่อยออกมา

“ผมพาไปที่เตียงนะ” คนเด็กกว่าจูบข้างแก้มราวกับตบรางวัลก้อนโตให้ก่อนช้อนตัวคนชุ่มเหงื่อขึ้น จีฮุนกระตุกกายเล็กน้อยเมื่อแกนกายที่สอดใส่อยู่ด้านหลังถอนออก ควานลินอุ้มร่างไร้เรี่ยวแรงไปวางลงที่เตียงหลังกว้าง

“จะทำอะไรอีก?” ช้อนตาถามคนที่ตามขึ้นมาทาบทับพร้อมค่อยๆ สอดแกนกายเข้ามาใหม่ รอยยิ้มพราวปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา โน้มจูบกลางหน้าผากกัน

“วันนี้ใจดี จะทำให้ต่อ”

“ไม่เอา! พอแล้วๆ พี่ไม่ไหวแล้ว”

“ไม่เป็นไร ผมเต็มใจทำน่า”

“แต่พี่ไม่เต็มใจ ออกไปเลยนะ อ๊ะ!” ครั้นปฏิเสธไปก็ไม่เป็นผลเพราะฝ่ายที่สอดใส่เข้ามาบอกว่าจะทำต่อให้เริ่มกระแทกเข้าออกอีกครั้งโดยที่ไม่ฟังคำประท้วงคนใต้ร่างเลยสักนิด