[SF] =# My Dearest One l๑l #=

Posted: June 10, 2011 in ~* YongHyun *~
TiTle: My Dearest One
Paring:YongHwa x JongHyun
AuThor: HaneiBee

Note:แนวพีเรียตเด้อค่ะ^^หากเพียงผีเสื้อขยับปีกอันบอบบาง
แล้วโลกทั้งใบเกิดพายุฝน…

เพียงหนึ่งหยดน้ำตาของอีจงฮยอน
ชายชาติกษัตริย์จองยงฮวาคงทุกข์ทรมานใจ

“องค์ รัชทายาทรับสั่งให้เข้าเฝ้า ทำไมป่านนี้เจ้ายังไม่ยอมไปอีก?” เสียงบุรุษในชุดแต่งกายสีทะมึนดังขึ้นกลางห้องโถงใหญ่…. ชายหนุ่มร่างบางละมือจากหนังสือเล่มหนาเงยหน้าขึ้นสบ

“ข้าไม่ว่าง ท่านพอไม่เห็นหรือ?”

“เมื่อ ไหร่เจ้าจะหยุดอวดดีเช่นนี้ จงฮยอน เจ้าก็รู้ว่าองค์รัชทายาททรงโปรดเจ้ามากเพียงไหน” คำว่าโปรดจากบุรุษสูงวัยไม่ได้นำพาความยินดีมาสู่ตัวชายหนุ่มเลย กลับเป็นเรื่องที่น่ารำคาญเสียมากกว่า… ดวงตาแห่งรัตติกาลหลุบลงพร้อมกับปิดหนังสือในมืออย่างฝืนใจ เมื่อบุรษสูงวัยผู้เป็นบิดาเริ่มส่งสายตาตำหนิมา….

“ข้ากำลัง จะไปแล้ว…. ท่านพ่อเลิกมองข้าแบบนั้นเสียที” จงฮยอนลุกขึ้นจากผืนพรมหนังสัตว์ คำนับให้แด่บิดาก่อนจะก้าวออกไปยังที่ประทับขององค์รัชทายาทผู้แสนเอาแต่ ใจ…

ข้าอยากจะให้ท่านโปรดเสียเมื่อไหร่กันเล่า เจ้ารัชทายาทบ้า!

ร่าง บางพร่ำบ่นอยู่ในใจตลอดทางเดินที่ทอดยาวขนาบไปด้วยแมกไม้นานาพันธุ์ จนมาหยุดอยู่ที่หน้าบานประตูเหล็กสีทองสูงเทียมห้าเมตร…. ทหารรักษาการณ์สองคนที่คอยเฝ้าอยู่หน้าประตูโค้งคำนับให้ก่อนจะเปิดแผ่น เหล็กสีทองนั่นออกให้อย่างรู้หน้าที่

เป็นที่ทราบกันดีว่า… ราชฐานส่วนในซึ่งเป็นที่ประทับขององค์รัชทายาทห้ามบุคคลภายนอกเข้ามา เพ่นพ่าน ยิ่งเวลาดึกดื่นเช่นนี้ยิ่งต้องระแวดระวังมากเป็นเท่าตัว แต่ยกเว้นสำหรับลูกชายคนเล็กของท่านเสนาบดีนามว่า… อีจงฮยอนคนนี้คนเดียวเท่านั้น

“ข้าเรียกหาตัวเจ้าตั้งแต่ก่อนค่ำ ทำไมเพิ่งมา?”

“ถ้าทูลตามจริง เห็นทีพระองค์คงกริ้วจนสั่งแขวนคอกระหม่อม”

“ถ้าข้าสั่งแขวนคอเจ้าแล้วจะดอมดมกลิ่นหอมๆ จากผิวใครได้พึงพอใจเท่ากับผิวของเจ้าอีกเล่า …จงฮยอน”

“ฝ่าบาท!” ร่างบางกำฝ่ามือแน่น จดจ้องพระพักตร์เจ้าของวาจาล่วงเกินนั้นอย่างระงับความโกรธด้วยความอดกลั้นอย่างที่สุด…

“ไหน ว่ามาสิ ว่าความจริงที่อาจทำข้าโกรธคืออะไร?” เมื่อเห็นว่าสร้างความขุ่นเคืองให้กับร่างบาง องค์รัชทายาทหนุ่มก็เปลี่ยนเป็นยิ้ม… ฉวยคว้าเอวอีกคนเข้ามากอดแทน

“หนังสือธรรมดาๆ เล่มหนึ่งน่าสนใจกว่ารับสั่งเรียกหาตัวกระหม่อมจากพระองค์ก็เท่านั้น”

“หึ หึ ข้าโกรธจริงเสียด้วยสิแต่คงจะไม่แขวนคอเจ้า ข้ามีวิธีของข้าเอง” ริมฝีปากร้อนๆ กดลงกับลำคอขาว ร่างในอ้อมกอดออกแรงขืนเช่นทุกครั้งแต่ก็หาสู้แรงที่มากกว่านั้นได้…

จง ฮยอนไม่เคยยินยอมจากหัวใจกับการกระทำข่มเหงและหักหาญน้ำใจแบบนี้ขององค์ รัชทายาทหนุ่มนามว่า… จองยงฮวาเลยสักครั้งแต่สามัญชนธรรมดาที่แม้จะเป็นถึงลูกเสนาบดีตำแหน่งใหญ่ โตแต่ก็มีหรือจะขัดคำสั่งต่อองค์รัชทายาทผู้ทรงอำนาจและแสนเอาแต่ใจองค์นี้ ได้… และครั้งนี้ก็ต้องเป็นอีกครั้งที่จงฮยอนต้องทอดกายเพื่อเป็นการถวายรับใช้ ต่อองค์รัชทายาทหนุ่มพร้อมกับหยาดน้ำตาที่หลั่งรินอยู่เงียบๆ ในอกเพียงลำพัง…

“นับแต่วันนี้ไป เจ้าต้องขึ้นมาหาข้าที่นี่ทุกคืน …เข้าใจไหม จงฮยอน?” องค์รัชทายาทตรัสสั่ง… เชยคางขึ้นให้สบตากับพระองค์ จดจ้องดวงตาแห่งรัตติกาลนั้นราวกับเวิ้งฟ้ายามไร้แสงอาทิตย์ที่พระองค์หลง ไหลยิ่งนัก… แต่ก็ทรงรู้ดีว่าภายในดวงตาที่พระองค์ทรงหลงไหลและใคร่ปรารถนานี้ไม่เคยสัก ครั้ง ที่จะสะท้อนเงาของพระองค์เลยแม้แต่ครั้งเดียว…. ต่อให้นานเท่าไหร่ก็จะไม่มีวันนั้น

ความคิดที่ว่า… แค่แย่งคนๆ นี้มาไว้ในครอบครองได้แล้วหัวใจของร่างบางจักต้องได้ตามมาในภายหลัง ไม่ในวันใดก็วันหนึ่ง… กลับไม่ใช่เลย ร่างกายสวยงามที่เขาเชยชมเป็นว่าเล่นกลับไม่เคยสัมผัสถึงสิ่งๆ นั้นที่เรียกว่า… หัวใจ…ของจงฮยอนได้เลยสักนิดเพราะรู้ดีว่า… หัวใจของคนๆ นี้อยู่ที่ใคร

ใครคนหนึ่งคนนั้น… ที่ไม่ใช่พระองค์

นับ จากวันนั้นเป็นต้นมาที่ทรงรับสั่งให้จงฮยอนเข้าเฝ้าที่ห้องบรรทมทุกคืน คราใดที่ดวงอาทิตย์เคลื่อนคล้อยจนลับแสง ราชฐานส่วนในซึ่งเป็นที่ประทับแห่งองค์รัชทายาทหนุ่มก็จะต้องพานพบกับการ ปรากฏตัวของจงฮยอนพร้อมกับใบหน้าเรียบเฉยครานั้น

จงฮยอนเพียง คิดว่า… ก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่ของตนให้หมดไปแต่ละวัน ทุกอย่างก็จะจบ…โดยที่หารู้ไม่ว่าองค์รัชทายาทหนุ่มไม่เคยพอพระทัยกับการ กระทำคล้ายกับหุ่นเชิด จนถึงวันที่พระองค์ทรงระงับความเกรี้ยวโกรธไม่ได้อีกต่อไป…

“หาก จะให้เจ้าเลิกทำหน้าแบบนี้ บอกข้าสิ จงฮยอน ข้าจะต้องทำยังไงบ้าง? ” หัตถ์ข้างหนึ่งของพระองค์กระชากลำแขนบางที่กำลังลงจากแท่นบรรทมทันทีที่การ ร่วมรักเฉกเช่นทุกคืนเสร็จสิ้น ไม่เพียงแต่ใบหน้าที่ราวกับคนไร้ชีวิต การรีบตรงไปชำระล้างร่างกายทุกครั้งแบบนี้ก็สร้างโทสะให้แด่องค์รัชทายาท หนุ่มไม่น้อยทีเดียว รังเกียจข้ามากสินะ….ถึงต้องรีบล้างความเป็นข้าให้หมดไปจากร่างกายเจ้าโดย เร็วถึงเพียงนี้

“ขอประทานอภัย…ฝ่าบาท ”

“ข้า ให้ตอบ ไม่ใช่ให้เจ้าขอโทษ! ถือว่าเป็นคนโปรดของข้า แล้วข้าจะไม่กล้าทำอะไรเจ้าหรือยังไงกัน!” เวลานี้ดวงเนตรของพระองค์ราวกับเปลวเพลิงที่ลุกโชติจนจงฮยอนอดหวาดหวั่นมิ ได้ ไม่ต่างจากกำลังถูกปีศาจร้ายเข้าคุกคาม

“ชีวิตและลมหายใจของกระหม่อม…เป็นของแผ่นดินนี้เป็นของฝ่าบาท หากประสงค์จะลงโทษ…กระหม่อมก็พร้อมน้อมรับ ”

“แล้วหัวใจของเจ้าละ… หัวใจของเจ้าทำไมถึงไม่เป็นของข้าด้วย?” เสียงรับสั่งที่เจือด้วยความเกรี้ยวโกรธแปรเปลี่ยนเหลือเพียงความเศร้า หัตถ์ข้างที่บีบลำแขนของจงฮยอนไว้คลายออกแต่มิได้ทรงปล่อย พระองค์ทรงกำไว้หลวมๆ แววตาของว่าที่กษัตริย์ในอนาคตไม่เหลือซึ่งความเด็ดเดี่ยวอีกต่อไป…

จง ฮยอนไม่ได้เบาปัญญาจนไม่รู้ว่าองค์รัชทายาทหนุ่มผู้นี้รู้สึกยังไงกับ ตน…แต่ไม่ว่าความรักของบุรุษผู้สูงศักดิ์ผู้นี้จะมีมากขนาดไหนหรือต่อให้ มากกว่ามหาสมุทรที่กว้างใหญ่ที่สุดในผืนแผ่นดิน รักที่แสนสูงส่งนั้นก็ไม่สามารถหักล้างกับความชิงชังที่หัวใจตนนั้นมีต่อ พระองค์ได้

“เหตุใดพระองค์จึงถามกระหม่อม… ในเมื่อทรงทราบคำตอบดีอยู่เต็มพระทัย ”

“กระทั่งร่างกายเจ้าแปดเปื้อนด้วยน้ำมือข้า…เจ้าก็ยังกล้าภักดีต่อความรักแต่หนหลังได้อีกหรือ? ”

“เพี้ยะ!! “ ฝ่ามือบางตวัดลงกับซีกแก้มแห่งองค์รัชทายาท

“ร่าง กายของกระหม่อมแปดเปื้อนแต่หัวใจกลับหาไม่ มันยังบริสุทธิ์อยู่เสมอ สำหรับเขาผู้นั้น” จงฮยอนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบพร้อมทั้งสะกดกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา เมื่อถ้อยคำเหล่านั้นหวนให้นึกถึงเรื่องราวที่เต็มไปด้วยน้ำตาและบุรุษอัน เป็นที่รักครั ้งในวัยเยาว์…

องค์รัชทายาทหนุ่มทรงลุกขึ้น สวมอาภรณ์ พระองค์ทรงทอดมองมายังร่างบางที่มีเพียงผ้าแพรผืนสวยห่อคลุมร่างกายไว้ด้วย หัวใจที่เจ็บปวด…ก่อนที่จะทรงเสด็จออกไปโดยมิได้ทรงตรัสใดใดอีก น้ำตาของจงฮยอนไหลพรากอาบชุ่มทั้งสองผิวแก้ม…ให้หลังที่พระองค์จากไปและ ทิ้งตนไว้เพียงลำพังบนแท่นบรรทม สองมือน้อยๆ ยกขึ้นปิดหน้า…เมื่อสุดท้ายก็ปล่อยสะอื้นไห้เสียงดัง

…’พระองค์ทำให้เป็นเช่นนี้เอง…ทำด้วยสองหัตถ์ของพระองค์เองทั้งนั้น’…

…’ทรงลืมจริงหรือแค่แสร้งลืมกันแน่ ?’…

TBC

==#==#==# My Dearest One #==#==#==

AuThur Talk:นอน ไม่หลับ ออฟฟิศหยุด เซเว่นปิด… แล้วไงล่ะ สุดท้ายมันก็มาลงที่ฟิค บอกไว้ก่อนว่ามันมาตอนตีสี่อีกแล้วฟิคของข้าพเจ้า ฮ่าๆ ไม่หวังให้ปลื้มเพราะไม่อยากหวังให้รอ… มิฉะนั้นจะรอเก้อ เข้าใจกันป่ะ หึหึ

ไปนอนล่ะ ฝันดีตอนตีสี่ครึ่ง ==”

ปล.บทเริ่มเรื่องมาจากสำนวนนะค่ะ

“ผีเสื้อ ขยับปีกทำให้เกิดพายุ” (butterfly effect) ซึ่งมีที่มาไม่ชัดเจนแต่มีให้เห็นในนิยายและบทประพันธ์บ่อยๆ ไปหาความหมายกันเองนะจ๊ะ คำนี้ก็ชอบ “เด็ดดอกไม้สะเทือนถึงดวงดาว” >>> ฝากไว้ให้หาอ่านเล่นๆกัน


อ่านจบกรุณาอีดิทคอมเม้นท์ด้วยค่ะ!

*อย่าเม้นท์แค่ว่าสนุก รอตอนต่อไปหรือขอบคุณๆๆแค่นี้นะค่ะ ไม่ปลื้มค่ะ!!

Comments
  1. […] =# She Will Be Loved #= MinHyuk x JongHyun 14.[FIC] =# My Dearest One #= YH x JH , JS x MH  l๑l  l๒l 13.[HBDLJH-SF] =# Running on Faith #= YH x JH , JS x MH 12.[SF]=# Code Name Love #= YongHwa […]

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s