[SF]=# Beautiful LiaR : NC #=

Posted: June 10, 2011 in Uncategorized

TiTle: Beautiful LiaR
Paring: ? x ?
Rate: ใสปนเอ็นซีหวานๆ(เชื่อเหรอ?)
AuThor: HaneiBee

Note: ไม่แนะนำให้เลื่อนลงไปดูก่อนว่าคู่ไหนนะค่ะ หึหึ ไม่เช่นนั้นจะไม่ได้อรรถรส

ยังรักเหมือนเดิม
แต่หากเหนื่อยบ้าง อะไรบ้าง
ก็ทำให้เปลี่ยวได้นะ…

==”

.
.
.
.
.

“มินฮยอกอาพี่ต้องทาอันไหนก่อนเนี่ย?!”

“ครีมก่อนใช่มั้ย เอ๊ะ!หรือเซรั่มก่อน?”

“เห้ย!ไม่สิ ต้องทาโทนเนอร์ก่อนนี่หน่า ใช่ป่ะ?”

รีโมต ในมือของหนึ่งเมมเบอร์ซีเอ็นบลูถูกกระหน่ำกดปุ่มเวอร์ลุ่มจนลำโพงของจอแอลซี ดีเครื่องหรูนั่นแทบระเบิด… ก็จะอะไรล่ะที่ต้องเร่งเสียงทีวีให้ดังขึ้นๆเพราะเริ่มทนไม่ไหวกับพฤติกรรม จริตจะกร้านของพี่ใหญ่ที่นึกสมองกลับมาประทินโฉมตัวเองเสียยกใหญ่…
ตั้งแต่จอง ยงฮวามีชื่อติดท็อปไฟว์ของไอดอลหน้าแก่เมื่ออาทิตย์ก่อนก็กลายเป็นตัวป่วนชวนปวดหัววันละสามร้อยรอบให้กับน้องๆทุกคน

ขนาด มินฮยอกที่ถูกยกให้เป็นที่ปรึกษาตัวแม่ด้านความงามยังส่ายหน้าหนี… แล้วไฉนเลยคนอื่นๆจะยอมโผล่หน้าหล่อๆเข้าไปดูดำดูดีพี่ใหญ่ที่แหกปากโวยวาย อยู่ในห้องกันเล่า

“จงฮยอนอานายฝานแตงกวาไว้ให้พี่โป๊ะตาหรือ ยัง?” นั่นไงพาลไปลำบากอี จงฮยอนจนได้ ร่างบางเบปากอย่างรำคาญใจที่โดนหางเลขเป็นเบ้ช่วยยกเครื่องคนรักไปด้วย

“ผม ชักจะทนไม่ไหวแล้วนะ เฮียแกจะบ้าอีกนานมั้ยเนี่ย?” และคนที่สติแตกออกมาก่อนก็เป็นเจ้าเด็กโข่งจองชิน หนุ่มร่างสูงโยนรีโมตลงบนโต๊ะลุกพรวดเข้าไปหาพี่ใหญ่ในห้องนอน

“ผมแนะนำเลยนะ พี่ไปศัลยกรรมทั้งหน้าเลยไป มัวใช้ไอ้ครีมพวกนี้อยู่อีกสิบปีก็ยังไม่เห็นผลหรอก”

//(O[]O)\\

ไม่ เพียงแต่พี่ใหญ่ยงฮวาที่เหว๋อทั้งจงฮยอนและมินฮยอกที่วิ่งตามเข้ามาก็ต้อง อ้าปากค้างเหมือนกันไม่คิดว่าจองชินจะกล้าพูดแบบนี้ออกไป… เพราะช่างโดนใจจริงๆ ==”

ทั้งสี่ชีวิตตกอยู่ในความเงียบกริบ จนแทบได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวเพราะไม่รู้ว่าจะออกหมู่หรือจ่า จนพี่ใหญ่ยงฮวาวางหลอดครีมในมือลงและเดินไปล้มตัวบนเตียงหันหน้าเข้าฝานั่น แหละ มินฮยอกจึงลากจองชินตัวก่อเรื่องให้ออกไปปล่อยให้คนในครอบครัวเขาเคลียร์กัน เอง

“อย่าไปโกรธจองชินมันเลย น้องมันแค่แหย่เล่นเฉยๆ” ร่างบางพูดกับคนที่นอนหันหลังให้

“พี่ ไม่ได้เก็บมาใส่ใจหรอกน่า แกล้งมันเล่นๆ” ยงฮวาหันมายิ้มให้ ยักคิ้วแบบฉบับคนเจ้าเล่ห์ชวนให้ร่างบางหลุดขำออกมา อุตส่าห์ห่วงสารพัดว่าคนรักจะคิดมากเสียอีก จงฮยอนผงะไปนึดนึงเมื่อจู่ๆคนที่นอนอยู่ยื่นมือมาจับที่ปลายผม

ดวงตามคมจดจ้องนิ่งนาน… พาลให้หัวใจจงฮยอนเต้นตึกตักแทบไม่เป็นจังหวะ

“ผมยาวแล้ว หาเวลาไปตัดบ้างนะ”

“อือ ฮะ”

“จะออกไปดูทีวีกับเจ้าสองคนนั่นก็ได้ พี่ขอนอนก่อนแล้วกันพรุ่งนี้ต้องไปถ่ายรายการอีก ฝันดีนะ”

.
.
.
.
.

ให้ หลังจากปล่อยให้คนแก่งอนง้อกันพอเป็นพิธี มินฮยอกก็เห็นว่าพี่จงฮยอนเดินปึงปังออกมา… กระแทกตัวนั่งลงข้างๆพลางทำหน้าบูดบึ้งจนความน่ามองหดหายไปหมด

“ทำ หน้าบูดเชียวพี่จงฮยอน เป็นอะไรอีกล่ะฮะแล้วเฮียแกหลับไปแล้วเหรอ?” มินฮยอกเลิกคิ้วถาม มือก็จับๆหัวคนรักตัวโข่งที่ไถลมาซบไหล่หลังหายสติแตกจากการไปอาละวาดพี่ ใหญ่จนสมใจ จงฮยอนตวัดหางตามองภาพหวานชื่นที่เรียกความขมขืนให้ตัวเองของน้องสองคนก่อน จะพยักหน้าหงึกๆตอบ นึกหมั่นไส้ไม่น้อย มันจะรักอะไรกันหนักหนาฟร่ะ

“งั้นเข้าใจแหละว่าหน้าบูดทำไม”

“อะไร มินฮยอก ไม่ต้องพูดนะ” จงฮยอนตะบปมือปิดปากเจ้าน้องหน้าหวาน คิ้วเส้นบางขมวดมุ่นเกรงว่าเรื่องบางเรื่องจะหลุดออกจากปากมินฮยอกไปทำให้ จองชินที่ซบไหล่แฟนตัวน้อยอยู่เอียงหน้ามามองอย่างงงๆ

“ห้ามมินฮยอกพูดเรื่องอะไร?”

“ไม่ รู้สักเรื่องจะได้มั้ย จองชิน” เอาเข้านั่นประไร พี่รองดักคอพลางพยักเพยิดหน้าให้มินฮยอกจัดการอะไรสักอย่างเพื่อกำจัดเจ้า ปลิงตัวยาวไปเสียที ในที่สุดมินฮยอกก็ต้องออกปากขอให้แฟนตัวโข่งไปนอนก่อน จองชินดูไม่ยอมในทีแรกแต่พอเจอหน้าอ้อนๆของคนรักก็จำใจลุกออกไปพอทางสะดวกจง ฮยอนก็ถอนใจเหยียดยาว

“เอาน่า เดี๋ยวสักพักพองานซาๆลงก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมเองแหละฮะ”

“พูดอะไรน่าเกลียดมินฮยอก ในหัวพี่ไม่ได้มีแต่เรื่องนั้นนะ”

“จริงเหรอ?”

“ก็ไม่เชิง” พอพี่รองยอมรับก็ทำให้มินฮยอกหัวเราะคิกทีเดียว จงฮยอนส่งตาเขียวปัดให้

“ไม่เป็นนายบ้างให้รู้ไป”

“พี่ อย่ามารวนผมสิ งอนพี่ยงฮวาแล้วมาลงที่ผมไม่ถูกนะ” คนตัวเล็กกว่าเริ่มทำขึงขัง เข้าใจว่าพี่จงฮยอนไม่สบายใจอยู่แต่การมาพาลใส่คนอื่นแบบนี้ก็ไม่น่ารักเอา เสียเลย… แต่ยิ่งเห็นอาการหงอยๆคอตกของพี่ชายตัวบางแล้วก็ทำให้โกรธไม่ลง

“นาน เท่าไรแล้วที่พี่ยงฮวาไม่ยุ่งกับพี่?” มินฮยอกตัดสินใจถามเอาตรงๆ พี่ชายตัวบางหลุบตามองพื้นรู้สึกเก้อเขินขึ้นมาแต่ก็อ้อมแอ้มๆตอบไป

“ตั้งแต่ก่อนเดบิวต์ที่นี่อีก”

“โห้!งั้นก็ปาไปสามเดือนกว่าแล้วสิ!”

“นาย จะย้ำเพื่อ???” จงฮยอนย่นคิ้วใส่ที่เจ้าน้องหน้าหวานแหกปากเสียงดังแต่คิ้วก็ต้องขมวดมุ่น กว่าเดิมอีกเมื่อมินฮยอกทำตาขยิบๆเลยข้ามหัวเขาไป พอหันไปดูจึงเห็นจองชินยืนกอดอกมองอยู่… ก็ไล่มันไปนอนแล้วไหงมายืนตัวยาวอยู่ตรงนี้เนี่ย

“คุยเรื่องอะไรกัน ไม่เห็นจะเข้าใจเลย?”

เพราะ ย่องๆมาแอบฟังอยู่นานแล้วแต่ก็จับต้นชนปลายไม่ถูกอยู่ว่าสองคนตรงหน้าคุย อะไรกัน มินฮยอกทำหน้าแหยๆมองพี่ชายตัวบาง… จนอีกคนถอนใจเฮือกดังแล้วพยักเพยิดหน้าให้เล่าๆให้คนอยากรู้ฟังไปเสียและ ความก็กระจ่างชัดในใจอี จองชินก่อนจะขำพรืดโตออกมา

“ที่แท้ ก็เรื่องเฮียแกไม่ทำการบ้านนี่เอง นึกว่าเรื่องคอขาดบาดตายอะไรซะอีก” เจ้าเด็กตัวยาวทนกลั้นหัวเราะไม่ไหวจริงๆ หลังจากได้รับฟังเหตุผลที่พี่รองจงฮยอนมานั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ก็เพราะคน รักอย่างพี่ใหญ่ยงฮวาห่ามรุ่งห่ามค่ำทำงาน ไหนจะมาเจออาการเครียดเพราะรางวัลไอดอลหน้าแก่สดๆร้อนๆนี่อีกทำให้วันๆเอา แต่ดูแลร่างกายและพยายามนอนก่อนเที่ยงคืนเพื่อสุขภาพผิวที่จะเด้งดึ่งดั๋ง ขึ้นมา… จนไม่ยอมทำการบ้านกับคนรัก

“จะขำอีกนานมั้ยจองชิน?!”

เสียง หัวเราะหยุดกึกทันทีที่พี่รองทำเสียงเข้มใส่ ร่างบางกอดอกอย่างไม่พอใจ… รู้ว่าดูเป็นเรื่องน่าขำสำหรับคนอื่นๆแต่คนที่โดนกับตัวอย่างเขาก็ขำไม่ออก หรอกหรือถ้าจะให้ขำก็คงขำทั้งน้ำตามากกว่า

“ทำไมไม่พูดกับเฮียแกตรงๆล่ะ แฟนกันคุยกันไม่ยากหรอก” จองชินเริ่มสำนึกผิดจึงออกความคิดเห็นมาบ้าง

“น่าเกลียดออก ใครจะกล้าพูด”

“เอ๊า! มัวแต่ไม่กล้าพูดแล้วเฮียแกจะเข้าใจเมื่อไรล่ะ?”

“เรื่องพวกนี้ต้องทำความเข้าใจด้วยหรือไง มันอยู่ที่ตัวพี่ยงฮวาต่างหาก”

“ใครว่าล่ะ มันอยู่ที่พี่ด้วยต่างหาก” จองชินมองหน้าพี่ชายตัวบางจริงจัง

“เรื่องพวกนี้มันเป็นปัจจัยพื้นฐานของคนรักกัน มันไม่จำเป็นว่าต้องขึ้นอยู่ที่ใครจะเริ่มก่อนเริ่มหลังหรอก”

“……….”

“คนทำงานหนักมันก็ต้องเหนื่อยบ้างอะไรบ้างเป็นธรรมดา”

“……….”

“จริงๆเฮียแกคงอยากทำก็ได้แต่สังขารไม่ไหว”

“……….” ยิ่งฟังจงฮยอนก็ยิ่งงุนงง จนจองชินเองก็จับสีหน้าได้ว่าหากเอาแต่พูดเป็นพิธีรีตรองอยู่พี่ชายตัวบางก็ คงไม่เข้าใจจึงเลิกใช้คำพูดอ้อมโลกเสีย

“ผมหมายถึงให้พี่ทำเองน่ะ เข้าใจยัง?”

.
.
.
.
.

จองชินกับมินฮยอกมองบานประตูห้องนอนพี่ใหญ่กับพี่รองพลางมอง หน้ากัน… ลุ้นว่าผลจะออกมารุ่งหรือริ่งสำหรับไฟส์พี่ไม่ต้องน้องทำเองที่ได้รับการเท รนไปอย่างดิบดีเมื่อวานเห็นพี่จงฮยอนเดินวนไปมาเป็นหนูติดจั่นอยู่ครึ่งค่อน วันก่อนหน้าที่พี่ยงฮวาจะกลับเข้าหอมา นึกหน้าพี่จงฮยอนตอนได้รับคำแนะนำที่ไม่เหมาะกับเด็กต่ำกว่าสิบแปดฟังก็ยัง อดขำไม่เลิก…

“ให้พี่ทำเองเลยเหรอ? บ้าสิ พี่ทำไม่ได้หรอก”

“จะยากอะไร เฮียแกทำยังไง พี่ก็ทำอย่างนั้นแหละ”

“ทุกอย่างเลยเหรอ?”

“เห้ย! ไม่ใช่ทุกอย่างสิ ตอนท้ายทำเหมือนเดิมนะ”

“>///////<”

.
.
.
.
.

“กลับ มาแล้วเหรอฮะ?” ร่างบางในชุดคลุมอาบน้ำสีขาว ถามเสียงเรียบทันทีที่คนรักเยื้องย่างเข้าห้องนอนมาพลางซับผมที่เพิ่งสระ เสร็จหมาดๆยิ้มหวานให้ ยงฮวาเลิกคิ้วแปลกใจ ธรรมดาจงฮยอนอาบน้ำดึกจะตายไหงวันนี้ถึงอาบน้ำตั้งแต่หัวค่ำแบบนี้ เขาวางกระเป๋าไว้บนเตียงเห็นร่างบางเดินเข้ามาใกล้ๆก็ยิ่งแปลกใจ

“เมื่อกี้ ตอนอาบน้ำผมแสบๆที่หลัง ไม่รู้ว่าแพ้อะไรเข้า พี่ช่วยดูให้หน่อยสิฮะ มันขึ้นผื่นหรือเปล่า?” จงฮยอนไม่พูดเปล่าหันหลังพร้อมกับเลิกเสื้อคลุมออกจนพ้นไหล่ไปกองอยู่ที่เอว บาง แผ่นหลังขาวเด่นกระจ่างเต็มสองตา… ยงฮวาเองก็ไม่กล้าปฏิเสธิคนรักแต่เท่าที่ดูๆก็ไม่เห็นจะมีผดผื่นอะไรขึ้นสัก เม็ด…

“ไม่มีนี่ รีบใส่เสื้อผ้าเหอะเดี๋ยวจะเป็นหวัดเอา” มือกว้างจับเสื้อคลุมขึ้นใส่ไว้ตามเดิมจัดแจงผูกให้เรียบร้อยจะเดินไปเข้า ห้องน้ำแต่ก็ถูกร่างบางเข้ามาขวางไว้ก่อน จงฮยอนยิ้ม… พลางแกะกระดุมเสื้อคนรักให้

“พี่มาเหนื่อยๆอาบน้ำเลยดีกว่า”

“ไม่ ไม่เป็นไร พี่ถอดเองได้”

“ผมทำให้”

เมื่อ อีกคนดึงดันจะทำให้ยงฮวาก็จนปัญญาจะปฏิเสธิน้ำใจ เขายืนให้ร่างบางช่วยถอดเสื้อผ้าให้อย่างใจเย็นแต่ก็ต้องสะดุ้งโหยงเมื่อมือ บางทาบลงบนอกเขาจงใจ

“พี่ผอมลงนะฮะ ดูสิซูบไปตั้งเยอะ”

“เอ่อ คงเพราะทำงานหนักมั้ง พอแล้วล่ะ เดี๋ยวพี่ขอไปอาบน้ำก่อนนะ” เร็วเท่าความคิดยงฮวาฉวยแทรกตัวเข้าไปในห้องน้ำพร้อมกับล๊อคกลอนเสร็จสรรพ ร่างบางมองบานประตูที่ปิดลงต่อหน้าต่อตาใจก็เต็มไปด้วยความฉุนเฉียว

จอง ชินและมินฮยอกหันควับไปมองพร้อมกันเมื่อเสียงเดินตึงตังหลังดังมากจากด้าน หลัง… เห็นพี่รองเดินหน้ายุ่งออกมาพร้อมกับชุดคลุมอาบน้ำสีขาวก็ขมวดคิ้วมุ่น อย่าบอกนะว่าแผนการณ์ไม่สำเร็จ

“เฮียล่ะ?”

“อาบน้ำ!”

“ไม่สำเร็จเหรอ?”

“ช่าง เหอะ! พี่ไม่สนใจแล้ว” พี่ชายตัวบางกล่าวเด็ดขาดนั่งฉับลงยังข้างๆมินฮยอก นึกหัวเสียไม่น้อยอีกทั้งยังอับอายตัวเองที่ลงทุนทำถึงขนาดนี้แต่ก็ยังถูก พี่ยงฮวาปฏิเสธิอีก ให้ตายเหอะ!นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย???

“สงสัยพี่กับพี่ยงฮวาคงหมดโปรแล้วมั้ง ไม่งั้นพี่ก็คงหมดเสน่ห์แล้วล่ะ”

“ไม่ น่าใช่นะฮะ ไม่ใช่หรอก” เสียงเหมือนคนเพ้อลอยเข้าหูมาพอหันไปดูจึงรู้ว่าเป็นจองชิน เจ้าหนุ่มตัวยาวนั่งมองมาตาแป๋ว ปากก็อ้าค้างราวกับสติหลุด… ก็จะไม่ให้หลุดได้ยังไง เวลานี่พี่ชายตัวบางที่เพิ่งเดินตึงๆมานั่งสวมเพียงชุดคลุมตัวเดียว สายรัดที่เอวก็จะหลุดแล่ไม่หลุดแล่ สาบเสื้อก็แยกออกจากกันเผยให้เห็นอกขาวๆที่แผล่มออกมา ชายชุดก็ตกไปคนละทิศละทาง ต้นขาขาวผ่องชัดเต็มสองตาของหนุ่มตัวยาวอย่างจัง

มินฮยอกตาเขียวใส่คนรักไม่วายตะคอกใส่

“จองชิน! พี่เชื้อก็ไม่เว้นนะ!”

“เปล่าๆนะ ฉันแค่พูดไปตามเนื้อผ้า เห้ย!พูดไปตามที่เห็น ไม่ใช่ๆพูดไปตาม เอ่อ…”

“พอเลยๆไปไหนก็ไป ฉันจะคุยกับพี่จงฮยอนเอง ไปสิ”

ยิ่ง จองชินแก้ตัวก็ยิ่งเข้าตัว จนมินฮยอกต้องไล่ไปให้พ้นก่อนที่จะทนเก็บอารมณ์ไม่อยู่ …มีอย่างที่ไหนกัน กับพี่กับเชื้อก็แสดงสายตาออกมาโจ้งแจ้งขนาดนั้น หนุ่มตัวยาวหมดหนทางจะเถียงจึงหนีเข้าห้องไปอย่างสำรวมกริยา

พอ ทางโปร่งมินฮยอกก็ช่วยจับชายชุดขึ้นคลุมต้นขาพี่ชายให้เรียบร้อย อย่าว่าแต่จองชินที่เผลอไผลเลยขนาดเขาเองยังแอบตาค้างไปชั่วขณะ ไม่เข้าใจจริงๆว่าพี่ยงฮวาสมองกลับหรือไงถึงทนไม่แตะเนื้อน้องตัวพี่จงฮยอน มาตั้งเดือนสองสามเดือน ในเมื่อเห็นอยู่… ว่าของเขาดีจริงๆ >////<

“แล้วพี่จะทำยังไงต่อไป?”

น้อง หน้าหวานถามซีเรียสทำเอาจงฮยอนเองที่คิดไม่ออกหรืออีกนัยหนี่งก็ไม่อยากคิด อะไรอีกแล้วได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจ… หากความรักของเขากับพี่ยงฮวาหมดโปรโมชั่นจริงๆหรือเขาจะหมดเสน่ห์ต่อพี่ยง ฮวาอีกต่อไป… ก็คงได้แต่ยอมรับความจริง อะไรมันจะเกิดก็ต้องเกิดอยู่ดี เห้อ

==#==#==# Beautiful Lier #==#==#==

ร่วม อาทิตย์กว่าที่ทั้งมินฮยอกและจองชินต้องทนเห็นภาพพี่ชายตัวบางเดินหงุดหงิด ไปมา… อารมณ์ก็เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย… บางทีก็ตกอาการเซื่องๆหงอยๆ บางทีใครพูดอะไรขวางหูเข้าหน่อยก็อาละลาดใส่เป็นวรรคเป็นเวร… แต่พอพี่ใหญ่ยงฮวากลับเข้าหอมาทีไรก็ทำเป็นใบ้กินไปเสียทุกทีคงกำลังตั้ง ป้อมเล่นสงครามประสาทกับพี่ใหญ่ของวงอย่างจริงจัง… ทุกคนก็หวังนะว่าอะไรๆมันจะดีขึ้นและหวังให้พี่ใหญ่เข้าใจเร็วๆแต่ติดตรงว่า พี่ใหญ่มันไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรเลยนี่สิ

==”

“เพิ่ง ตื่นเหรอฮะ?” มินฮยอกโฟกัสความสนใจไปยังพี่รองที่เพิ่งจะยอมโผล่หน้าออกมาจากห้องทั้งที่ มันเลยเที่ยงวันไปแล้ว… พี่จงฮยอนพยักหน้าหงึกๆให้เดินตึงๆไปเปิดตู้เย็นคว้านมกล่องโตติดมือมาแล้ว มากระแทกตัวนั่งลงข้างๆคนถาม

“จองชินล่ะ?”

“ออกไปหาเพื่อนนะ ฮะ สักพักก็คงกลับ” จงฮยอนไม่ได้สนใจอะไรต่อ ดูดนมในกล่องอย่างเอาเป็นเอาตายคงจะหิวจัดเพราะปาไปตั้งบ่ายแล้วยังไม่มี อะไรตกถึงท้องเลย เห็นมินฮยอกกดช่องโน้นนี้ไปเรื่อยก็ขี้เกียจขัดเพราะไม่ได้มีกะจิตกะใจจะดู อะไรเท่าไร จนหน้าจอแอลซีดีเครื่องใหญ่ปรากฏภาพกอดรัดฟัดเหวี่ยงอย่างโจ่งครึ้มของช่อง เคเบิ้ล ร่างบางแทบสำลักนม

จงฮยอนเหลือบมองคนที่ถือรีโมทในมือ… ใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะขึ้นมา มินฮยอกเองก็เริ่มรู้สึกแปลกๆเหล่ๆมองพี่ชายตัวบางแล้วก็เบือนหน้ากลับ ทันควัน งานเข้าคัง มินฮยอกมั้ยล่ะ เปิดช่องไหนไม่เปิดมาเปิดช่องที่ทำร้ายจิตใจคนเก็บกดมาสองสามเดือนเต็มๆเข้า

(T[]T)

มิ นฮยอกสะดุ้งเฮือกเมื่อพี่ชายตัวบางวางกล่องนมไว้บนโต๊ะแล้วทิ้งหลังกระแทก กับพนักโซฟาจนมันสั่นโคลง มือขาวลูบหน้า หายใจหนักๆติดกันอยู่สองสามที

“พี่ โอเคหรือเปล่า?” มินฮยอกอดห่วงไม่ได้จึงหยั่งเชิงถาม พี่รองส่ายหน้าให้แต่ยังเอามือปิดหน้าอยู่อย่างนั้นจนมินฮยอกจำต้องเขยิบ เข้าไปใกล้ๆเขย่าที่ไหล่เบาๆ

“พี่ไม่สบายหรือเปล่า พี่จงฮยอน?”

“อือ ไม่สบายมาก”

“เป็นอะไร”

“พี่ ไม่ไหวแล้วมินฮยอก พี่จะทำยังไงดี?!” ตาขีดๆของมินฮยอกแทบถลน จู่ๆพี่ชายตัวบางก็โอดครวญออกมาเสียงดังและไม่ต้องมาขยายความอะไรมากก็เข้า ใจดีว่าไอ้ที่ว่าไม่สบายมากและไม่ไหวแล้ว… มันคืออะไร

พี่ชายผมเปลี่ยวหนัก
คัง มินฮยอกจะทำยังไงดีเนี่ย!

“อือ~~” มินฮยอกต้องสะดุ้งเป็นครั้งที่สองเพราะแค่เอามือไปจับหน้าพี่ชายที่เริ่มแดง จัดอีกคนก็ถึงกับครางรับด้วยเสียงสยิวหู… เอาแล้วไง เวลาแบบนี้ใครสักใครสอนให้ไปโดนตัวกันล่ะ

จงฮยอนหันมองรุ่นน้องด้วยตาโตวาววับ…

“ไม่ นะ พี่จงฮยอนอย่าแม้แต่จะคิด” มินฮยอกออกตัว ส่ายหน้ารัวเริ่มจับเค้าได้แล้วว่าพี่ชายตัวบางกำลังต้องการอะไร ไอ้ตาแป๋วๆเหมือนลูกแมวอยากนมแบบเนี่ย ร้อยทั้งร้อยอ้อนกันชัดๆ

“พี่ จะตายอยู่แล้วนะ” คนอาการโคม่าตัดพ้อ กัดปากตัวเองจนริมฝีปากเป็นสีช้ำดวงตาวาววับเริ่มกระพริบปริบๆรอคอยแสงแห่ง ความหวัง มินฮยอกเองก็กลืนน้ำลายลงคอ… อย่างที่บอกตั้งแต่แรกว่าของเขาดีจริงๆขนาดพี่จงฮยอนแต่งองค์ทรงเครื่องครบ เซ็ตขนาดนี้แต่แค่ส่งหน้าอ้อนๆกับตาแป๋วราวกับลูกแมวอยากนมมา… ต่อให้ไม่แมนสุดโต่งก็ใจสั่นใช่เล่นสิแล้วนี่ตาวาวๆนั้นมันเริ่มมากกว่าอ้อน จนกลายเป็นเย้ายวนไปแล้วด้วย

“มินฮยอกอา”

“ผมแค่ช่วยได้มั้ย?”

“อือ” สิ้นคำเท่านั้นจงฮยอนก็ดีดตัวตั้งตรงหันหาอีกคน มือบางต่างผลัดกันลูบไล้ไปตามเนื้อผิวอย่างเก้ๆกังๆ… ตาหลบกันบ้างสบกันบ้างอย่างเก้อเขินแต่อารมณ์ที่จุดติดกันง่ายทั้งสองฝ่าย เพียงครู่เดียวก็ตัวสั่นเทิ้ม

“จูบได้มั้ย?” จงฮยอนแลบเลียริมฝีปากตัวเอง ตาวาววับจับจ้องที่ปากสีอ่อนของรุ่นน้อง มินฮยอกเองก็ไม่ได้เตรียมตัวว่าจะมาเจออะไรแบบนี้… หยุดคิดอยู่อึดใจหนึ่งแต่ปลายลิ้นของคนที่เลียริมฝีปากตัวเองจนเป็นสีสดก็ เผลอพยักอย่ากึกอย่างลืมตัว

ริมฝีปากแตะกันแล้วหยุดนิ่ง… ก่อนที่ตาพราวระยับจะจดจ้องกันอย่างรอคำตอบในใจ แล้วก็กดเข้าหากันในนาทีต่อมา… รสหวานซ่านจากปลายลิ้นวิ่งไปทั่วโพรงปาก บดเบียดคลอเคลียกันอย่างลองเชิง จนรสหวานอ่อนๆเป็นหวานละมุนและเป็นหวานจัดจ้านในที่สุด… ทำการทักทายด้วยจูบอ้อยอิ่ง เนิบนาบไม่รีบร้อนและทำการรู้จักกันให้มากขึ้นด้วยจูบเร้าร้อนและแลกเปลี่ยน ความหิวกระหายซึ่งกันและกัน

เสียงครางรับในลำคอบ่งบอกได้ดี ว่าต่างพึงพอใจกันทั้งคู่ จนมือที่ลูบไล้ต่ำลงๆเล่นสนุกอยู่เหนือขอบกางเกง รู้สึกได้ว่ากำลังจะไม่หยุดอยู่แค่จูบ… ความปรารถนามากขึ้นจนฉุดไม่อยู่ ถอนจูบออกมามองหน้ากัน… ลมหายใจถี่ขึ้นโกยเอาอาการเข้าปอดก่อนจะหัวเราะคิกเพราะตาฉ่ำเชื่อมที่ สะท้อนต่อกัน… มันสือคำอนุญาติผ่านความเงียบได้ดีที่สุด

มือ บางล้วงไปในกางเกงลำลองช้าๆพร้อมกัน หลุบตามองพื้นโดยอัตโนมัติ… มันแปลกไม่น้อยที่มาช่วยกันแบบนี้… แต่ถ้าจะให้หยุดก็คงเป็นอะไรที่เกินกำลังน่าดู

“อ๊ะ!” โผตัวเข้าหากันอีกครั้ง คางเกยไหล่อีกฝ่ายไว้จะได้ไม่ต้องมามัวหลบสายตากันอาจเป็นวิธีแก้ความเก้อ เขินลงได้ ต่างฝ่ายต่างกัดริมฝีปากกดกั้นอารมณ์ที่แตกกระเจิงเมื่อส่วนที่อยู่ในกำมือ มีปฏิกริยาตอบโต้เร็วกว่าที่คิด ฝ่ามือบางต่างรูดขึ้นลงแผ่วเบาส่งให้เสียงครึมครางในลำคอดังลอดออกมาเป็น ระยะ

มืออีกข้างตะปบไหล่อีกฝ่ายเป็นที่ยึดเมื่อสัมผัสภายใต้ กางเกงทวีความรุนแรงขึ้น พออีกคนเรียกร้องอีกคนก็ตอบสนองพออีกคนครางรับอีกคนก็จะบีบเค้นให้หนักขึ้น ส่งทอดอารมณ์ให้พึงพอใจกันให้มากที่สุด

“พี่จงฮยอน ผมจะไม่ไหวแล้ว ววว” มินฮยอกรอบเร่าหนักจนพูดแทบไม่เป็นภาษา

“พี่ ก็จะ…~~~แล้ว” จงฮยอนก็ครางเสียงสั่นเกินจะทนต่อความเสียวซ่านได้ไหว ต่างคนต่างเร่งแรงที่ฝ่ามือย้ำๆเค้นคลึงจนแทบปริแตก สุดท้ายและท้ายที่สุด…

“อ๊าาาาา” ร่างกระตุกเฮือกพร้อมกันพร้อมเสียงหวีดหวิวกังวานไปทั่วห้องก่อนที่น้ำคาว ใคร่จะฉีดพุ่งออกมาเต็มกำมือของอีกฝ่าย สองคนหอบตัวโยนจนเริ่มคุมจังหวะลมหายใจได้ ป้ายเช็ดมือกับชั้นในแค่พอไม่เหนียวเหนอะก่อนจะชักออกมา พิงหลังไปกับพนักโซฟาอย่าหมดเรี่ยวแรง

“แกร๋งงงงงงงง!!!!! ตุ้บ!!!!!!”

จง ฮยอนและมินฮยอกสะดุ้งตัวโหยงทันทีที่ได้ยินเสียงวัตถุบางอย่างตกกระทบพื้น หน้าแดงจัดจ้านตวัดควับไปมองยังบานประตูใหญ่พร้อมกัน… แล้วก็ต้องใจหายวาบ

“พี่ยงฮวา!”

“จองชิน!”

ไม่ รู้ว่าคนรักมายืนอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่แต่จากสีหน้าและอาการอึ้งค้างก็พอเดา ได้ว่าคงน่าจะทันเห็นเหตุการณ์ร้อนระอุคุคั่งของเขาสองคนไม่มากก็น้อย พอตั้งสติได้ก็ลุกพรวดวิ่งหน้าตื่นเข้าไปหาคนรักแต่สองหนุ่มที่ยืนหน้าเหว๋อ ตรงประตูใหญ่ก็ฉวยเดินกลับออกไป ปิดประตูใส่หน้าเขาสองคนดังปัง

จงฮยอนมองหน้ามินฮยอก หน้าซีดเผือดลงในพริบตาเดียว…

“ซวยแล้วมั้ยล่ะ?”
.
.
.
.

เสียงฝีเท้าย่ำอย่างไม่คิดชีวิต หนุ่มหน้าหล่อสองคนเดินจ้ำๆต้องการเพียงออกไปให้พ้นตัวหอก่อนเท่านั้น ในหัวขาวโพลนไปหมด… มันตื่อจนว่างเปล่าไม่มีอะไรหลงเหลืออยู่ พอเดินมาถึงสวนสาธารณะที่อยู่ถัดจากหอมาบล๊อคหนึ่ง ก็ชำเลืองมองหน้ากัน… แล้วเบือนหนี

เหมือนคนทำความผิดใส่กัน…ทั้งที่ไม่ใช่เลยสักนิด

“สอง คนนั่นเป็นอะไรขึ้นมาว่ะ?” นิ่งเงียบกันอยู่อึดใจหนี่งยงฮวาก็สบถหัวเสียออกมา เขาเตะกระป๋องอะไรสักอย่างที่นอนแอ่งแม่งอยู่บนพื้นหญ้า… ถอนใจออกมาเหยียดยาว

“นั่นสิ แล้วนี่เราจะทำยังไงกันดีล่ะเฮีย?” เจ้าหนุ่มตัวยาวกุมขมับ นั่งคอตกอยู่บนม้านั่ง ชีวิตนี้ทั้งชีวิตไม่เคยคิดว่าต้องมาเจอเรื่องจริงผ่านจอแบบนี้เลย เคยคิดเล่นๆว่าหากบังเอิญไปเห็นแฟนตัวเองกุ๊กกิ๊กอยู่กับชู้คงเดินเข้าไปซัด หน้าให้หายแค้นสองสามทีแล้วบอกเลิกได้ง่ายๆแต่นี่อะไรกัน…

(x_x)

ชู้คนนั้นดันเป็นพี่เชื้อตัวเอง
ไหนจะไม่ใช่เมะแมนๆที่พอจะเสยหมัดให้หายแค้นได้อีก

“พี่ ยงฮวา” คนที่นั่งกุมขมับอยู่เงยหน้าขึ้น ได้ยินเสียงพี่รองเข้าหูมาแต่ไกลพอเห็นว่าวิ่งกระหืดกระหอบมาโดยมีมินฮยอก วิ่งตามมาติดๆก็เริ่มทำอะไรไม่ถูก

“ทำยังไงดีเฮีย?”

“ไม่รู้เว้ย คิดเองดิ”

“อะไรว่ะ เพราะเฮียนั่นแหละ แฟนเฮียถึงมายุ่งกับแฟนผม”

“เห้ย! เกี่ยวอะไรกันว่ะ?”

“ก็แฟนเฮียเก็บกดมาเป็นเดือน สุดท้ายก็มาลงที่แฟนผม โอ้ย! เครียดเว้ยยยยย”

จอง ชินโวยวายลั่นแต่พอจงฮยอนกับมินฮยอกวิ่งมาถึงก็หุปปากสนิทมองหน้าพี่ใหญ่ อย่างขอความคิดเห็น ยงฮวาได้แต่เสมองไปทางอื่นเพราะตัวเองก็จนปัญญาจะหาทางออกเหมือนกัน จนจองชินทนต่อไปไม่ไหวลุกเดินหนีไปหน้าตาเฉยพลอยให้มินฮยอกต้องเดินตามไปง้อ

พอเหลือกันลำพังสองคนจงฮยอนก็เดินไปจับแขนคนรัก…

“ผม ขอโทษ” ร่างบางเสียงอ่อย ก้มหน้างุด ยงฮวาตวัดหน้ามามองคนรักคำพูดร่ายยาวของจองชินวนกลับเข้ามาในหัวอีกรอบ… คำว่าเพราะเขาจงฮยอนถึงไปยุ่งกับมินฮยอกนี่ช่างทำร้ายจิตใจเขาสิ้นดี รู้สิรู้มาตลอดว่าปล่อยให้ร่างบางอึดอัดมาเป็นเดือนๆแต่ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยาก ทำเสียเมื่อไรล่ะ… แต่ถ้าทำไหวก็คงทำไปแล้วไม่ต้องมารอให้เห็นภาพแบบนี้ก่อนหรอก

“ใคร เริ่มก่อน นายหรือมินฮยอก?” เพราะเข้าไปเห็นตอนเกือบจุดไคลแม็กซ์แล้วจึงไม่รุ้ว่าแฟนตัวเองหรือแฟนน้อง เริ่มก่อน จงฮยอนเม้มปากแน่นพยักหน้าหงึกๆ

“ผมขอให้มินฮยอกช่วยเอง น้องมันไม่ผิดหรอก”

“พี่รู้ว่าไม่มีใครผิดใครถูกหรอก แต่พี่รับไม่ได้จริงๆ”

“แต่เราแค่ช่วยกันนะฮะ ไม่ได้มีอะไรมากกว่านี้จริงๆ”

“แล้ว ถ้าพี่กับจองชินไม่โผล่มาซะก่อน นายสองคนไม่เลยเถิดไปไหนต่อไปกันเหรอ?” ยงฮวาถามเป็นชุด ยอมรับว่าไม่ได้โกรธจริงจังแต่ก็อดฉุนไม่น้อยทีเดียว ร่างบางเงยหน้าขึ้นสบ

“ทำไมพี่ถึงเอาแต่ว่าผม ไม่คิดบ้างเหรอฮะว่าถ้าพี่ไม่เมินเฉยใส่ผมก่อนเรื่องแบบนี้มันจะเกิดขึ้นมั้ย?”

“……….”

“ผม ไม่รุ้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเราสองคนด้วยซ้ำ ผมได้แต่ตั้งคำถามกับตัวเองวันแล้ววันเล่า อยากถามพี่ตรงๆแต่ก็ไม่กล้าแต่วันนี้ถ้าพี่จะบอกว่าหมดรักผมแล้วก็พูดมาเลย ฮะ ผมจะได้ตัดใจเสียที เบื่อเหมือนกัน เบื่อที่ต้องเป็นเหมือนคนที่หมดความสำคัญกับพี่แล้ว เบื่อเต็มที!”

“……….” คิ้วเข้มขมวด เห็นเงาตัวเองสะท้อนในดวงตาคนที่กำลังระเบิดอารมณ์ตรงหน้าก็ได้แต่เงียบ แม้คนรักจะเข้าใจผิดไปมากโขแต่ก็หาสรรหาคำพูดที่ดีที่สุดมาทำให้ร่างบางสงบ ลงไม่ได้ จนจงฮยอนระบายพอใจ เขาลูบแก้มขาวๆนั่นพยายามปลอบให้ใจเย็นลง

“คิด อะไรโง่ๆว่าพี่หมดรักนายแค่พี่เมินเฉยนายเรื่องนั่น… เพราะพี่เหนื่อยจริงๆนายจำไม่ได้เหรอว่าช่วงก่อนที่พี่จะเฉยๆกับนายพี่เผลอ หลับไปตอนทำตั้งกี่ครั้ง?”

“………..” ไม่ต้องอ้อมค้อมมากเพราะเข้าใจดีว่าต้องการพูดประเด็นไหน จงฮยอนนึกตามคำถามคนรัก แทบลืมไปสนิทว่าก่อนที่พี่ยงฮวาจะกลายเป็นคนตายด้านแบบนี้เผลอหลับตอน ระหว่างทำไปเป็นสิบๆครั้งทีเดียว

“แล้วที่พี่พักฟื้นตัวเองและก็ พยายามดูแลสุขภาพทุกวันนี้ก็เพื่อจะทำให้ร่างกายมันกลับมาเป็นเหมือนเดิม ไม่ใช่ว่าพี่นิ่งดูดายนะจงฮยอน”

“……….”

อี จงฮยอนก้มหน้างุดอีกครั้ง น้ำคำของคนรักนุ่มหูนักแต่ทว่าเหมือนกำลังโดนเข็มหมุดทิ่มแทงจนหัวใจพังยับ เพิ่งรู้ว่าที่คอยแต่โทษพี่ยงฮวาหาว่าพี่ยงฮวาหมดรัก ไม่ใส่ใจแต่ไม่ใช่เลย… อีกฝ่ายก็พยายามทำเพื่อเขาอยู่ นึกแล้วก็อดเกลียดตัวเองขึ้นมาไม่ได้

“ผมขอโทษ ผมจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว” ร่างบางสำนึกผิด

“พี่ก็ขอโทษนายเหมือนกันที่บ้างานมากไปหน่อย มารู้ตัวอีกทีร่างกายก็แทบไม่ไหวแล้วก็เกือบทำให้นายทิ้งพี่ไปแล้วด้วย”

“ผมไม่ทิ้งพี่ไปไหนหรอกฮะ”

“ใช่สิ ไม่ต้องทิ้งไปไหนก็มีทนโท่ในหอแบบนั้นนี่”

“ไม่ใช่นะฮะ กับมินฮยอกมันแค่อารมณ์ชั่ววูบจริงๆ จะไม่มีอีกแล้ว ไม่มีจริงๆ”

ร่าง บางส่ายหน้ารัวจนยงฮวาแอบยิ้มออกมา… เอาเหอะ ไหนๆเรื่องก็มาถึงขนาดนี้แล้ว จะมาโยนให้ใครผิดใครถูกอยู่ก็คงไม่มีอะไรดีขึ้นแล้วอีกอย่างก็ใช่ว่าจงฮยอน จะเป็นคนผิดฝ่ายเดียวเสียเมื่อไร… เอาเข้าจริงเข้าก็ผิดเต็มประตูเหมือนกัน

หากดูแลคนรักให้ดี
ไม่ต้องดีจนโอเวอร์
แต่ดีให้เท่าเดิม…
เรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น

ยงฮวาลูบหัวอีกคนเบาๆก่อนจะกดจูบหนักๆที่กลางขมับและพากันเดินกลับเข้าหอ…

==#==#==# Beautiful Lier #==#==#==

“จองชิน ฟังฉันก่อนสิ ฉันขอโทษ”

“……….”

“ยกโทษให้ฉันนะ มันก็แค่ที่นายเห็น ฉันกับพี่จงฮยอนไม่มีอะไรมากกว่านี้จริงๆ”

“……….”

“จองชิน อย่าโกรธฉันนะ ฉันรักนายคนเดียว รักนายที่สุดในโลกเลยนะ”

“ไม่ อายคนอื่นเหรอไง มาแหกปากพูดเรื่องพวกนี้อยู่ได้?!” หนุ่มตัวยาวหันไปตะเพิดใส่คนรักที่เดินตามเขามาต้อยๆขนาดเข้ามาในมินิมาร์ ทก็ยังตามมา ไม่พอแค่นั้นยังพูดขอให้เขายกโทษให้อย่างโจ้งแจ้งไม่นึกอายคนผ่านมาผ่านไป เสียบ้าง มินฮยอกบู้ปาก ทำหน้าหงอย

“ก็นายไม่ฟังฉันนี่”

“แล้วใครว่าไม่ฟังเล่า ตอนนี้หูชาไปแล้วด้วย”

“อ้าว แล้วทำไมไม่บอกล่ะว่าไม่โกรธ”

“ก็คนมันโกรธจะให้โกหกไปว่าไม่โกรธได้ไง?”

“งั้น หายโกรธนะ ฉันจะไม่ทำอีกแล้ว นะ นะ นะ” คนตัวเล็กกระเง้ากระงอดเข้ามาเกาะแขน จองชินเบือนหน้าหนี ถอนใจทั้งเหนื่อยใจและหนักใจพอๆกัน ถามว่าโกรธมากมั้ยก็ไม่มากหรอกเพราะเห็นอยู่ว่ามินฮยอกทำแค่ขั้นไหนกับพี่จง ฮยอน… แต่ให้ตายเหอะ มันก็เกินจะรับได้จริงๆ

“ถ้าฉันกับพี่ยงฮวาไม่เข้าไปจะไม่เลยไปถึงขั้นไหนกันเหรอ?”

“บ้าสิ! คิดได้ไง ถ้ามากกว่านี้นายคิดว่าใครจะเป็นคนทำ?”

“ก็ไม่รู้สิ” ร่างสูงตอบตามจริง เขาก็คาดเดาไม่ถูกหรอกว่าแฟนเขาหรือแฟนพี่ใหญ่จะยอมเปลี่ยนโพสิชั่น สลับตำแหน่งกัน

“ยังไงฉันก็ไม่ยอมเป็นฝ่ายทำหรอก ฉันบอร์น ทู บีมาเพื่อสิ่งนี้นายไม่รุ้หรือยังไง?”

“บอร์น ทูบี?”

“……….” เห็นคนรักตัวยาวทำหน้าเหรอหราก็หน้าแดงจัด แค่นี้ก็คิดไม่ได้หรือไงนะแฟนเขา มินฮยอกเขย่งตัวไปกระซิบกระซาบข้างหูจนจองชินเข้าใจจึงขำพรืดโตออกมา ยีหัวคนรักตัวน้อยพลอยหายโกรธไปจนหมด มองหน้ากันอย่างเก้อเขินครู่หนี่งก่อนจะจับจูงกันออกนอกร้านไป

ก็บอกแล้วว่าไม่ได้โกรธมาก

แต่รับไม่ได้เท่านั้น หนึ่งคือ กลัวว่าพี่จงฮยอนจะไม่ยอม(เป็นฝ่าย)รับ

สองก็ถ้าพี่จงฮยอนไม่ยอม(เป็นฝ่าย)รับก็ต้องเป็นมินฮยอกที่(ฝ่าย)รุก

แล้วถ้าหากมินฮยอกได้รุกไปครั้งหนี่งแล้ว
เขาไม่ต้องตกที่นั่งลำบากมานั่งกลุ้มใจที่แฟนจะเป็นรุกเต็มตัวหรือ

(YvY)

.
.
.
.
.

“นายอยู่หอใช่มั้ย จองชิน?”

“อืม เออน่า ผมดูอยู่ไม่ต้องห่วงหรอก แค่นี้นะ”

“อย่าให้คลาดสายตาเลยนะ จำไว้”

“เอ่อ ผมรู้หรอกแค่นี้นะเฮีย” จองชินกดตัดสายจากพี่ใหญ่ที่โทรมากำชับ ตาก็เหลือบมองบานประตูที่เปิดแง้มไว้… ถึงพี่ยงฮวาจะไม่สั่งให้จับตาดูพี่จงฮยอนกับมินฮยอกเขาก็ไม่ยอมนิ่งดูดาย หรอก กลัวประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยนะสิ

แม้จะผ่านสัปดาห์หนึ่งแล้ว ตั้งแต่เขากับพี่ยงฮวาเจอภาพช๊อกใจไปแต่ก็กลัวประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยเอาได้ หากปล่อยให้สองคนนั้นอยู่กันโดยลำพัง ขายาวๆตัดสินใจก้าวไปเมียงๆมองๆคนในห้องนอน วันนี้พี่จงฮยอนและมินฮยอกคนรักของเขาแปลงร่างเป็นแมวเหมียวขี้เซาหรือไง เห็นขลุกตัวอยู่แต่ในห้อง บ่นๆว่าขี้เกียจดูแม้กระทั่งทีวี

“มี อะไรหรือเปล่าจองชิน?” หนุ่มตัวยาวรีบส่ายหน้าเมื่อแฟนหน้าแฉล้มที่นอนเอขนกอ่านหนังสืออยู่โดยมี รุ่นพี่ตัวบางอีกคนนอนฟังเอ็มพีสามอย่างสบายอารมณ์อยู่ข้างๆ พอเห็นว่าคนรักส่ายหน้าก็จดจ้องกับตัวหนังสือต่อจนจองชินเดินผละออกไป …สองหนุ่มบนเตียงหันสบตากันพลางลอบยิ้ม

“ทั้งพี่ยงฮวาทั้งจองชินกลายเป็นโรคประสาทไปแล้วแน่ๆเข้ามาดูพวกเราเป็นรอบที่ร้อยได้แล้วมั้ง”

“……….”

“พี่จงฮยอน”

“……….” รุ่นพี่ตัวบางระบายยิ้มรู้ว่าอีกคนเรียกด้วยน้ำเสียงนุ่มหูแบบนี้หมายถึง อะไร… จงฮยอนวาดแขนขึ้นโอบคอรุ่นน้องหน้าหวานลงมา เผยอรับจูบจากอีกคน… ปลายนิ้วกดท้ายทอยให้จูบยิ่งแนบแน่นขึ้น

ลึกซึ้งขึ้น
จนต่างคนต่างก็ถอนตัวไม่ขึ้น

บางทีจูบหวานๆก็ทำให้ติดใจมากกว่าจูบเร่าร้อนเสียอีก

ยังรักเหมือนเดิม… เหมือนกัน
แต่หากเหนื่อยมาก อะไรมาก
ก็ขอหาเศษหาเลยเอาแถวนี้ละกัน…

==”

The End

==#==#==# Beautiful Lier #==#==#==

AuThur TalK: จบห้วนใช่มั้ยค่ะ? …ฮ่าๆ ก็จบได้แค่นี้แหละค่ะ จริงๆแล้วค้างตอนจบมาเป็นเดือนคิดให้ดีกว่านี้ไมได้จริงๆหรือถ้าไม่จบอย่าง นี้ก็คงให้สองหนุ่มนี้บอกเลิกแฟนเมะเสีย คิคิ…แต่คงดูโหดร้ายเกินไป

จริงๆแล้วคู่ก็บอกไว้ในชื่อเรื่องแล้วนะอักษรตัวแรกของทั้งสองคำ (B)eautiful (L)ier

สมใจแล้วคู่นี้… หึหึ

อ่านแล้วไม่ปลื้มไม่ว่า เลยตามเลยในคอมเม้นแล้วกันค่ะ

อ่านจบกรุณาอีดิทคอมเม้นท์ด้วยค่ะ!
*อย่าเม้นท์แค่ว่าสนุก รอตอนต่อไปหรือขอบคุณๆๆแค่นี้นะค่ะ ไม่ปลื้มค่ะ!!
และหากรู้ว่าไม่มีเวลาอ่านรบกวนอย่าแปะทิ้งไว้จะดีกว่าเนอะ^^

Comments
  1. […] 15.[SF] =# She Will Be Loved #= MinHyuk x JongHyun 14.[FIC] =# My Dearest One #= YH x JH , JS x MH  l๑l  l๒l 13.[HBDLJH-SF] =# Running on Faith #= YH x JH , JS x MH 12.[SF]=# Code Name Love #= YongHwa x JongHyun 10.[SF]=# 잘못했어 I was wrong #= JungShin x JongHyun x MinHyuk x ? 9.[SF]=# Beautiful Lier : NC #= MinHyuk x JongHyun […]

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s