[SF] =# Tempting Heart #=

Posted: June 10, 2011 in ~* YongHyun *~

Title : Tempting Heart
Paring : YongHwa x JongHyun
Rate: เกือบมี Nc ฮ่าๆ
Author : HaneiBee

Note1:เป็นพล็อตฟิคเก่าที่คล้ายหนังไทยนะค่ะแต่พระเอกนายเอกอิมพรอตมาค่ะ
Note2:อิมเมจยงฮวาจะคล้ายๆบทชินวูนะค่ะแต่จงฮยอนนี่มากจากช๊อตกระชากใจคนแต่งค่ะ
>_<

สนามบิน…

ผู้ คนมากหน้าหลายตาที่เนื่องแน่นจนทำให้สนามบินที่กว้างขวางดูแคบไปถนัดตา หลายต่อหลายคนชะเง้อคอคอยคนที่ตนตั้งใจมารอรับ สายตาต่างก็จดจ่ออยู่ตรงบริเวณประตูทางออกของผู้โดยสารรวมทั้งชายหนุ่มหน้า คม ความสูงค่อนข้างโดดเด่นที่ดูสะดุดตากว่าคนอื่นๆ ที่ยืนปะปนอยู่ด้วยเช่นกัน ผิดแต่ตรงที่ไม่ได้ชะเง้อคอหรือใจจดใจจ่อเหมือนกับคนรอบข้างก็เท่านั้น…

สาย ตาเขายังคงจับจ้องอยู่ตรงประตูผู้โดยสารขาออกจากประเทศญี่ปุ่น ท่าทีไม่ร้อนรนหรือกระวนกระวายมากนักแต่ก็จำไม่ได้ว่าพลิกดูนาฬิกาที่ข้อมือ ตัวเองไปกี่รอบแล้ว

ครู่ต่อมาดวงตาคมก็หรี่มองร่างของเด็ก ผู้ชายสูงโปร่ง ผมหยักศกสีดำรับกับโครงหน้าเรียวยาว ริมฝีปากสีสดประกอบกันได้อย่างลงตัวบนใบหน้าขาวใสนั้นส่งให้น่ามองและเผลอ มองจนละสายตาแทบไม่ได้ ขายาวๆของเด็กหนุ่มค่อยๆเดินพ้นประตูออกมา

มาเสียทีนะ อี จงฮยอน

“น้า ดายองให้มารับไปที่ไร่ ตามฉันมา” คนที่ถูกประชิดตัวผงะเล็กน้อย ตกใจกับคนแปลกหน้าที่อยู่ดีๆ ก็เดินดุ่มๆ เข้ามาขวางหน้าไว้แบบนี้แต่พอได้ยินชื่อของแม่ตัวเองให้มารับเด็กหนุ่มที่ เพิ่งกลับมาเหยียบเกาหลีในรอบหลายปีจึงยอมเดินตามไปแต่โดยดี

จง ฮยอนเหลือบมองคนที่กำลังขับรถอยู่ทางเบาะหน้า ก่อนจะเบือนหน้าหนีออกข้างทางด้วยความไม่พอใจ ผู้ชายที่อ้างว่าแม่สั่งให้มารับไม่ได้พูดอะไรกับตนอีกเลย พอเดินนำมาถึงรถก็ขึ้นไปประจำที่คนขับแล้วก็เคลื่อนตัวรถออก นี่ก็ร่วมค่อนชม.ไปแล้วที่ภายในรถเงียบเชียบราวกับไม่มีใครอยู่สักคน

“นี่ แม่ผมไปไหน ทำไมถึงให้นายมารับแทน?” ในที่สุดเด็กหนุ่มก็อดรนทนไม่ไหวตัดสินใจเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาออกไปก่อน แต่ก็ไร้ซึ่งวี่แววที่อีกคนจะเอ่ยตอบกลับมา

“ท่าจะหูหนวก”

“ท่านไปธุระที่ต่างจังหวัด”

“ก็แค่เนี้ยะ! นั่งบื่ออยู่ได้ตั้งนาน เอี้ยดดดดดด!!!!”

“โอ้ ย! จะเบรกทำไมไม่บอกก่อนเล่า ?!” เด็กหนุ่มทางเบาะหลังกุมหน้าผากที่คะมำไปโดนพนักคนขับปอยๆ มองคนข้างหน้าอย่างเหลืออด แล้วมันก็ยิ่งกว่าเหลืออดอีกเมื่อคนที่เบรกกระทันหันเมื่อกี้ ไม่ได้ตอบใดใดกลับมาสักนิด เข้าเกียร์แล้วขับรถออกตามปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น…

“ไอ้คนขับรถเฮงซวย! คอยดูนะถ้าถึงบ้านแล้วฉันจะให้แม่ไล่นายออก!!”

=#=#=#= Tempting Heart =#=#=#=

“นี่ น่ะเหรอ บ้านพ่อเลี้ยงฉัน?” จงฮยอนเปลี่ยนสรรพนามแทนตัวที่เคยสุภาพในทีแรกเป็นคำห้วนหูเมื่อความขุ่น เคืองใจกลบมารยาทดีงามที่สมควรกระทำต่ออีกฝ่ายลง มองไปยังเรือนไม้หลังโอ่อ่าเบื้องหน้า ทันทีที่รถที่ตนนั่งมาชม.กว่าๆ จอดเทียบอยู่ตรงลานน้ำพุซึ่งห่างจากประตูบ้านไม่มากเท่าไหร่ ชายหนุ่มคนที่พามาเพียงแค่พยักให้ตามเคย เด็กหนุ่มยักไหล่ไม่อยากสนใจกับพฤติกรรมเย็นชาของอีกฝ่ายแล้ว เดินกระแทกเท้าผ่านไปราวกับไม่มีใครยืนอยู่ พอเข้าไปถึงตัวบ้านได้ก็สอดส่ายสายตาจนทั่วตัวบ้านก่อนจะยิ้มออกมา แม้จะอยู่ลึกเข้ามาถึงกลางป่ากลางเขาแต่ถือได้ว่าทั้งการออกแบบและการตกแต่ง โดยรวมแล้ว บ้านไร่หลังนี้มีรสนิยมที่ค่อนข้างดีทีเดียว…

“คุณ อาท่านก็ไปกับแม่ฉันด้วยเหรอ?” จงฮยอนถามหนุ่มหน้านิ่งที่ขนกระเป๋าตนตามเข้ามา แล้วก็เหมือนเดิม ได้แค่การพยักหน้าเท่านั้น สรุปว่าทั้งแม่ทั้งสามีใหม่ของแม่ไม่อยู่ทั้งคู่ สาเหตุที่ตนเดินทางกลับมาเกาหลีครั้งนี้ก็เพราะกลับมาร่วมงานแต่งของแม่กับ สามีที่ชื่อว่าจอง ฮยอนบิน เจ้าของไร่แห่งนี้ …นี่ถ้ารู้ว่า ไม่มีใครอยู่เลยจะกลับไฟส์พรุ่งนี้ยังดีกว่าเสียอีก…เฮ้อ

“ห้องฉันอยู่ไหน?”

“ชั้น บนทางปีกซ้าย…” หนุ่มหน้านิ่งว่าพลางเดินนำขึ้นบันไดไปพร้อมกับถือกระเป๋าเดินทางให้ จนมาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูไม้ที่ลูกบิดมันถูกขัดเสียจนมันวาว

“นี่ ห้องของนาย” เด็กหนุ่มมองห้องของตัวเองอย่างพึงพอใจก่อนจะเหลือบไปมองคนที่วางกระเป๋าไว้ ให้ทางหน้าเตียงที่กำลังจะเดินออกจากห้องไป

“เดี๋ยว! นายชื่ออะไร?”

“อยากรู้ไปทำไม?” คนหน้านิ่งหมุนตัวกลับมามอง คิ้วข้างหนึ่งเลิกขึ้นอย่างถามให้แน่ใจ

“ก็ จะได้จำชื่อไว้ เดี๋ยวพอแม่ฉันกลับมาก็จะได้ให้ไล่นายออกได้ถูกคน” จงฮยอนกอดอกวางท่าให้อีกคนเห็นว่าเหนือกว่าแต่แล้วก็ต้องผงะถอยหลังตกใจ เมื่ออีกคนปรี่ตรงเข้ามาหา จ้องหน้าด้วยแววตาที่ยากจะจับความรู้สึก

“แม่นายไม่ไล่ฉันออกหรอก”

“หึ ฉันพูดคำเดียวแม่ก็ตามใจแล้ว ทำไม กลัวขึ้นมาแล้วละสิ”

“ใครกันแน่ที่กลัว?” เขาตอบกลับมาทันควัน ดวงตาคู่คมยังคงจ้องอยู่เช่นเดิม

“ถอย ออกไปนะ ไอ้คนขับรถ! คอยดูนะถ้าแม่ฉันกลับมาเมื่อไหร่ นายตกงานแน่!!” จงฮยอนยังคงเชื่อมั่นในตัวเองอยู่อย่างทะนงใช้ฝ่ามือสองข้างดันอกคนตรงหน้า ออกอย่างจงใจแสดงความรังเกียจ

“พนันกันไหมละ ว่าแม่นายจะไล่ฉันออกหรือเปล่า?”

“นาย จะเอาอะไรมาเดิมพัน ลำพังเงินเดือนคนขับรถของนายคงไม่พอให้ฉันซื้อเสื้อสักตัวเลย” เด็กหนุ่มกอดอกขึ้นอีกครั้งพร้อมกับส่งสายตาดูแคลนให้ ตั้งแต่เกิดมาถึงแม่จะไม่ได้เลี้ยงมาอย่างเอาใจแต่ก็ไม่เคยขัดใจตนสักครั้ง แล้วนับประสาอะไรกับแค่จะไล่คนงานที่ขวางหูขวางตาลูกชายสุดที่รักออกแค่คน เดียว แม่เขาจะทำให้ไม่ได้…

“ฉันให้นายหมดเท่าที่ฉันมี”

“จะได้สักกี่สิบวอนกันเชียว?”

“ถือว่านายรับคำท้าฉันแล้ว”

“ตกลง!”

“แล้ว เดิมพันของนายล่ะ ?” จงฮยอนแทบจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่ไหวที่คนตรงหน้ากล้าถามถึงเรื่องเดิมพันของตน นายจะมีโอกาสได้รับมันหรือไง ไอ้คนขับรถกระจอก… จะตกงานอยู่ร่อมล่อยังไม่รู้ตัวอีก

“นายต้องการอะไร?”

“ถ้าแม่นายไม่ไล่ฉันออก”

“ต้องการเท่าไหร่?” เด็กหนุ่มสวนขึ้นมาทั้งที่อีกฝ่ายยังพูดไม่ทันจบดี ก็คงต้องการเงินสินะ

“อะไรเท่าไหร่ ที่นายว่า?”

“หึ ก็เงินยังไงล่ะ นายอยากได้กี่ล้าน?” จงฮยอนยักไหล่ทำเสียงหึในลำคอ

“ฉัน ไม่ต้องการเงิน” คนออกปากท้ากดน้ำเสียงลงจนเยียบเย็น คราวนี้ทำเอาเด็กหนุ่มที่รอฟังจำนวนเงินที่อีกคนจะเรียกร้องเริ่มหวั่นขึ้น มานิดๆ หมอนี่ต้องการอะไรกัน ถ้าไม่ใช่เงิน…

“แค่แลกกับการนอนกับเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมสักคืน ก็พอ” สิ่งเดิมพันที่ชายหนุ่มประกาศออกมาส่งให้จงฮยอนถึงกับตาโตทีเดียว… นอน แลกกับการนอนอย่างนั้นเหรอ?

“ไม่ กล้าใช่ไหมล่ะ?” คนท้าพอจะเดาใจอีกฝ่ายออก เนื้อตัวที่เริ่มสั่นเทามันบ่งบอกว่าเด็กหนุ่มตรงหน้ากำลังทั้งโมโหทั้งหวาด วิตก… เล่นกับใครไม่เล่น เด็กน้อย รู้จักคนอย่างฉันน้อยไปเสียแล้ว

“ใคร ว่าไม่กล้า! แต่ฉันว่านายเตรียมมองหางานใหม่ไว้จะดีกว่าเพราะไอ้เรื่องเพ้อเจ้อพวกนั้น ของนายคงไม่มีวัน” จงฮยอนประกาศเสียงก้อง การที่ตัวเองเป็นถึงลูกเลี้ยงของเจ้าของไร่แห่งนี้ยิ่งทำให้ใจกล้าบ้าบิ่น รับคำท้าไปอย่างง่ายดายรวมทั้งการลำพองในตัวเองตอนนี้อีก… โดยไม่ทันฉุกคิดอะไรเลยสักนิด

“เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็รู้กัน” คนท้าพูดช้าๆ น้ำเสียงราวกับอสูรร้ายที่หลุดออกมาจากเทพนิยายปรัมปราเหมือนที่เด็กหนุ่ม เคยอ่านมา ก่อนจะเดินออกไป… ทิ้งให้จงฮยอนยืนเคว้งอยู่คนเดียว นี่มันอะไรกันเนี่ย… กลับมาเกาหลีวันแรกก็มาเจอเรื่องบ้าๆ เจอคนบ้าๆ แบบนี้ นึกแล้วหงุดหงิดใจชะมัด

ก๊อก ๆ ๆ

ให้ หลังจากคนขับรถจอมโอหังออกไปไม่นานก็มีหญิงสาววัยกลางคนมาเคาะประตู หล่อนแนะนำว่าเป็นแม่บ้านใหญ่ของเรือนหลังนี้และจะเป็นคนมาดูแลจงฮยอนเอง…

“เห็นคนที่เดินสวนออกไปหรือเปล่า หมอนั่นชื่ออะไร?” ยังไม่วายถามกับแม่บ้านที่หยิบเสื้อผ้าออกจากกระเป๋าเดินทางจัดใส่ตู้ให้ คุณแม่บ้านทำท่านึกอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ

“อ๋อ นายยงฮวาน่ะเหรอค่ะ ?”

“ยงฮวาเหรอ? หึ ดีล่ะ นายตกงานแน่ๆ นายยงฮวา”

“คุณจงฮยอนจะอาบน้ำเลยหรือเปล่าค่ะ?” เสียงของป้าแม่บ้านฉุดให้ความคิดที่จะปลดคนขับรถโอหังออกของจงฮยอนกลับมา เด็กหนุ่มพยักหน้าให้

“ยังไงก็ช่วยเปิดน้ำใส่อ่างไว้ให้ผมก็พอฮะ”

“เออ คือ ห้องนี้ไม่มีอ่างอาบน้ำหรอกค่ะ ที่เรือนหลังรองนี้จะมีก็แต่ห้องของนายน่ะค่ะ”

“งั้น ผมไปอาบห้องนั้นก็ได้ คุณอากับแม่ไม่อยู่กันไม่ใช่เหรอ ไปทางไหนละฮะ?” จงฮยอนคว้าชุดคลุมอาบน้ำไว้ในมือ รอคำตอบจากป้าแม่บ้าน ก็ถ้าหมายถึงห้องนายก็คงจะเป็นห้องของพ่อเลี้ยงตนกับผู้เป็นแม่ ลูกชายคนเดียวจะไปใช้ห้องน้ำเห็นทีจะไม่ใช่เรื่องผิดอะไร…

“ห้อง ทางปีกขวาค่ะ เดินตรงไปอีกฝั่งของบันไดก็จะเจอ” เด็กหนุ่มเดินไปตามทางที่ป้าแม่บ้านบอก จนในที่สุดก็มาถึง บานประตูห้องที่ลักษณะคล้ายคลึงกับห้องของตนคงจะเป็นห้องนี้แน่ๆ จงฮยอนหมุนลูกบิดมันเข้าไปก่อนที่รอยยิ้มกว้างจะผุดขึ้น… ห้องนี้ดูมีสไตล์กว่าห้องเขา วิวทางนอกระเบียงก็สวยกว่า แถมการตกแต่งก็ดูมีเสน่ห์ดี สวยกว่าห้องเมื่อกี้หลายเท่าทีเดียว สายตาเหลือบเห็นประตูห้องน้ำที่เปิดอ้าไว้ จึงเดินเข้าไปก็พบกับอ่างหินอ่อนสีขาวขนาดใหญ่… คราวนี้เด็กหนุ่มยิ้มเสียยิ่งกว่ายิ้มไปใหญ่กับความพึงพอใจในห้องน้ำของห้อง พ่อเลี้ยงกับแม่ตัวเอง…

อ่างอาบน้ำใหญ่ขนาดนี้แม่ของเขา คงได้แช่น้ำเล่นสบายใจทุกวันแน่ๆ… จงฮยอนไม่รอช้าจัดการเปลื้องชุดที่สวมใส่อยู่ออกเอื้อมไปเปิดน้ำตามอุณหภูมิ ที่ตัวเองต้องการ แล้วก้าวลงไปแช่ทันที…
เมื่ออาบน้ำเสร็จเด็กหนุ่มก็สวมชุดคลุมอาบน้ำที่ติดมือมาเดินกลับห้องตัว เองอย่างไม่รีบร้อนแต่แล้วความสบายเนื้อสบายตัวที่มีอยู่กับดับวูบลงเมื่อ สวนเข้ากับคนที่เพิ่งจะท้าพนันตนไว้ก่อนหน้านี้เดินสวนขึ้นบันไดมา ดวงตาคู่คมของยงฮวามองเด็กหนุ่มในชุดคลุมอาบน้ำอย่างสงสัย แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป เมื่อจงฮยอนแสดงอาการตึงๆ ใส่

“นายขึ้นมาบนนี้ทำไม คนขับรถเขามีธุระจะต้องขึ้นมาบนห้องเจ้าของบ้านด้วยเหรอ?!”

“ขึ้นมาเอาของ”

“แม่ ฉันสั่งให้ขึ้นมาเอาเหรอ?” คำตอบสั้นๆ ของยงฮวายั่วโทสะของเด็กหนุ่มอีกจนได้ คราวนี้ยงฮวาพยักหน้าให้ก่อนจะเปิดห้องใหญ่ที่จงฮยอนเพิ่งจะเข้าไปใช้ห้อง น้ำเข้าไป

“ทำหยิ่งไปเหอะ รอให้ถึงทีฉันบ้างแล้วนายจะรู้สึก!!”

=#=#=#= Tempting Heart =#=#=#=

เช้า วันรุ่งขึ้น ทันทีที่จงฮยอนลงมาจากชั้นบนก็พบกับผู้เป็นแม่ที่เพิ่งกลับมาจากต่างจังหวัด กำลังนั่งจิบน้ำชาอยู่กับผู้ชายสูงวัยอีกคนคงจะเป็นพ่อเลี้ยงของเด็กหนุ่ม เป็นแน่…

“ตื่นแล้วเหรอ จงฮยอน เป็นยังไงบ้างลูก เมื่อคืนหลับสบายดีไหมจ๊ะ?”

“หลับสบายฮะ นี่แม่มาถึงตั้งแต่กี่โมงแล้วฮะ?”

“ตอน สายๆ เองจ๊ะ อุ้ย! ลืมแนะนำไปเลย นี่คุณฮยอนบินจ๊ะ พ่อเลี้ยงของจงฮยอนยังไงละ” คุณแม่ยังสาวยังสวมกอดเด็กหนุ่มอยู่พลางแนะนำผู้ชายมาดดีที่นั่งจิบน้ำชากับ หล่อนอยู่เมื่อครู่ จงฮยอนก้มศรีษะให้เล็กน้อยพร้อมกับยิ้มให้อย่างเป็นมิตร… ก่อนจะปรับเปลี่ยนสีหน้าเป็นหงุดหงิดขึ้นมาเมื่อนึกถึงเรื่องที่ยังค้างคา อยู่ในใจ…

“เออ แม่ฮะ ผมมีเรื่องจะขอ” เด็กหนุ่มผละออกจากอ้อมกอดมารดา

“ขออะไรรึเรา ว่ามาสิจ๊ะ”

“ผมอยากให้แม่ไล่คนขับรถที่ชื่อยงฮวาออก หมอนั่นมันเสียมารยาทมากฮะ แถมพูดจาก็ไม่มีหางเสียงอีก แม่ไล่ออกไปเลยได้มั้ยฮะ?”

“คนขับรถที่ชื่อยงฮวา?”

“ใช่ ฮะ นายยงฮวาอะไรนั่นน่ะ ไล่ออกไปเถอะฮะ” ผู้เป็นแม่มองหน้าลูกชายตัวเองงงๆ หันไปสบตากับสามีใหม่อย่างขอความคิดเห็น การกระทำของผู้เป็นแม่ชวนให้เด็กหนุ่มเริ่มแปลกใจ ทำไมแค่จะไล่คนงานออกสักคนต้องทำท่าราวกับว่าคิดหนักกันขนาดนี้ด้วยนะ ก็แค่คนงานขวางโลกคนเดียว…

“นั่นไงฮะ หมอนั่นน่ะ นายมาก็ดีแล้ว นายยงฮวา! แม่ฉันไล่นายออกแล้ว เก็บข้าวของออกจากบ้านนี้ไปซะสิ!” จังหวะเดียวกับที่ชายหนุ่มที่ตกเป็นหัวข้อสนทนาเดินลงจากชั้นบนลงมา จงฮยอนได้ทีจึงรีบวางอำนาจใส่เดี๋ยวนั้นพร้อมกับยิ้มเยาะอย่างผู้มีชัย แต่เอ๊ะ! ทำไมหมอนี่ถึงลงมาจากข้างบนอีกแล้วหละ ทำไมถึงเดินเข้าเดินออกบ้านหลังนี้ได้ราวกับตัวเองเป็นเจ้าของเสียเองแบบนี้ แล้วอีกอย่างข้างบนก็เห็นมีแค่ห้องนอนของพ่อเลี้ยงตนกับผู้เป็นมารดาเท่า นั้นไม่ใช่หรือ

ยิ่งคิดก็ยิ่งสับสนในความคิดของตัวเอง เด็กหนุ่มเริ่มขมวดหัวคิ้วมุ่นเมื่อเห็นว่ายงฮวาเดินเข้ามานั่งลงที่โซฟาตัว เดียวกับคุณอาฮยอนบินก่อนจะรินน้ำชาในเหยือกดื่มด้วยท่าทางที่คุ้นเคย…

“แม่ ว่าจงฮยอนเข้าใจอะไรผิดแล้วหละจ๊ะ ยงฮวาเขาไม่ใช่คนขับรถนะลูก เขาเป็นลูกชายคนเดียวของคุณฮยอนบินต่างหากละ ลูกต้องเรียกเขาว่าพี่เสียด้วยซ้ำเพราะเราน่ะอายุอ่อนกว่าพี่เขาอีกนะ” ทันทีที่ฟังคำอธิบายของมารดาจบจงฮยอนถึงกับหน้าซีดเผือด ราวกับคนช๊อก…

“แม่ พูดเล่นใช่ไหมฮะ? แม่พูดเล่นใช่ไหม??” คราวนี้เด็กหนุ่มพูดเหมือนกับคนเพ้อ เขย่าแขนผู้เป็นแม่อย่างหวังรอคำตอบที่ตนหวังจะให้เป็น… จะเป็นไปได้ยังไง จะเป็นไปได้ยังไงกัน ยงฮวาน่ะหรอ ลูกชายคุณฮยอนบิน?

“แม่ ต้องกลับเรือนใหญ่ก่อนนะลูก ช่างเขาจะเอาชุดมาให้แม่ดูวันนี้พอดี ไว้ให้พี่เขาพาลูกไปทีหลังแล้วกันนะ น้าฝากให้ยงฮวาพาน้องไปที่เรือนใหญ่ด้วยนะจ๊ะ”

“ได้ครับ คุณน้า” เวลานี้จงฮยอนนึกอยากจะหายสาบสูญไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด ยิ่งฟังอะไรต่ออะไรมากขึ้นเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้ว่าตัวเองหลงลงไปในกับดักของนาย พรานเจ้าเล่ห์ที่ท้าพนันตนทั้งที่รู้อยู่แล้วว่า…

สุดท้ายใครจะเป็นผู้ชนะ
.
.
.
.
.

“นาย มันขี้โกง!!” เด็กหนุ่มว่าใส่พี่ชายต่างสายเลือดอย่างเกรี้ยวโกรธแต่ยงฮวากลับเอาแต่นั่ง จิบชาต่อไปอย่างไม่เดือดร้อนสักนิดกับความโมโหของอีกฝ่าย

“ขี้โกงยังไง?” แถมยังหันมาถามแบบหน้าตายอีก

“นาย ก็รู้ว่าแม่ฉันไล่นายออกไม่ได้เพราะนายเป็นลูกคุณอาฮยอนบินแต่นายก็ยังมี หน้ามาเดิมพันบ้าๆ แบบนั้นกับฉันอีก ไม่ขี้โกงแล้วจะเรียกว่าอะไรเล่า??!!” จงฮยอนแทบจะเต้นบ้า หอบหายใจหนักๆ กับอารมณ์ที่คุกรุ่นของตัวเองเถียงอีกคนกลับจนเสียงดังลั่นบ้าน… บ้านที่เพิ่งจะรู้ว่าแท้จริงแล้วที่ที่ตัวเองซุกหัวนอนเมื่อคืนเป็นเรือน หลังรองของไร่ซึ่งยงฮวาเป็นเจ้าของ ส่วนเรือนใหญ่ก็คือบ้านที่พ่อเลี้ยงกับแม่ตัวเองขอตัวกลับไปเมื่อกี้… เพิ่งรู้ว่าห้องน้ำที่ตนถือวิสาสะเข้าไปใช้เมื่อวาน ที่ป้าแม่บ้านบอกว่าเป็นของนาย คือของของคนตรงหน้าทั้งหมด…

และ เพิ่งรู้ว่านายยงฮวาที่ป้าแม่บ้านหมายถึงนั่น คือ นายผู้เป็นเจ้าของไร่แห่งนี้ต่างหากละ ไม่ใช่นายยงฮวา คนขับรถกระจอกๆ ที่ตนเข้าใจผิดอยู่คนเดียว…

“แพ้แล้วอย่าพาลสิ เด็กน้อย”

“ฉันไม่ใช่เด็กน้อย อย่ามาเรียกแบบนี้นะ!”

“เรื่อง เด็กหรือไม่เด็ก ฉันจะพิสูจน์วันที่นายจ่ายเดิมพันของนายแล้วกัน แต่ตอนนี้ขึ้นไปอาบน้ำซะ ที่เรือนใหญ่กำลังเตรียมงานแต่งพ่อฉันกับแม่ของนายอยู่ ไปทำตัวให้เป็นประโยชน์ซะบ้าง” เด็กหนุ่มหน้าชาวาบกับแววตาคมที่ทอดมองมายังตน แววตาที่ทั้งเย้ยหยันและแสดงออกอย่างจาบจ้วงและลวนลามเมื่ออีกคนเอ่ยถึง เดิมพันที่คนแพ้ต้องจ่าย…

เด็กหนุ่มวิ่งขึ้นกลับไปยังชั้นบน พร้อมกับกระแทกประตูปิดจนเสียงดังโครมครามไปทั้งบ้าน นายไม่มีวันได้รับการจ่ายเดิมพันของฉันเป็นอันขาด คนขี้โกง!!

ปังๆๆ

“จงฮยอน! มัวทำอะไรอยู่ ห๊ะ ?! พี่รอนานแล้วนะ !” เสียงทุบประตูจากเจ้าของบ้านตัวจริงดังขึ้นหลังจากปล่อยเวลาให้ล่วงเลยไป เกือบครึ่งชม. ยงฮวาพยายามใจเย็นนั่งรอให้น้องชายต่างแม่รายนี้อาบน้ำแต่งตัวให้เสร็จเพื่อ รอไปที่เรือนใหญ่พร้อมกัน แต่อีกคนเหมือนกับจงใจจะรวนกันชัดๆ ป่านนี้ยังไม่ยอมออกมาจากห้องอีก ใจก็รู้สึกแปลกๆ ชอบกลที่เรียกแทนตัวเองว่าพี่กับเด็กหนุ่ม… ทั้งทีทันทีที่เห็นหน้าจงฮยอนครั้งแรก ปากก็อยากเรียกตัวเองว่าพี่อยู่ใจจะขาดแต่สุดท้ายก็ไม่กล้าพอ…

“ถือ ว่าเป็นเจ้าของบ้านหรือยังไง เคาะประตูไม่เกรงใจกันบ้างน่ะ??!!”บานประตูที่น้องชายขังตัวเองไว้ถูกเปิด ออก จงฮยอนว่าค่อนขอดเข้าให้ สายตาจดจ้องหน้าคนขี้โกงอย่างคาดโทษ ยิ่งรู้ว่าแพ้อยู่แบบนี้จ้างให้อี จงฮยอนก็จะไม่ยอมลงให้เป็นเด็ดขาด

“เก็บกระเป๋าจะไปไหน?” ยงฮวาเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัยเมื่อเห็นว่าในมือเด็กหนุ่มคือกระเป๋าเดินทางใบเมื่อวานที่เขาถือขึ้นมาให้

“ฉัน จะไปนอนที่เรือนโน้น ไปนอนกับแม่ หลีก!” จงฮยอนตอบน้ำเสียงตึง ทางเดียวที่จะหลุดพ้นจากเงื้อมือคนเจ้าเล่ห์คนนี้ได้ก็คือ การอยู่ให้ห่างกันมากที่สุดเท่าที่จะทำได้แต่แล้วลู่ทางที่เด็กหนุ่มคิดไว้ ก็พังทลายลงภายในพริบตา

“คิดจะเบี้ยวกันเหรอ ไม่มีทางซะหรอก!”

“นาย จะทำอะไร?! ไอ้บ้า! ปล่อยนะ!!” เด็กหนุ่มร้องออกมาตกใจเมื่อกระเป๋าในมือถูกกระชากไปเห็นมันถูกเหวี่ยงจน ปลิวหวือไปตกอยู่ทางริมห้องต่อหน้าต่อตา แล้วตัวเองก็ถูกเหวี่ยงไปนอนแผ่หลาอยู่บนเตียง จงฮยอนพยายามพยุงตัวเองลุกนั่งแต่ก็ยังช้ากว่าพี่ชายต่างสายเลือดอยู่ดี ยงฮวาโถมตัวตามลงมาทับไว้จนเด็กหนุ่มขยับไปไหนไม่ได้

“ไอ้ บ้า! ไอ้คนขี้โกง อย่าทำอะไรบ้าๆ นะ ฉันจะฟ้องแม่ จะฟ้องพ่อนายด้วย!!” คำขู่ของเด็กหนุ่มทำเอายงฮวาหัวเราะพรืดออกมา โตขนาดนี้แล้วยังติดนิสัยฟ้องพ่อแม่ไม่เลิก ให้ตายเถอะ

“จะ ฟ้องว่าอะไร ฟ้องว่าแพ้พนันจนต้องนอนกับพี่อย่างนั้นเหรอ?” ชายหนุ่มไม่พูดเปล่าถือโอกาสลูบไล้กับเนื้อผิวขาวๆอย่างไม่เกรงใจ เสื้อกล้ามสีเบจที่เด็กหนุ่มใส่ถูกเลิกขึ้นจนถึงลำคอ จงฮยอนสะท้านเยือกไปทั้งตัว เมื่อมือหยาบกระด้างของอีกฝ่ายเค้นคลึงอยู่กับยอดอกหยุ่นของตัวเอง…

“หยุด! หยุดนะ ไอ้บ้า!!” ตะโกนได้เท่าที่แรงยังพอหลงเหลือ แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อชายหนุ่มที่ทาบทับไว้เริ่มหยอกเอินกับร่าง กายตัวเองด้วยปลายลิ้นชื้น ยงฮวาขมเม้มจุดเล็กๆ บนเนินหน้าอกของเด็กหนุ่มอย่างจงใจจะกระตุ้นอารมณ์…

จงฮยอนแทบจะกลั้นหายใจ…. ดวงหน้าแดงก่ำราวกับคนเป็นไข้หนัก

“หยุดเถอะ ~~~” ในที่สุดก็วอนขอออกมา เมื่อรู้ตัวดีว่าหมดแรงทัดทานแน่ๆ

“บอก แล้วไงว่าไม่มีการเบี้ยว” มันสายเกินไปแล้ว… สายไปหมดทุกอย่าง เด็กหนุ่มกัดริมฝีปากกั้นเสียงสะอื้นไห้ที่ร่ำร้องอยู่ในอก เมื่อคำพูดประโยคสุดท้ายของยงฮวากระซิบดังอยู่ชิดใบหู… ก่อนจะหลับตาลงไม่อาจทนมองสภาพเปลือยเปล่าของตัวเองได้อีกต่อไป… จงฮยอนปล่อยให้พี่ชายต่างสายเลือดทำตามความตั้งใจต่อไป นี่เขาอุตส่าห์ข้ามน้ำข้ามทะเลมาที่แห่งนี้เพื่ออะไรกัน… เพื่อมอบสิ่งที่ตัวเองรักและหวงแหนที่สุดให้กับคนที่เกลียดชังสุดหัวใจอย่าง นั้นหรือ?

.
.
.
.
.
.

“ปล่อย” เด็กหนุ่มตวัดหางเสียงเย็นชาสั่งหลังจากให้ในสิ่งที่ยงฮวาต้องการไปจนหมด สิ้น แม้ว่าจะร่ำเรียนและเติบโตที่เมืองนอกก็ใช่ว่าจะใช้วิถีชีวิตเฉกเช่นคนพวก นั้น… คำว่าแฟน ยอมรับว่ารู้จักและเคยมี …คำว่า จูบ ก็ไม่ปฏิเสธิหรอกว่าไม่เคยสัมผัส แต่คำว่า ความสัมพันลึกซึ้งเช่นนี้ จะมีใครเชื่อหรือไม่ว่า เด็กหนุ่มที่ชื่ออี จงฮยอนคนนี้ ไม่เคยรู้จักมันเลยด้วยซ้ำ

“ขยับตัวมากเดี๋ยวก็เจ็บหรอก ไม่ต้องไปแล้วก็ได้ที่เรือนใหญ่น่ะ เดี๋ยวพี่บอกคุณน้าให้ว่านายไม่สบาย” ยงฮวากดตัวเด็กหนุ่มให้นอนลงตามเดิมพร้อมกับจูบแก้มที่เปื้อนแต่คราบน้ำตา ปลอบประโลม นึกโมโหเหมือนกันที่ควบคุมตัวเองไว้ไม่อยู่ คำท้าพนันพวกนั้นเขาไม่คิดจะจริงจังเสียด้วยซ้ำแต่พอเห็นว่าเด็กหนุ่มจะหนี เขาไป… ก็นึกโมโห จนเผลอทำร้ายอีกฝ่ายไปด้วยการกระทำที่พยายามข่มไว้อย่างที่สุด…

จงฮยอน… นายจะรู้ไหม… ว่าพี่เป็นพี่ชายให้นายไม่ได้หรอก
เพราะคงไม่มีพี่ชายที่ไหน อยากกอดน้องชายตัวเองไว้คนเดียวแบบนี้

“พี่ขอโทษ~~” เด็กหนุ่มอึ้งไปทันทีที่ได้ยินคำขอโทษจากคนที่นอนกอดตนไว้จากด้านหลัง…

“พี่ ไม่อยากให้นายหนีพี่ไปก็เท่านั้น ยกโทษให้พี่นะ” ตั้งแต่วันแรกที่เขาได้เห็นรูปถ่ายของคนในอ้อมกอดเมื่อ 2 ปีที่แล้วที่ผู้เป็นแม่เลี้ยงยื่นให้ดู เขาก็ตกหลุมรักกับเจ้าของรอยยิ้มสดใสในรูปถ่ายจนถอนตัวไม่ขึ้น ทุกครั้งที่จงฮยอนส่งรูปกลับเกาหลีมาให้คุณน้าดู… คนในอ้อมกอดเขาจะรู้ไหม… ว่ามีผู้ชายคนหนึ่งแอบขโมยไว้กับตัวเองอย่างน้อยหนึ่งถึงสองรูปทุกครั้ง… เขาแอบหลงรักน้องชายต่างสายเลือดตัวเองมาโดยตลอดอย่างเงียบๆ เรื่องนี้ไม่มีใครรู้หรอกแต่ความลับมันกำลังจะสิ้นสุดลงแล้ว

วันนี้…

=#=#=#= Tempting Heart =#=#=#=

ตกเย็นแม่ของจงฮยอนก็หน้าตาตื่นมาถึงที่เรือนหลังรอง ทันทีที่ทราบข่าวว่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเพียงคนเดียว ล้มป่วยลง…

“เมื่อ เช้ายังเห็นดีๆ อยู่เลยนี่หน่า ทำไมตกเย็นถึงไม่สบายเอาได้ละ” ผู้เป็นมารดาเอามืออังศรีษะวัดอุณหภูมิความร้อนที่หน้าผากของลูกชายพลางนึก สงสัยถึงสาเหตุที่ลูกชายตัวเองป่วยกะทันหันแบบนี้

“ตัวไม่เห็นร้อนเลย ปวดหัวหรือเปล่า จงฮยอน?”

“ฮะ ผมแค่ปวดหัวเท่านั้นแม่ไม่ต้องห่วงผมหรอก กลับไปเตรียมงานแต่งงานของแม่เถอะฮะ” คนที่นอนอยู่บนเตียงตอบความด้วยท่าทางอึกอัก ไม่กล้าสบตาแม่ตัวเองเอาเสียเลย ถ้าหากว่าแม่รู้ว่าตัวเองไม่ได้ล้มป่วยแต่อย่างใดแต่ทีต้องนอนซมอยู่บนเตียง แบบนี้ก็เพราะลุกขึ้นไม่ไหวต่างหากละ… จะบาปมากไหมนะ

“เดี๋ยว ผมดูแลจงฮยอนให้เองครับ คุณน้าไม่ต้องเป็นห่วง” เสียงของชายหนุ่มหน้าคมทางอีกฝั่งหนึ่งของเตียงแทรกขึ้นมา จงฮยอนตวัดหน้าไปก่อนจะค้อนเข้าให้อย่างขุ่นเคือง

“ยังไงน้าก็ ฝากยงฮวาดูแลน้องแทนน้าด้วยนะ ไว้พรุ่งนี้น้าจะมาเยี่ยมอีกที” เมื่อมารดาเลี้ยงกลับเรือนใหญ่ไป ยงฮวาก็จัดการล๊อคประตูห้องเสียเสร็จสรรพ

“ล๊อคประตูทำไม คิดจะทำอะไรอีก?”

“เปล่า ซะหน่อย ก็พี่รับปากคุณน้าไปแล้วว่าจะดูแลนาย พี่ก็ต้องทำตามที่พูดไปสิ” เด็กหนุ่มที่พยายามตะกายลงจากเตียงแต่ก็ได้แค่ลุกขึ้นนั่งเท่านั้นเพราะขยับ เพียงนิดเดียวก็รู้สึกปวดหนึบไปทั้งตัวโดยเฉพาะใต้ช่วงเอว จงฮยอนถูกคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนดึงให้ลงไปนอนอีกรอบ…

“ผม ยังเจ็บอยู่เลยนะ พี่อย่าแกล้งผมสิ” สรรพนามที่ถูกอีกฝ่ายบังคับให้เรียก หลังจากได้ฟังความจริงทั้งหมด ทั้งเรื่องที่ยงฮวาออกปากขอแม่ตนไปรับที่สนามบินเมื่อวานเพราะใจร้อนอยากเจอ หน้าใจจะขาด… ทั้งเรื่องที่ยงฮวาแอบขโมยรูปถ่ายเขาไว้จนตอนนี้มีจนจะเต็มอัลบั้มแล้ว… รวมถึงเรื่องที่ยงฮวาแอบตกลงหลุมรักเขามาตลอด

ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วนี่หน่า ในเมื่อมันลงเอยแบบนี้แล้ว ไอ้ที่เสียไปแล้วใครจะยอมให้เสียเปล่ากันหละ… เดี๋ยวต้องบอกแม่เรื่องจะย้ายจากญี่ปุ่นมาเรียนที่เกาหลีอีกด้วย เฮ้อ…

“พี่ จะระวังไม่ให้นายเจ็บนะ พี่สัญญา” จงฮยอนอ้าปากค้าง ตกใจกับคำพูดของพี่ชายเจ้าเล่ห์ที่ไม่มีการเห็นใจเขาบ้างเลยสักนิด สุดท้ายและท้ายสุดก็ต้องยอมอีกจนได้…

“พี่ยงฮวาน่ะ อย่าเพิ่งสิฮะ”

“หน่าน่ะ ให้พี่เถอะนะ จงฮยอน”

“โอ้ย! พี่ยงฮวาาาาา~~~”

The End

=#=#=#= Tempting Heart =#=#=#=

Auther Talk:อัน ยองเด็กๆทุกคน ไม่อยากมาโพสฟิคบ่อยๆกลัวจะเบื่อกันเร็ว จริงๆแล้วเรื่องนี้แต่งเสร็จมาอาทิตย์กว่าๆแต่ไม่กล้าลงเพราะพล็อตมันน้ำ เน่าเหอะ ฮ่าๆ แต่พอดีมีเด็กคนหนึ่งไปโวยวายในเอ็มว่าอยากอ่านคู่นี้ เลยจัดให้ สมใจแล้วนะน้องนุกส์!

สั้นไปนิด
รวบรัดไปหน่อย
ฉากเอ็นซียังไม่กล้าใส่

ไว้โอกาสหน้าแล้วกัน หึหึ

รักคนรองเท่าโลกค่ะ >_<

อ่านจบกรุณาอีดิทคอมเม้นท์ด้วยค่ะ!
*อย่าเม้นท์แค่ว่าสนุก รอตอนต่อไปหรือขอบคุณๆๆแค่นี้นะค่ะ ไม่ปลื้มค่ะ!!
และหากรู้ว่าไม่มีเวลาอ่านรบกวนอย่าแปะทิ้งไว้จะดีกว่าเนอะ^^

Comments
  1. […] #= YongHwa x JongHyun 5.[SF]=# Your’s Eyes Only #= YongHwa x JongHyun 4.[SF]=# Tempting Heart #= YongHwa x JongHyun 3.[SF]=# Tiffany script #=YongHwa x JongHyun 2.[SF]=# หวงนาย #= YongHwa x JongHyun […]

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s