[SF] =# Teardrop Memory #=

Posted: June 10, 2011 in ~* ShinHyun *~
Title : Teardrop Memory
Paring: JungShin x JongHyun
Author : HaneiBee

PreSent For N’Namie

บรรยากาศ ที่ร่ายล้อมไปด้วยสีสันของไฟหลากสีและเสียงเพลงที่ดังอึกทึก ผู้คนกำลังดื่มด่ำกับความสุขและเก็บเกี่ยวความทรงจำสุดท้ายของวันสิ้นปี วันที่สามสิบเอ็ดธันวาคม…

“ขอบคุณนะครับที่ยังไม่ปิดร้าน” ชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ผมยาวละต้นคอถูกรวบขึ้นครึ่งศรีษะยกยิ้มมุมปากให้เจ้าของร้านตัวบางที่ยืน อยู่หลังเคาว์เตอร์สีน้ำตาลเข้ม แม้จะไม่ใช่เวลาปกติที่เขามาร้านซักรีดแห่งนี้… แต่ก็ไม่เคยสักครั้งที่จะไม่ได้รอยยิ้มสวยจากคนตรงหน้า

“ลูกค้า มาที่หนึ่งเสมอครับ” ประโยคเอาใจลูกค้าแต่ร่างสูงคิดว่ามันเรียกคะแนนจากหัวใจเขาได้ดีทีเดียว อี จองชินหยิบใบเสร็จจากกระเป๋ากางเกงยีนส์ตัวเองยื่นให้… เพื่อรับชุดที่มาส่งซักเมื่อวาน รอยยิ้มจากคนหลังเคาว์เตอร์ยิ่งกระตุกหัวใจเขายิ่งนัก… อยากเป็นเจ้าของมันเหลือเกิน

“นี่ครับ…ขอบคุณมากนะครับ” บทสนทนาสั้นๆระหว่างกันจบลงเฉกเช่นเดียวกับทุกวันในช่วงตลอดเวลาสามปีที่ ผ่านมาที่เขาสวมบทบาทลูกค้าประจำของร้านซักรีดแห่งนี้พร้อมกับที่อี จงฮยอนเจ้าของร้านตัวบางก้มศรีษะแสดงการขอบคุณเหมือนเดิม

ครู่ต่อมาเขาก็มักจะก้าวกลับออกไปเหมือนกับทุกๆวันแต่วันนี้ไม่ใช่…

อี จงฮยอนช้อนตาขึ้นจากสมุดบัญชีของร้านที่ก้มหน้าก้มตาง่วนทำเพื่อเร่งปิดยอด ก่อนกลับบ้านไปเยี่ยมครอบครัวที่ปูซานในวันพรุ่งนี้…เขามองลูกค้าตรงหน้า พร้อมกับสายตาฉายแววสงสัย

“พรุ่งนี้ผมต้องเดินทางย้ายไปจาก โซลแต่ผมไม่อยากไป” จองชินเอ่ยประโยคที่อีกคนไม่อาจทำความเข้าใจกับมันได้เลย แม้จะเป็นลูกค้าประจำในร้านตัวเองแต่ก็รู้จักกันแค่ผิวเผินเท่านั้น จึงงงกับคำบอกกล่าวของคนร่างสูงไม่น้อย…

“เหรอครับ ทำไมล่ะ?”

“ผมมีเรื่องที่ผมยังตัดสินใจไม่ได้นะครับ ไม่รู้จะทำยังไงดี”

“ค่อยๆคิดดีกว่า ผมว่าคุณคงเลือกสิ่งที่ดีที่สุดเพื่อตัวคุณเองได้”

ครั้ง นี้เป็นการสนทนาที่ยาวที่สุดในรอบสามปีที่ผ่านมา อี จองชินเก็บใบเสร็จที่เจ้าของร้านส่งคืนมาให้พร้อมกับถุงเสื้อผ้าที่ซักรีด เรียบร้อยแล้ว…และท่าทีที่ดูอึดอัดใจคล้ายกับคนจนปัญญาก็ทำให้จงฮยอนละมือ จากสมุดบัญชีมาให้ความสนใจกับอีกคน…เพื่อเป็นการรักษาน้ำใจและเชื่อม สัมพันธไมตรีที่ดีต่อกัน นี่คือความคิดของจงฮยอน…

“เรื่อง ความรักหรือเปล่าครับ?” คนตัวบางชั่งคำถามแรกออกไป อี จองชินพยักหน้าให้ช้าๆดวงตากลมๆสีดำสนิทไม่ต่างจากท้องฟ้าเวลานี้จดจ้องมา

“ผมไม่อยากจากคนที่ผมรักไป”

“พาเธอไปกับคุณสิครับ ผมว่าเธอน่าจะดีใจด้วยซ้ำ”

“คงไม่หรอกครับ เขาไปกับผมไม่ได้แน่ๆ”

“…..” คราวนี้เป็นจงฮยอนเสียเองที่เริ่มอยากรู้เรื่องราวของอีกฝ่ายมากขึ้น ทั้งที่ร่างสูงกลั้วยิ้มพร้อมกับการตอบเมื่อครู่นี้แต่สิ่งที่สะท้อนออกมา จากดวงตากลับเศร้าหมองนัก

“เขาแค่เป็นคนที่ผมรัก…แต่ไม่ใช่คนรักของผมน่ะครับ คงพาเขาไปด้วยไม่ได้”

“เสียใจด้วยนะครับ แล้วเขารู้ความรู้สึกของคุณหรือเปล่า?”

“…..” บทสนทนาที่ยาวขึ้นเรื่อยๆดูจะเป็นการเริ่มต้นที่ดีระหว่างเขาสองคน แต่ลึกๆแล้วจองชินรู้ดีว่ามันไม่ใช่…ไม่ใช่ทั้งการเริ่มต้นและไม่ใช่ทั้ง จุดจบที่ดีสักเท่าไร…

“เราเคยเป็นคนรักกันครับ…”

ความ เงียบปกคลุมภายในร้านอยู่อึดใจหนึ่งก่อนที่เรื่องราวบางอย่างที่คนแปลกหน้า อย่างเขาสองคนสมควรพูดและรับฟังหรือเปล่า…ไม่แน่ใจจะถูกถ่ายทอดออกมาจาก ปากของร่างสูง

“ผมกับเขาคบกันตั้งแต่มัธยมปลายจนเข้ามหาวิทยา ที่เดียวกันแต่เราต้องห่างกันไปเพราะเขาถูกทำร้าย… คืนที่เขาเลิกทำงานพิเศษระหว่างทางกลับหอพักเขาถูกขมขืนจากพวกอันธพาลแถว นั้น”

“คุณรังเกียจเขาอย่างนั้นเหรอ?”

“ไม่เลยครับ ผมกลับรักเขามากขึ้นกว่าเดิม ผมสงสารเขามาก”

“อ้าว แล้ว…”

“ผม ได้พบเขาอีกทีที่รพ.โชคดีที่เขารอด แต่เพียงข้ามคืนเท่านั้นที่ทุกอย่างระหว่างผมกับเขาเปลี่ยนแปลงไป วันถัดมาเขาหนีไปจากรพ.และพยายามฆ่าตัวตายที่บ้านพ่อกับแม่ของเขานำตัวส่ง รพ.ทันแต่มันสายเกินไปสำหรับบางอย่าง ก้านสมองของเขาหยุดการทำงานไปพักนึง หมอปั๊มหัวใจอยู่นานจนเขาฟื้นขึ้นมาแต่ความทรงจำบางอย่างได้สูญหายไป”

“เรื่องของคุณ?”

“…..” ร่างสูงพยักหน้าช้าๆริมฝีปากเจือรอยยิ้มแต่เป็นยิ้มที่อี จงฮยอนหดหู่ใจที่สุดตั้งแต่เคยพบเห็นมา

“ผม พยายามรื้อฟื้นความทรงจำของผมต่อเขา แต่มันจะมีภาพที่เขาถูกทำร้ายซ้อนขึ้นมาด้วยเสมอแล้วเขาจะต้องทุรนทุรายกับ ความเจ็บปวดนั้นๆครอบครัวของเขาจึงขอร้องให้ผมหยุดรื้อฟื้นความทรงจำที่ เกี่ยวกับผม ขอให้เขาลืมช่วงเวลาที่เจ้าตัวไม่อยากจำ… ผมจึงต้องจากเขามาเพื่อให้เขาเลิกทุกข์ทรมานกับเรื่องเลวร้ายพวกนั้น”

“แล้วมันทำให้เขาดีขึ้นจริงๆเหรอครับ?”

“…..” ร่างสูงพยักหน้าอีกครั้งพร้อมกับหลับตา น้ำร้อนๆเจื่อรอบขอบตาทั้งสองอย่างห้ามไม่ได้ อี จงฮยอนถือวิสาสะบีบฝ่ามือนั้นเพื่อปลอบใจ…รู้สึกเศร้าใจไปกับคนตรงหน้าจาก ใจจริง…

“คุณได้เจอกับเขาบ้างหรือเปล่า?”

“เจอครับ”

“นานหรือยัง?”

“ตลอด สามปีที่ผ่านมา…ตอนนี้ก็ยังเจอครับ” เขาได้รักโดยที่ได้รับความรักตอบมาตั้งแต่วันแรกที่คบกันแต่อีกสามปีหลังเขา ได้รักโดยที่อีกฝ่ายไม่ได้รับรู้อะไรเลยสักนิดเดียว… ความรักที่ถักทอมาหลายปี… ทั้งสุขจนแทบล้นทะลักและทุกข์ทรมานจนแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ… ทำให้อี จองชินคนนี้หาทางออกให้ตัวเองไม่ได้เสียที…

“แล้วเขาจำคุณได้มั้ย?”

“ไม่ได้หรอก…”

“เขามีคนรักใหม่หรือเปล่า?”

“มี…” พอร่างสูงพยักหน้า จงฮยอนก็นึกใจหายขึ้นมาอย่างน่าประหลาด ทำไมนะคนตรงหน้าถึงได้มีเรื่องราวความรักที่แสนเจ็บปวดได้มากถึงเพียงนี้…

“ถ้าเป็นคุณ คุณจะทำยังไงครับถ้าอีกฝ่ายมีคนรักใหม่” เป็นจองชินที่ถามขึ้นบ้าง

“ไม่ แน่ใจสิครับ ถ้าเขามีความสุขดีผมคงปล่อยเขาไปแต่ถ้าเขาไม่มีความสุขผมจะดึงเขากลับ มา…มั้งครับ” แม้จะให้คำตอบแต่ก็ลงหางเสียงไม่หนักแน่น คนตัวบางยอมรับว่าไม่กล้าออกความเห็นอะไรมากนัก…

“แล้วตอนนี้คุณมีความสุขดีหรือเปล่า?”

“ผมน่ะเหรอ?”

“…..” จองชินพยักหน้าอีกครั้งเมื่อคนตัวบางชี้ตัวเองไม่แน่ใจในสิ่งที่เขาถามไป จงฮยอนเอียงคอหยุดคิดอยู่ชั่วครู่หนึ่งก่อนจะตอบออกมา
.
.
.
.
.

“ก็… มีความสุขดีครับ ไม่สิมีความสุขมากๆดีกว่าครับ”

อี จงฮยอนตอบอมยิ้มพลางนึกถึงใบหน้าของคนรักที่ยังไม่กลับมาจากทำงาน คนรักที่จะได้กลับไปเยี่ยมครอบครัวด้วยกันพรุ่งนี้ที่ปูซานแต่แล้วก็ต้อง หลุดจากอารมณ์ฝันหวานนั้นเมื่อลูกค้าตรงหน้ากระชับถุงกระดาษในมือจนได้ยิน เสียงดังก่อบแก่บ… จองชินถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว…

เป็นบรรยากาศที่น่าอึดอัดอยู่สำหรับอี จงฮยอน…
แต่กลับเป็นบรรยากาศที่ทำให้อี จองชินคล้ายกับคนจะหมดลมหายใจ…

“ผมคงต้องไปแล้ว สุขสันต์วันปีใหม่นะครับ”

“สุขสันต์วันปีใหม่เช่นกันครับ ขอให้เดินทางปลอดภัยและโชคดีนะครับ”

จอง ชินมองใบหน้าของเจ้าของร้านอีกครั้ง… เพื่อเก็บภาพของอีกคนไว้กับตัวเขาตลอดไป… ครู่ต่อมาก็ปรากฏร่างของบุคคลที่สาม ผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาที่สวมเสื้อโค้ทตัวโคร่งก้าวเข้ามาในร้าน ส่งยิ้มมาให้จองชินตามมารยาทก่อนจะเดินเข้าไปหอมแก้มเจ้าของร้านตัวบางคน นั้น…

คนรักของอี จงฮยอนกลับมาพอดี… รอยยิ้มที่อาบได้ด้วยความสุขปรากฏอยู่บนดวงหน้าอ่อนเยาว์นั้น… อี จองชินเห็นมันเต็มสองตา… รู้สึกถึงใบมีดที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่ากำลังกรีดลงบนก้อนเนื้อหัวใจของเขา ช้าๆแต่ทว่าลึกแสนลึกยิ่งนัก…

บทสนทนาสุดท้าย…ในวันสุดท้าย ของปี…และวันสุดท้ายของอี จองชินได้จบลงด้วยช่วงเวลาอันรวดเร็ว เขาค่อยๆหันหลังจากภาพคนทั้งคู่นั้นมาแล้วก้าวออกจากร้านไป…

ขอให้นายมีความสุขในทุกๆวันของชีวิตอี จงฮยอน…
ขอให้เรื่องเลวร้ายที่นายลบลืม… สูญหายไปจากความทรงจำของนายตลอดไป

จากผู้ชายที่รักนายที่สุดแต่นายจดจำไม่ได้อีกแล้วตลอดชั่วชีวิต

The End

==#==#==# Teardrop Memory#==#==#==

AuThur Talk: เพราะเจ้าเด็กโข่งตัวยาวที่ยิ้มกระชากใจที่สนามบินทำให้ฟิคเรื่องนี้บังเกิด คิคิ หลงเด็ก คลั่งเด็กเลยบังคับให้อี จงฮยอนบ้าตามไปด้วย

>///<

อ่านจบกรุณาอีดิทคอมเม้นท์ด้วยค่ะ!
*อย่าเม้นท์แค่ว่าสนุก รอตอนต่อไปหรือขอบคุณๆๆแค่นี้นะค่ะ ไม่ปลื้มค่ะ!!
และหากรู้ว่าไม่มีเวลาอ่านรบกวนอย่าแปะทิ้งไว้จะดีกว่าเนอะ^^

——————–

Comments
  1. […] Teardrop Memory #= JungShin x JongHyun 7.[SF]=# Moonlight Sonata : NC #= YongHwa x JongHyun 6.[SF]=# A Dark Promise #= YongHwa x JongHyun […]

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s