[SF] =# 잘못했어 I was wrong #=

Posted: June 10, 2011 in Uncategorized

Title: 잘못했어 I was wrong
Paring: JungShin x JongHyun x MinHyuk x ?
Author : HaneiBee

Note: ชื่อเรื่องจะไขปริศนาตอนจบค่ะ หึหึ

คุณเคยรู้สึกถูกชะตากับใครมากๆมั้ย?

แม้ว่าการถูกชะตานั้นๆ
จะเป็นบาปที่น่ารังเกียจ
.
.
.
.
.

“เลิกเล่นเกมส์ได้แล้ว!”

มือ ของผมชะงักตามเสียงที่ดังแทบจะทันที ผิดกับใครอีกคนที่นั่งอยู่อีกฝากหนึ่งของโต๊ะ จนมินฮยอกเจ้าของเสียงดุๆ เมื่อครู่เดินเข้ามาคว้าเจ้าเครื่องเกมส์สีขาวในมือคนที่ไม่ยอมหยุดเล่นไปคง มีแต่มินฮยอกคนเดียวที่กล้าทำแบบนี้กับคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับผม

“ยัง ไม่เริ่มถ่ายไม่ใช่เหรอ ? อย่ามามั่วกับฉันได้ไหม มินฮยอก!” อี จองชินขมวดคิ้วมุ่นตวัดหน้าขึ้นไปมองคนที่ดึงเครื่องเกมส์ของตัวเองไปโดยพละ การ

“ไปทำผมสิฮะพี่จงฮยอน พี่ยงฮวาทำเสร็จแล้ว” คังมินฮยอกแสร้งไม่สนใจคำต่อว่าของจองชิน ไม่เพียงแต่ไม่ฟังเขาพูดยังหันมาสั่งโดยไม่จำเป็นให้ผมลุกออกไปจากตรงนี้ อีก…

ผมมองเครื่องเกมส์ของจองชินในมือของน้องชายหน้าแฉล้ม มือขาวนั่นกำแน่น… แน่นเสียจนราวกับต้องการสื่ออะไรบางอย่างออกมา สุดท้ายผมก็วางเกมส์แบบเดียวรุ่นเดียวกันกับที่มินฮยอกกำไว้ในมือจะต่างกัน ก็ที่สี… เท่านั้น ผมกับจองชินซื้อเกมส์มาพร้อมกันของจองชินสีดำส่วนของเป็นผมสีขาว… ผมวางเครื่องเกมส์เจ้าปัญหาแต่ชวนปั่นหัวมินฮยอกได้ดีนัก ลงไว้บนโต๊ะแล้วเดินผ่านเขาไป

กริยาผมดูนิ่งเฉย
ท่าทางผมดูยโสและโอหัง

แต่มีแค่มินฮยอกคนเดียวเท่านั้น… ที่ได้รับมัน

ผม ชอบสายตาของคัง มินฮยอกเวลาที่มองเครื่องเกมส์ของผมกับจองชินชะมัด… สายตาที่เยือกเย็นราวกับน้ำแข็งใต้มหาสมุทรลึกๆ และก็ยิ่งชอบใจไปใหญ่เวลาที่เขาทนไม่ไหวแล้วเบือนหน้าหนี

“เอา เนื้อมานี่สิครับ…” พอพักจากถ่ายรูป ทางทีมงานก็นำข้าวกล่องมาให้เหมือนกับทุกครั้ง แล้วมันก็เหมือนกับหนังม้วนเดิมที่ฉายซ้ำๆ ผมไม่ค่อยชอบกินเนื้อสัตว์เท่าไหร่… เป็นที่รู้กันดีสำหรับคนในวง สายตาของผมมองจองชินที่กำลังคีบผักในกล่องของตัวเองมาใส่ไว้ในข้าวกล่องของ ผมเพื่อแลกกับเนื้อสัตว์ที่ผมไม่ชอบกิน…

ก็แค่ความใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นในสายตาคนอื่น
แต่สำหรับผม มันไม่ใช่

เจ้าเด็กนี่ทำแบบนี้จนเป็นนิสัย… พลอยทำให้ผมเหลิง

เหลิงและหลงในชัยชนะที่ไร้ซึ่งโล่รางวัล
ราวกับคนไม่มีสำนึกและไม่รู้จักพอ…

ยิ่ง อี จองชินใส่ใจผมมากเท่าไหร่ ความเห็นแก่ตัวก็เกาะกินหัวใจที่เคยบริสุทธิ์ของผมมากขึ้นเท่านั้น หัวใจคนเราพอมันแปดเปื้อนไปสักนิดก็ลุกลามไปทั่วจนมองแทบไม่เห็นเนื้อแท้ เดิมของมัน

หัวใจของผมแปดเปื้อนหมดหรือยังนะ ตอนนี้ ?

ผม เหลือบมองมินฮยอกที่นั่งอยู่ข้างๆ คนที่เพิ่งแสดงความใส่ใจต่อผม… บังเอิญพอดีกับที่เขาก็กำลังมองผมเหมือนกัน ผมรู้สึกชาไปทั่วหน้ากับสายตาแบบนั้น แทบไม่หลงเหลือความเคารพนับถือเฉกเช่นเดียวกับวันแรกๆที่ผมกับเขาได้พบกัน

ไม่พอใจ… แต่ใจไม่กล้าพอ
ไม่ไว้ใจ… แต่ต้องทำใจเย็นไว้

ไม่ต้องการให้เกิดขึ้น… แต่หยุดมันไม่ได้อีกต่อไป

มิ นฮยอกคนดีคงกำลังเก็บกดน่าดูที่แสดงอารมณ์หรือระเบิดอารมณ์ต่อพี่ชายร่วมวง คนนี้ไม่ได้… สม ผมนึกสมน้ำหน้ามินฮยอกนัก ตราบใดที่ฐานะรุ่นน้องยังค้ำคออยู่ก็คงต้องแสร้งปฏิบัติตนเป็นน้องชายที่ว่า นอนสอนง่ายแบบนี้ต่อไป

น่าสมเพชเหลือเกินสิ คัง มินฮยอก

“เดี๋ยวก่อนกลับหอแวะซื้อของกินไปแช่ตู้เย็นไว้หน่อยดีกว่านะ จองชิน เมื่อคืนเห็นนายบ่นๆ ว่าไม่มีอะไรกินเลยนี่”

“อืม แล้วแต่สิ” นี่คือวิธีเบี่ยงเบนความสนใจของจองชินไปจากผม… มันเป็นวิธีที่มินฮยอกทำอยู่เสมอ เวลาที่ผมกุมความสนใจของจองชินไว้ได้ ถามว่าได้ผลมั้ย ผมว่าก็แค่ในระดับหนึ่งนะ… ระดับล่างๆ เสียด้วยซ้ำ

ผมมองสู้สายตานั่น… เหมือนกับทุกครั้งที่เขาทำแบบนี้

ผม ยังเอ็นดูในตัวมินฮยอก… เขาเป็นรุ่นน้องที่ดี… เราฝ่าฟันความยากลำบากมาด้วยกันไม่รู้เท่าไรต่อเท่าไร เขาเสียสละให้ผมแทบจะทุกอย่าง… แต่นั่นก็แค่ในอดีต สายตาเย็นชาแบบนี้ผมได้สัมผัสกับมันตั้งแต่วันนั้น… วันที่มินฮยอกรู้ว่าผมคิดไม่ซื่อกับเด็กใหม่ที่เพิ่งเข้ามาและเป็นคนรักของ เขาอี จองชิน คงเป็นธรรมดาของสัญชาติญาณการหวงของมนุษย์เรา… กับความก่ำกึ่งในการที่จะสูญเสียและการจะคงอยู่ของคนที่ตัวเองรัก…

“ไป หาหมอดีกว่าครับ… ลุกขึ้นเถอะ” หน้าฝนที่แสนเย็นช่ำเมื่อปีที่แล้ว… ผมเป็นไข้หนักแต่ก็ยังลากสังขารมาซ้อม ไม่รู้ตัวหรอกว่าฟุบหลับไปตอนไหน ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกทีก็มีมืออุ่นๆ อังอยู่บนหน้าผากของผมแล้ว… ฝ่ามือใหญ่ลูบหัวผมเบาๆ คล้ายกับปลอบประโลมแมวน้อยเสียขวัญ ให้ยอมจำนนต่อการไปหาหมอ คนเราก็ต้องการแค่นี้แหละ…

ใครสักคนที่เป็นเหมือนอี จองชินตอนนั้น…

“พี่ ลุกไม่ไหวน่ะ…” พอลืมตาตื่นเต็มที่ก็เห็นว่าเป็นจองชินเจ้าเด็กตัวยาวที่นับวันผมยิ่งรู้สึก ถูกชะตากับเขามากขึ้นทุกวัน เขายิ้มก่อนจะสอดแขนสองข้างเข้ามาประคองตัวผมให้ลุกขึ้น… ตอนนั้นผมทั้งปวดหัว ทั้งไม่มีแรง พอเจอกับอกกว้างๆ อุ่นๆ เข้าก็ซบลงไป… ผมเพิ่งเคยทำแบบนี้กับจองชิน อกของน้องชายคนนี้อุ่นอย่าบอกใคร… อุ่นจนผมมีความคิดที่ว่าอยากให้อ้อมอกอุ่นๆ นี้เป็นของผมแค่คนเดียว

ระหว่างที่จองชินประคองผมไปขึ้นรถเพื่อจะไปหาหมอ ผมได้เหลือบเห็นความเย็นชาที่ส่งผ่านมาจากสายตาของน้องชายของผมอีกคน… คัง มินฮยอก

สอง คนนี้คบกัน… ใครๆ ก็รู้ ผมหลบสายตาของมินฮยอก ผงกหัวขึ้นมาจากอกกว้างๆ นั่นทันที มันเหมือนกับคนทำความผิดไว้แล้วโดนจับได้ เหมือนมินฮยอกจะรู้ว่าผมกำลังอยากได้คนรักของเขามา…

แว่บแรก ผมคิดนะ… ว่า ผมไม่ทำแบบนั้นหรอกน่า ผมเอ็นดูทั้งจองชิน ทั้งมินฮยอกพอๆ กันด้วยซ้ำ แต่พอมารู้ตัวอีกที ผมก็ได้กลายเป็นคนบาปไปเสียแล้ว

ทั้งหัวใจที่แปดเปื้อน… ทั้งร่างกายที่เต็มไปด้วย บาป
น่ารังเกียจมากเลยสินะ สำหรับตัวผมในตอนนี้ …

==#==#==#잘못했어 I was wrong #==#==#==

 

==#==#==# 잘못했어 I was wrong #==#==#==

“พี่จงฮยอนอยู่กับพี่หรือเปล่า พี่ยงฮวา?!”

บาป ของผมนับวันก็ยิ่งมากขึ้นๆ จองชินไม่ได้มองผมในฐานะพี่ชายอีกต่อไป เพราะการสร้างเกมส์ปั่นหัวเขาขึ้นมา ผมพยายามเจอหน้าเขาน้อยลง แม้ไม่มีตารางงานก็หาเรื่องออกข้างนอกหรือถ้าอยู่หอก็หมกตัวอยู่แต่ในห้อง ซึ่งเขาเองก็ต้องตัวติดหนึบกับมินฮยอกอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ การพบหน้ากันน้อยครั้ง ทำให้จองชินเริ่มแสดงความรู้สึกลึกๆ ออกมาอย่างเช่นการแอบส่งข้อความหาผม โทรหาผมรวมทั้งโทรเข้าเบอร์คนโน้นคนนี้ เวลาที่ผมปิดมือถือ …หนี

ถ้ามินฮยอกมีวิธีเบี่ยงเบนความสนใจ จากจองชินแบบนั้น… การปิดมือถือหนีของผมก็เป็นวิธีหนึ่งที่เอาไว้เรียกร้องความสนใจจากจองชิน เหมือนกัน… และผมคิดว่าวิธีของผมได้ผลที่ดีกว่าวิธีเด็กๆ แบบนั้นของมินฮยอกอยู่มากโขทีเดียว

“อยู่ ทำไมเหรอ?” พี่ยงฮวากรอกตามาทางผมที่นั่งกินแฮมเบอร์เกอร์อย่างสบายอารมณ์ เสียงของจองชินดังจนลอดออกมาจากมือถือนั่น… ผมลอบยิ้มอยู่เงียบๆ คนเดียวเมื่อพอจะจับใจความได้ว่าจองชินถามสถานที่ที่ผมกับพี่ยงฮวาอยู่แล้ว ก็วางสายไป ผมรู้ว่าพี่ยงฮวาก็รู้ว่า… ผมกับจองชิน ความสัมพันธ์เป็นแบบไหน

“เดี๋ยวฉันต้องโดนไอ้เด็กนั่นด่าใส่ อีก…” ผมยักไหล่ไม่สนใจกับคำโอดครวญของพี่ยงฮวาเพราะกำลังสนใจกับการนับถอยหลังจับ เวลาว่าจองชินจะรีบดิ่งมาหาผมภายในเวลากี่นาที…

แล้วให้หลังไม่ถึงครึ่งชม. ผมก็ได้เห็นสีหน้าโกรธจัดของจองชินโผล่มา…

“ผมบอกแล้วไงว่าวันนี้ผมว่าง! ถ้าพี่อยากออกมาข้างนอกทำไมไม่บอกผม แล้วมือถืออีกทำไมไม่เปิดเครื่องไว้?”

“ก็แบตมันหมด”

“ถ้า แบตหมดแล้วนัดพี่ยงฮวาออกมากินข้าวได้ยังไง?!” จองชินยังหัวเสียไม่เลิก ผมไม่ได้แก้ตัวอะไรอีก เดินไปขึ้นรถของจองชินตรงที่นั่งด้านหน้า สักพักทั้งเจ้าของรถเองและพี่ยงฮวาก็เดินตามมา เราแวะส่งพี่ยงฮวาที่ร้านเสื้อผ้าสักร้านหนึ่งแถวๆ นั้นลงก่อน แต่จองชินไม่ยอมให้ผมลงด้วย… เขาพาผมไปที่หอพัก

“มินฮยอก ล่ะ?” ความจริงไม่ต้องถามออกไปก็ได้ จองชินคงจะเคลียร์ทางนั้นไว้ดีแล้วถึงกล้ามารับผมที่นี่… เขาสวมกอดผมจากทางด้านหลังก่อนจะเอาหน้าซุกอยู่กับต้นคอผม… หลังจากพาผมเข้ามาในห้องนอนของผม

“จัดเอ็มเนต…” เสียงตอบอู้อี้จนฟังแทบไม่ได้ศัพท์จากริมฝีปากที่กำลังจูบผมอยู่… มันทิ่มแทงหัวใจผมเหมือนกันนะ… เพราะตัวจริงไม่อยู่สินะถึงรีบดิ่งไปรับผมมาแบบนี้แต่ก็ช่างเหอะ ถ้าแทนด้วยรสจูบหวานๆ แบบนี้ก็ถือว่า เจ๊ากันได้อยู่ละ

ผมไม่เคยคิดว่าตัวเองผิด….. แต่ถ้าผมจะผิด ความผิดของผมมีอยู่แค่ความผิดเดียว

…………………………….
………………….
………….

คือ การที่ผมถูกชะตาจองชินช้ากว่ามินฮยอก …ก็เท่านั้น

Tlu….tlu…..tlu…..

มือ ถือของจองชินแผดเสียงร้องขึ้นหลังจากผมผล๊อยหลับไปได้ไม่ถึงชม.ดี และเสียงเรียกเขาแบบนี้ก็มีอยู่คนเดียว เจ้าของของคนที่ผมกำลังกอดอยู่

“อยู่ หอน่ะ นอนแล้ว อืมๆๆ” ผมเคยคิดอยู่หลายครั้งนะว่าถ้าผมแกล้งส่งเสียงอะไรออกไปให้มินฮยอกได้ ยิน…. จะเกิดอะไรขึ้น… แต่ก็แค่คิด ผมซุกหน้าลงกับอกอุ่นๆ ของจองชิน หลังจากเขาวางโทรศัพท์ไว้บนหัวเตียงตามเดิม… ผมกอดเขา …ถูหน้าไปมาเหมือนเวลาลูกแมวมันอ้อนเจ้าของมัน

ก็ตอนนี้จองชินอยู่กับผม…
ก็ต้องให้ความสนใจแค่ผมสิ
ไม่ใช่ความคิดที่ผิดไม่ใช่เหรอ?

“ไม่ ง่วงแล้วหรือไง?” ลมหายใจร้อนๆ เป่ารดอยู่กับหูของผมก่อนที่ร่างเปลือยเปล่าของเขาจะค่อยๆ ขึ้นมาทาบผมไว้ทั้งตัวเหมือนเมื่อหนึ่งชม.ก่อนหน้านี้…

“มิ นฮยอกจะกลับมาแล้วเหรอ?” ผมเอามือประคองใบหน้าของจองชินไว้ จ้องตาเขา ทุกครั้งที่ถามแบบนี้ออกไป เขาจะแสดงความอึดอัดออกมา… ปิดเท่าไหร่ก็ไม่มิดอยู่ดี จองชินเงียบอยู่ค่อนข้างนานทีเดียว ก่อนจะกดริมฝีปากลงมาอีกครั้ง…

ถึงยังไงจองชินก็ยังเกรง ใจมินฮยอกอยู่วันยังค่ำ ผมได้อ้อมกอดจากจองชินก็แค่เวลาที่เจ้าของตัวจริงเขาไปทำงาน แต่ถ้าใกล้เวลาคนๆ นั้นจะกลับมา… ผมก็ต้องยอมจำนนเป็นฝ่ายออกไป ก่อนที่มินฮยอกจะกลับเข้าหอมา

จองชินไม่ตอบ
แล้วผมก็ไม่ได้ต้องการคำตอบจริงๆ สักเท่าไหร่ด้วย
เพราะรู้อยู่แก่ใจ
จึงปล่อยมันไปเหมือนกับทุกครั้งที่ผ่านมา

แค่ก่อนที่มินฮยอกจะกลับมา ขอละกัน… ผมขอกอบโกยความสุขจากจองชินให้ถึงที่สุด
แล้วพอเสียงประตูหน้าหอดังขึ้น ผมก็จะลุกขึ้นใส่เสื้อผ้าแล้วก็ตีหน้าตายออกไปยิ้มรับน้องชายคนดีของผมเหมือนกับทุกๆ วัน…

ผมกล้าเถียงว่าผมไม่ผิด
แต่คนอื่นก็ตราหน้าว่าผมผิดอยู่ดี

ถ้าอย่างนั้นผมจะรับว่าผิดก็ได้
แต่ถ้าผมจะผิด… ก็ผิดอยู่แค่เรื่องเดียว

ถ้าผมถูกชะตาจองชินก่อนที่ใครจะมาแย่งเขาไป…

แต่ไปๆมาๆตอนนี้
ผมก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วสิ
ว่ากับอี จองชิน ผมถูกชะตากับเขาจริงๆ
หรือว่า ผมแค่เหงาเท่านั้น ?

.
.
.
.
.

Tlu….tlu…..tlu…..

“ยอโบเซโย”

“จงฮยอน~”

“ทำเสียงแบบนี้จะมารับออกไปเที่ยวหรือไง?”

“ว่างหรือเปล่า ผมอยู่หน้าหอแล้ว”

“นายนี่มัดมือชกตลอดเลย ได้สิ เดี๋ยวลงไป”

ผม ยิ้มให้กับมือถือตัวเอง… หัวใจพองโตขึ้นมาหลังจากไม่ได้รู้สึกแบบนี้มาตั้งแต่ปลายปีที่แล้ว ชะโงกหน้าลงไปดูฝั่งตรงข้ามของหอพัก เห็นเจ้าหนุ่มตายิ้มผมทองยืนสูงเด่นอยู่ โบกไม้โบกมือขึ้นมาให้ผม… เล่นตื้อหนักขนาดนี้ใครเล่าจะทำใจแข็งไหว…

แม้เราจะเพิ่งเจอ กันไม่ถึงครี่งเดือนแต่ผมยอมรับว่าถูกชะตากับเขามากทีเดียว… แว่บแรกที่สายตาเราสบกัน… เขาฉีกยิ้มมาให้หลังจากเขาทักทายพี่ยงฮวาแล้วเลยมาทักทายผมตามมารยาทแต่สาย ตาเขาก็ค่อนข้างโจ่งแจ้งมากทีเดียว ยิ่งวงเราได้นั่งรถบัสคันเดียวกันอีกตอนออกไปซ้อมของคอนโชว์คิงส์เอ็มที่ ประเทศไทย…

ทำให้ผมรู้ว่าผมถูกลอบมองตลอดทางจนไปถึงที่ซ้อม นั่น ผ่านกระจกหน้ารถ… ผมแสร้งเพลิดเพลินกับเพลงในเอ็มพีสามและก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือในมือ… ทำเป็นไม่สนใจรอบข้างแต่เปล่าเลย ผมรู้หมดว่าใครกำลังทำอะไรหรือใครกำลังริดรอนความเป็นส่วนตัวของผมอยู่ เงียบๆ

แม้แต่การที่จองชินทำหน้าไม่พอใจตลอดทริปที่ไทย… ยิ่งก่อนเราจะเข้าเกทหลังจากตรวจสัมภาระต่างๆเสร็จ เขาก็เดินตึงๆมานั่งกอดอกข้างๆผมทันทีที่เขาเห็นว่าวงไหนที่ตามเข้าตรวจ สัมภาระต่อจากวงเรา… ผมไม่เถียงว่าผมส่งสายตาให้เขาคนนั่น…

และโชคชะตาคงเข้าข้างเขาอย่างจังที่เราต้องกลับเกาหลีไฟส์เดียวกันอีก

“พี่ จะออกไปไหน?” ผมใส่รองเท้าเรียบร้อยเตรียมจะออกจากหอแต่เสียงคุ้นหูก็ดังมาจากด้านหลัง พอหันไปก็เห็นว่าอี จองชินทำหน้ายุ่งใส่ผมมาเชียว ผมยักไหล่พร้อมกับยิ้ม… เพิ่งจะนึกออกว่าผมไม่ได้วุ่นวายหรือปั่นหัวเขาเล่นมาหลายอาทิตย์แล้ว

“ไปเที่ยว ทำไมเหรอ?”

“กับใคร?”

“คน นั่นแหละ” ผมรู้ว่าเขาเข้าใจแจ่มชัดว่าผมหมายถึงใครเพราะตั้งแต่กลับมาจากไทยมือถือผม ดังแทบจะทุกชม.และจองชินก็ถือวิสาสะกดรับแทนผมไปหลายครั้ง…

“เบื่อผมแล้วสินะ”

“ยังไงนายก็เลือกมินฮยอกไม่ใช่เหรอ?”

“ถ้า ผมจะบอกเลิกเขา พี่จะว่าไง?” ผมเลิกคิ้ว มองเขาอย่างไม่เชื่อเท่าไรแต่มือผมก็หมุนลูกบิดและเปิดประตูออก ตอบโดยที่หันหลังให้เขา… ก่อนจะพาขาสองข้างลงไปหาคนที่รอผมอยู่ ไม่รู้สิหากเป็นเมื่อก่อนได้ยินประโยคนี้จากปากจองชินผมคงลิงโลดในใจน่าดู แต่ตอนนี้… หัวใจผมตายด้านสำหรับเขาไปแล้ว

.
.
.
.
.

“อย่าดีกว่าจองชิน เดี๋ยวนี้พี่ไม่ค่อยเหงาเท่าไร ขอบใจนะ”

The EnD

==#==#==# 잘못했어 I was wrong #==#==#==

AuThur Talk: ขอ หัวเราะตามอารมณ์ก่อน หึหึ เป็นฟิคตอบแทนน้ำใจค่ะ พอดีน้องสาวส่งบลอกของหนุ่มๆซีเอ็นมาให้เลยเข็นฟิคเรื่องนี้ออกมาให้แทนการ ขอบคุณ ส่วนบุรุษตายิ้มตอนท้ายเรื่อง… หึหึ ไขเอาจากชื่อเรื่องเดี๋ยวก็กระจ่างค่ะ

ก่อนจาก

หึหึ

รู้สึกว่าตัวเองเริ่มโรคจิตเข้าทุกวันสิ หึหึ

ส่วนใครที่อยากรู้ว่ากิ๊กใหม่ของจงฮยอนคือใคร ลองทายๆดูนะค่ะหรือถ้าไม่รู้จริงๆพีเอ็มมาหลังไมค์แล้วกัน คิคิ

ปล.สำหรับคนที่รอรักต้องโทษตอนเจ็ด บอกได้คำเดียวว่า รอต่อไป กร๊ากกกกกกเพราะพล๊อตฟิคมันรวน!
และลป. ขอโทษที่โพสฟิคบ่อยนะค่ะ ==”

อ่านจบกรุณาอีดิทคอมเม้นท์ด้วยค่ะ!
*อย่าเม้นท์แค่ว่าสนุก รอตอนต่อไปหรือขอบคุณๆๆแค่นี้นะค่ะ ไม่ปลื้มค่ะ!!
และหากรู้ว่าไม่มีเวลาอ่านรบกวนอย่าแปะทิ้งไว้จะดีกว่าเนอะ^^

Comments
  1. […] JH , JS x MH 12.[SF]=# Code Name Love #= YongHwa x JongHyun 10.[SF]=# 잘못했어 I was wrong #= JungShin x JongHyun x MinHyuk x ? 9.[SF]=# Beautiful Lier : NC #= MinHyuk x […]

    • madoka says:

      ชอบมากค่ะ ขอ ชินมิน เยอะๆนะคะ (สาวก ชินมิน) ขอบคุณค่า

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s