[SF] =# A Dark Promise #=

Posted: June 10, 2011 in ~* YongHyun *~

TiTle: A Dark Promise
Paring:YongHwa x JongHyun
AuThor: HaneiBee

Note1:เป็นฟิคแปลงนะค่ะแต่ฟิคของฮันนี่บีเอง
Note2:มันไม่เศร้าอย่างที่คิดหรอกT^T

จิ้มฟังเพลงธีมของเรื่อง~~>เพลงแค่คำสัญญา

‘จะรัก… ตลอดไป’

ผมมองตัวอักษรจากปลายพู่กันนั้นซ้ำๆ …มันเคยร่ายมนต์ให้ผมอิ่มเอมไปด้วยความสุขเมื่อครั้งอดีต
จนกลายมาเป็นความเศร้าและปวดร้าวหัวใจของผมอย่างที่สุดในวันนี้…
อย่างที่เขาว่ากัน แค่คำสัญญา… มันไม่จีรังยั่งยืนหรอก

เสียง กุกกักจากห้องนอนด้านในยิ่งดึงความคิดผมให้จมอยู่กับประโยคสวยหรูตรงหน้ามาก ขึ้นไปอีก แม้ดึงดันจะรัก…ตลอดไปแต่คงทำไม่ได้อีกแล้ว

ทำไม่ได้อีกต่อไป

ผม หันไปมองเมื่อเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา อี จงฮยอนหลุบสายตามองพื้นอย่างขลาดๆฝ่ามือขาวนั้นกำรอบที่ลากของกระเป๋าเดิน ทางใบเดียวกันกับปีที่แล้วในวันแรกที่เขาย้ายเข้ามาอยู่กับผมที่นี่ ผมจำได้

นี่คือเหตุผลที่จะรัก… ตลอดไปไม่ได้
อี จงฮยอนกำลังจะไปจากชีวิตผมอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า

“เรียบร้อยแล้วใช่มั้ย?” ผมถามเขา พยายามคุมน้ำเสียงตัวเองให้สั่นน้อยที่สุด ไม่อยากให้ร้าวหัวใจมากไปกว่านี้

จง ฮยอนพยักหน้าช้าๆ ยกหลังมือป้ายน้ำตาที่เลอะเต็มสองแก้มขาวนั้นจนผมอดนึกสงสารไม่ได้แต่อีกใจ หนึ่งก็ก็ตั้งคำถามว่า เขาจะร้องไห้ทำไมหนักหนา …ยังไงผมกับเขาก็ต้องจบกันอยู่ดี

“พี่ยงฮวา ผมรักพี่นะ รัก รักมากที่สุด”

จู่ๆ จงฮยอนก็ปล่อยมือจากกระเป๋าแล้วโผเข้ามากอดผม น้ำตาที่เริ่มเหือดแห้งไปแล้วพรั่งพรูออกมาอีกรอบ เสียงสะอื้นไห้ของเขาก้องเต็มในสองหูของผม

เขาร้องไห้ราวกับจะขาดใจ
หรืออีกนัยหนึ่งก็เหมือนกับคนที่ใกล้จะเสียสติ

เต็มที…

ก็รู้ เธอนั้นไม่เป็นเหมือนเดิม
มันฟ้องด้วยตาที่เธอมองมา
ก็รู้ เธอมองฉันเปลี่ยนไป
เหตุเพราะ เมื่อเขานั้นเดินเข้ามา
มาพร้อมทุกอย่างที่ฉัน ขาดไป
ความรักของเรามาสุดทาง

“นายตัดสินใจแล้วไม่ใช่หรือ?” ผมไม่ใจดำพอจะผลักไสเขาออก ทั้งที่การกระทำของเขาตอนนี้ยิ่งทำให้ผมเจ็บปวดมากกว่าเก่า

‘ก็ในเมื่อไม่รักกันแล้วจะทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร’

ผมอยากถามเขาออกไป แต่ผมบอกแล้วว่าผมไม่ใจร้ายใจดำพอ

“ผมเคยสัญญาว่าจะรักพี่ตลอดไป”

“……….”

“แต่ผมก็ทำไม่ได้”

“มันก็แค่คำสัญญา นายไม่ต้องไปสนใจมันหรอกน่า”

“ทั้งที่ผมบอกว่าจะรักพี่… ตลอดไปแท้ๆ”

“ไม่เอาหน่าจงฮยอน อย่าฝืนเลย” ผมรู้หากว่ายังฝืนจะอยู่ด้วยกันอีก ทั้งผมและเขาก็จะยิ่งมีแต่จะเสียใจ

“เราเริ่มต้นกันใหม่ไม่ได้เหรอ ผทอยู่โดยไม่มีพี่ยงฮวาไม่ได้ นะ เราเริ่มกันใหม่นะฮะ”

“อย่า มางอแงเอาตอนนี้สิจงฮยอน เขามารออยู่ข้างล่างแล้วจงนายจะมาเปลี่ยนใจได้ยังไง?” ผมไม่ได้ใจแข็งอะไรหรอกแต่มันสุดทาง ผมรับความจริงในข้อนี้ได้ดี แล้วอีกอย่าง เขาคนนั้น… ก็กำลังรอคอยจงฮยอนอยู่ข้างล่างคอนโด มารวนเรเอาตอนนี้… มันสายเกินไป

อย่าทรมาน ฝืนรักกันไปยิ่งปวดใจ
อย่าจำแค่คำสัญญา ถ้าเธอไม่เหลือใจให้ฉันอีกแล้ว
ถ้าเธอไม่รัก ไม่ต้องฝืนใจ เจ็บซักเท่าไหร่ ฉันจะรับมัน
ถ้อยคำที่เธอเคยบอกฉัน ว่าเธอนั้นจะรัก จนวันสุดท้าย
ไม่ต้องห่วงฉัน ไม่ต้องสนใจ แค่คำสัญญา มันไม่คุ้มเลย
แลกกับชีวิตทั้งชีวิตของเธอ อยู่ไปก็ยิ่งเสียใจ

จง ฮยอนสบตาผม นัยน์ตาเขาแดงก่ำเป็นสีเดียวกับปลายจมูก แก้มสองข้างที่เคยขาวใสกลายเป็นสีช้ำๆจากแรงที่เจ้าตัวพยายามเช็ดน้ำตา ตั้งแต่เมื่อคืนวาน

จงฮยอนร้องไห้มาตั้งแต่เราตัดสินใจจบความสัมพันธ์ระหว่างกันลง
จนตอนนี้เขาก็ยังไม่หยุด

ทั้งที่เวลาของเรานับถอยหลังลงไปทุกทีๆ

“นั่นสินะฮะ” จงฮยอนคว้ากระเป๋ามาจับไว้อีกครั้ง คำว่า‘นั่นสินะ’คงหมายถึงเข้าใจได้ดีว่าเขาคนนั่นที่กำลังรออยู่ข้างล่าง

ผมรู้ว่าแค่คำสัญญาเอามาแลกชีวิตทั้งชีวิต …มันเปล่าประโยชน์
ผมให้เขาจากไป ให้เขาพาเอาคำสัญญาของเขาไปด้วย

‘ที่เขาเคยบอกว่าจะรักผมจนวันสุดท้าย
อย่างน้อยเขาก็ได้ทำมันแล้ว
วันนี้เขาก็ยังได้รักผมอยู่’

“พี่ยงฮวาดูแลตัวเองดีๆนะฮะ อย่าเล่นเกมส์เยอะ กินข้าวให้ครบมื้อแล้ววิตามินก็…”

“อืม พี่จะดูแลตัวเองให้เหมือนกับที่จงฮยอนเคยดูแลพี่”

“แล้วพี่ก็อย่าเอาแต่ทำงานนะฮะ ต้องพักผ่อนเยอะ แล้วก็…”

“ให้พี่ลงไปส่งมั้ย?” ผมตัดบทคำฝากฝังของเขาเพราะยิ่งเขาพูดถ้อยคำห่วงใยผมออกมามากเท่าไร …ผมก็ยิ่งรู้สึกเจ็บ

จะไม่มีจงฮยอน

จะไม่มีคนที่เคยดูแลผมอีกแล้ว

ผมไม่อยากรับฟัง

“ไม่ ต้องหรอก เดี๋ยวเขาจะลำบากใจ” ผมเบือนหน้าหนีครู่หนึ่ง จงฮยอนไม่อยากให้เขาคนนั้นลำบากใจ ดีแล้วล่ะ ดีที่จงฮยอนเลือกจะลงไปคนเดียวเพราะถ้าต้องไปเผชิญหน้ากันสามคน ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะวางตัวหรือปั้นหน้ายังไงดี

จง ฮยอนลากกระเป๋าผ่านหน้าผมไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้ากรอบรูปสีเปลือกไม้ที่ผมเฝ้า มองมันตลอดเวลาที่จงฮยอนเก็บเสื้อผ้า มันไม่ใช่รูปภาพที่สวยเลิศเลออะไร ข้างในกรอบสี่เหลี่ยมเปลือกไม้มีแค่กระดาษปอนด์สีขาวขุ่นซึ่งถูกเขียนด้วยสี หมึกจากปลายพู่กันแบบคนไม่ชำนาญอะไรเลย

‘จะรัก… ตลอดไป’

“พี่ยงฮวาเก็บมันไว้นะฮะ อย่าทิ้งมันได้มั้ย?”

ประโยคสั้นๆของคำสัญญาที่จงฮยอนลงทุนเขียนและเอาไปใส่กรอบให้ผมในวันแรกที่เขาย้ายเข้ามาอยู่กับผมเมื่อปีก่อน

ทั้งที่กำลังจะไปจากผมยังขอให้ผมเก็บของแทนคำสัญญานี้ไว้อีกหรือ
จงฮยอนต้องการให้ผมจมอยู่กับอดีตและความรักที่ขาดหวิ่นของเราไปทำไม

.
.
.
.

.
.
.
.
.

“ได้ พี่จะเก็บไว้” ผมแค่รับปาก ผมอยากตัดปัญหาและเร่งให้วินาทียากลำบากตอนนี้จบลงเร็วๆ จงฮยอนระบายยิ้มบางออกมาเพื่อได้รับคำตอบที่เขาพอใจ

ฝ่ามือขาว หมุนลูกบิดสีเงินวาว บานประตูถูกเปิดออกช้าๆก่อนที่จงฮยอนจะลากกระเป๋าออกจากห้องไป เขาส่งยิ้มเศร้าให้ผมอีกครั้ง… ครั้งสุดท้ายและเดินจากไป

แค่ฉัน เคยรัก เคยอยู่ใกล้เธอ แค่นั้นก็สุขในใจเกินพอ
ไม่ขออะไรมากอีกเลย ถ้าเธอได้พบกับคนที่ดี
วันนี้จะยอมให้เธอจากไป เก็บไว้แค่เพียงภาพที่ดี

ผมมองบานประตูที่ยังเปิดค้างไว้อย่างนั้น
จงฮยอนไปแล้ว… ไปจากผมจริงๆ

จะรัก… ตลอดไป
จะรัก… จนวันสุดท้าย

แค่คำสัญญา… เท่านั้น

ผม ยิ้มเยาะให้ตัวเอง ก่อนจะเดินไปปิดประตูบานที่พาจงฮยอนไปจากผมลงอย่างคนไม่มีแรง มือของผมสั่นจนผมรู้สึกได้… ข้างในร่างกายผมก็สั่น หัวใจผม ..มันสะท้อนไปด้วยความทรมาน

ผมเอื้อมมือที่สั่นเทาขึ้นไปปลด กรอบรูปแทนคำสัญญาของจงฮยอนลง… ผมผิดคำสัญญากับเขา ผมยอมรับแต่การจะให้ผมทนมองมันทั้งๆที่ไม่มีจงฮยอน ผมคงทำไม่ได้หรอก

ผมเอาเจ้ากรอบรูปที่เต็มเปี่ยมไปด้วยรักของจงฮยอนยัดไปในซอกของหลังตู้เสื้อผ้า ซ่อนมันไว้และภาวนาให้ผมลบลืมมันไปให้ได้ในเร็ววัน

ลาก่อนคำสัญญา

ลาก่อนอี จงฮยอน

==#==#==# แค่คำสัญญา #==#==#==

สัญญาณ ลิฟท์ดังขึ้นเมื่อมาถึงล๊อบบี้ล่างของคอนโด จงฮยอนกำที่จับกระเป๋าเดินทางแน่น มือขาวอีกข้างรีบยกขึ้นมาปาดน้ำตาบนแก้มตัวเองอีกครั้ง

ไม่อยากให้เขาคนนั้นเห็น…

เห็นว่าจงฮยอนคนนี้อ่อนแอมากแค่ไหน

ขา สองข้างเดินช้าๆราวกับนับก้าว นึกหวาดหวั่นขึ้นมากับการเผชิญหน้ากับใครอีกคน สายตาของจงฮยอนหลุบต่ำลงเมื่อใครคนนั้นค่อยๆลุกจากโซฟารับรองแขกของคอนโด ก้าวเข้ามาที่ตนทันทีที่บานประตูลิฟท์เปิดออก

“เรียบร้อย แล้วใช่มั้ยค่ะ?” เสียงหวานหูถามอย่างเฝ้ารอคำตอบ ใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางค์บางๆล้อมกรอบด้วยผมสีดำซอยสั้นรับกับ คางเรียวเล็กส่งยิ้มมาให้

“อืม” จงฮยอนพยักหน้า เจ้าหล่อนตรงหน้ายิ่งฉีกยิ้มหวานขึ้นอีกเมื่อจงฮยอนให้คำตอบที่เจ้าหล่อนต้องการ

“ถ้า งั้น ฉันขอตัวก่อนนะค่ะ” เจ้าหล่อนกล่าวด้วยถ้อยคำสุภาพน้อบน้อมแต่จงฮยอนไม่ได้นึกปลาบปลื้มใดๆเลย สักนิด ริมฝีปากเม้มแน่นจนรู้สึกเจ็บ เสียงต๊อกแต็กจากปลายรองเท้าส้นเข็มที่เจ้าหล่อนสวมใส่ดังจนจงฮยอนรำคาญหู ค่อยๆเบาเสียงลงจนหายไปเมื่อหล่อนก้าวเข้าลิฟท์ตัวเดียวกับที่จงฮยอนลงมา เมื่อครู่

และกำลังจะพาเจ้าหล่อนขึ้นไปหาคนที่จงฮยอนเพิ่งจากมา
คนที่ผลักไสจงฮยอนออกมาจากชีวิต คนที่เฉดหัวทิ้งจงฮยอนอย่างใจร้ายใจดำที่สุด

ทำไมถึงทำกับผมได้ขนาดนี้ฮะ พี่ยงฮวา

น้ำตา กลิ้งลงอาบแก้มอีกรอบ เมื่อนึกถึงใบหน้าคนรักใจร้ายที่บอกให้จบความสัมพันธ์กันเมื่อคืน สายตาที่ว่างเปล่า ไร้ความรู้สึกจากยงฮวากรีดเนื้อหัวใจของเขาจนปวดปร่าไปหมด

“เราเลิกกันเถอะ จงฮยอน”

“พี่ไม่ได้รักนายแล้ว”

“มันก็แค่คำสัญญาน่ะ ยื้อมันไว้ไม่คุ้มหรอก”

“ย้ายออกไปพรุ่งนี้ได้มั้ย มิยองเขาจะได้ย้ายเข้ามาอยู่”

.
.
.
.
.

ฝ่ามือน้อยสั่นเบาๆ กำลังเช็ดน้ำตาโดยไม่นึกถนอมแก้มตัวเองสักนิด

เกลียดตัวเองที่อ่อนแอ

เกลียดตัวเองที่ยังเสียน้ำตาให้กับคนไร้หัวใจอยู่อีก

จง ฮยอนโบกมือเรียกแท็กซี่ตรงหน้าคอนโดของยงฮวา จับกระเป๋าเสื้อผ้าโยนเข้าไปทางเบาะหลังแล้วยัดตัวเองตามเข้าไป กัดฟันพาตัวเองไปจากที่นี่…

ที่ที่เคยถูกคำว่ารักของยงฮวาครอบงำและทำให้หูหนวกตาบอด

คนขับรถหันมารอฟังจุดหมายปลายทางจากปากจงฮยอนแต่กลับได้รับเพียงความเงียบงัน จงฮยอนไม่รู้จะไปที่ไหนเพราะจงฮยอนไม่มีที่ให้ไปด้วยซ้ำ

ตั้งแต่ ย้ายมาอยู่กับยงฮวาเมื่อปีที่แล้วก็แทบตัดขาดกับเพื่อนฝูง ห้องเก่าที่เคยเช่าก็บอกเลิกสัญญาเช่าไปแล้ว จงฮยอนจะไปไหนดี… ควรจะพาร่างกายและหัวใจบอบช้ำตอนนี้ไปพักพิงที่ไหน ตัวเองก็ยังไม่รู้

“ไปที่ไหนก็ได้ครับแค่ให้ไกลๆจากที่นี่ก็พอ”

==#==#==# แค่คำสัญญา #==#==#==

ขายาวๆก้าวไปเปิดประตูเมื่อได้ยินเสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้น คนที่ผมรอคอยมาถึงแล้ว

“คิด ถึงแทบคลั่งตายแน่ะ ผมไม่ยอมห่างจากคุณอีกแล้วนะมิยอง” ผมคว้าเอวคอดและตัวหอมๆของมิยองเข้ามากอด กดจูบที่ข้างแก้มหนักๆราวกับทำโทษที่เธอห่างกายผมไป

“แล้วนึกว่ามิยองอยากห่างคุณอย่างนั้นหรือค่ะยงฮวา อยากอยู่กับคุณใจจะขาด”

“พูดเอาใจผมหรือเปล่า จะให้ผมหลงไปถึงไหนกัน หือม์?”

“เปลี่ยนจากหลงเป็นรักได้มั้ยค่ะ คุณจะได้ไม่เบื่อมิยองเร็ว”

“เข้าใจพูดอีกแล้ว ผมไม่มีวันเบื่อคุณหรอก ผมรักคุณนะมิยอง”

“มิยองก็รักคุณค่ะ”

ผม กดจูบที่ปากของเธอหนักหน่วง เธอสวย น่ารักและมีเสน่ห์อย่างเหลือล้นจนผมแทบคลุ้มคลั่งทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้ เรียวลิ้นร้อนๆของเราสองคนหยอกเอินกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ผมจูบค่อนข้างเก่งและเธอก็เก่งพอๆกัน เราสองคนจึงจมดิ่งในรสจูบของกันและกันเนิ่นนาน

นานจนแทบลืมไปเสียสิ้นว่าป่านนี้จงฮยอนจะเป็นยังไงบ้าง จงฮยอนจะไปไหน จงฮยอนจะมีที่ไปหรือเปล่า…

แต่ช่างเถอะผมเสียเวลากับเขามาเยอะแล้ว พูดตัดเยื่อใยสารพัด หว่านล้อมมาทั้งคืนกว่าจงฮยอนจะยอมเก็บเสื้อผ้าออกจากห้องผมไป

ยอมหลีกทางให้ผมกับคนรักใหม่
ยอมให้ผมได้อยู่กับมิยองคนนี้

แต่ผมรู้ว่าเขาคงเก่งพอที่จะเอาตัวรอดได้
ต่อให้ชีวิตเขาไม่มีผม…

ขอโทษนะจงฮยอน
ขอโทษที่พี่ไม่สานต่อคำสัญญาของนาย

แต่มันก็แค่คำสัญญา…

ยึดติดไปก็ปวดหัวเปล่าๆ

ถ้อยคำที่เธอเคยบอกฉัน ว่าเธอนั้นจะรัก จนวันสุดท้าย
ไม่ต้องห่วงฉัน ไม่ต้องสนใจ แค่คำสัญญา มันไม่คุ้มเลย

The End

==#==#==# แค่คำสัญญา #==#==#==

AuThur Talk:อย่าง ที่บอกค่ะว่าเป็นฟิคแปลงแต่เป็นฟิคของเราเอง ฟังเพลงในโน๊ตบุคอยู่ดีๆเพลงนี้ก็ดังขึ้นมาเลยนึกถึงฟิคที่เคยแต่งไว้แต่ เป็นคู่อื่น จึงจับมานั่งเกาใหม่และปรับเปลี่ยนให้เป็นไอ้เสือกับน้องแมวคู่นี้ไป หากใครเคยอ่านอีกเวอร์หนึ่งมาแล้วก็ผ่านๆไปแล้วกันแต่ใครยังไม่เคยอ่านก็คอม เม้นได้เต็มที่เลยค่ะ

ปล.ตัวเราเองปลาบปลื้มฟิคเรื่องนี้เป็นทุนเดิม ชอบและสะใจไปพร้อมกัน(จิตตก==”)
ลป.มิยองคือชื่อเกาหลีของสาวทิฟฟานี่นะค่ะ(เผื่อใครไม่รู้ คิคิ)

อ่านจบกรุณาอีดิทคอมเม้นท์ด้วยค่ะ!
*อย่าเม้นท์แค่ว่าสนุก รอตอนต่อไปหรือขอบคุณๆๆแค่นี้นะค่ะ ไม่ปลื้มค่ะ!!
และหากรู้ว่าไม่มีเวลาอ่านรบกวนอย่าแปะทิ้งไว้จะดีกว่าเนอะ^^

Comments
  1. […] JungShin x JongHyun 7.[SF]=# Moonlight Sonata : NC #= YongHwa x JongHyun 6.[SF]=# A Dark Promise #= YongHwa x JongHyun 5.[SF]=# Your’s Eyes Only #= YongHwa x JongHyun 4.[SF]=# Tempting Heart #= YongHwa x JongHyun […]

  2. Sayaboice says:

    น่ารักดีนะ แต่งต่อไปเรื่อยๆนะคะ #เราหาฟิคซีเอ็นไม่ค่อยเจอด้วย-.-
    บางครั้งเราจะเม้นไปขอบคุณ ไปแนะนำอะไรมันไม่ขึ้นน เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์ตลอดชีวิตเลยย – -!
    ไรท์เตอร์แต่งเก่งมากเลยค่ะ เป็นไปได้ขอฟิคมินฮยอนแบบเอ็นซีเยอะๆนะ ต้องการมากกกกก แบบเราหาฟิคซีเอ็นที่มีเอ็นซีไม่ค่อยเจอค่ะ ส่วนใหญ่จะเป็นคู่สมาชิกในซีเอ็นกับคนนอกวงมากกว่า รู้สึกไม่ค่อยชอบนิดนึง #คหสต. แต่พอไรท์เตอร์เอามินฮยอนมาลงนี่หลงมากค่าาา ขอบคุณมากเลยนะคะะ ไฟท์ติ้งงง ^^

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s