[Fic] =# L o s t of L o v e 4/4 #=, The End

Posted: June 13, 2011 in ~* MinHyun *~

Title : L o s t of L o v e
Author : HaneiBee

Note : ไม่ระบุคู่นะค่ะเพราะระบุไม่ถูกจริงๆ ==”
*และนี่ค่ะโฉมหน้าแฟนเก่าของจงฮยอนในเรื่องนี้ >>>> จอนชางฮยอน

[4/4]

“คนในรูปนั่นนะเหรอ… คนรักของพี่?”

“รูป?” คนป่วยทวนคำว่ารูปของจองชินที่เดินเข้ามายืนอีกฝั่งของตียง…

“รูปที่พี่กอดไว้วันที่พวกเราไปเจอ แล้วยื้อชีวิตพี่กลับมายังไงล่ะ”

“ผม ไม่เคยบอกทุกคนเลย… ขอโทษนะที่ปิดบังมาตลอดเพราะผมกลัว… กลัวว่าหากทุกคนรู้…คนอื่นก็ต้องรู้แล้วบริษัทก็อาจจะรู้แล้วสั่งให้ผม เลิกยุ่งก็เลยปิดบังเรื่องที่ผมกับเขาคบกันมาโดยตลอด” จงฮยอนมองทุกคนภายในห้องพยาบาลไม่มีใครที่แสดงท่าทีไม่พอใจสักนิดกับความ จริงที่จงฮยอนเพิ่งจะเปิดเผยกลับมีแต่ส่งรอยยิ้มมาให้แต่จงฮยอนคงไม่รู้ หรอกว่าจริงๆแล้วข้างในของทุกคนไม่ได้ยิ้มอย่างที่จงฮยอนเห็น… ข้างในของทุกคนกำลังแอบร้องไห้และกำลังต่อว่าต่อขานตัวเองที่ทำงานด้วยกัน อยู่ใกล้ๆกันเสียเปล่า กลับไม่เคยสนใจเลยว่าจงฮยอนต้องเจอกับอะไรมาบ้าง… เก็บซ่อนอะไรต่ออะไรที่เกินกว่ากำลังของคนคนหนึ่งจะแบกรับมันไหว… นี่พวกเขาไปอยู่ที่ไหนนะ… เวลาที่จงฮยอนต้องเผชิญกับเรื่องเลวร้ายสารพัดพวกนี้

“เขา ชื่อจอนชางฮยอน เป็นเพื่อนนักเรียนห้องเดียวกับผมตั้งแต่ที่ปูซาน เราโตมาด้วยกันและวันที่ผมมาออดิชั่นที่โซลเขาตามมาเป็นเพื่อนผมจนผมผ่านอ อดิชั่นและต้องฝึกที่นี่ เขาก็ย้ายมาอยู่กับผม”

“แล้วตอนนี้เขาไปไหนแล้วล่ะ?” พอคำพูดของจงฮยอนขาดห้วงไป จองชินก็โผลงแทรกต่อขึ้นมา คนอื่น ๆ ส่งสายตาตำหนิให้ทันที

“อย่า ทำเหมือนจองชินจะฆ่าผมอย่างนั้นสิ ผมตอบได้หน่า เรื่องแค่นี้” จงฮยอนยังมีแก่ใจหัวเราะเมื่อเห็นจองชินสีหน้าสลดลงกับสายตาดุๆ รอบตัว

“วัน คริสมาตอีฟปีที่แล้วคือวันสุดท้ายที่ผมได้อยู่กับเขา วันนั้นผมไปค้างกับเขาปกติที่คอนโดนั่นก็คอนโดที่ทุกคนไปเจอผมนั้นแหละ มันเป็นของชางฮยอนมาก่อน เรากินข้าว นั่งเล่นพูดคุยกันเหมือนกับทุก ๆวัน พอตอนกลางคืนก็มีคนโทรศัพท์มาหาผมเขาบอกว่าเป็นเพื่อนของพี่ยงฮวา อยากให้ผมช่วยไปรับพี่ยงฮวาทีเพราะว่าพี่ยงฮวาเมามากกลับเองไม่ไหว ผมก็รับปากไปจริงๆ แล้วชางฮยอนเขาตั้งใจจะไปเป็นเพื่อนผมแต่ผมเกรงใจเขาก็ทำงานของเขามา อยากให้เขาพักผ่อน ผมเลยไปเองคนเดียวพอไปถึงที่คลับก็เจอพี่ยงฮวาในสภาพเมาแอ๋ฟุบหลับอยู่กับ โต๊ะ เพื่อนๆ ของพี่เขาก็ช่วยประคองมาส่งให้ที่แท็กซี่ ตอนแรกผมก็จะไปส่งพี่ยงฮวาที่หอเลยแต่จู่ๆ ก็โวยวายขึ้นมาแล้วก็ทำท่าจะอ้วกใส่รถ… ผมเลยเปลี่ยนใจกะว่าจะเปิดโรงแรมแถวนั้นให้พี่ยงฮวานอนแต่ว่าตอนที่ผมกำลัง จะกลับพี่ยงฮวาเขาก็ดึงผมลงไปบนเตียง… ผมตกใจพยายามลุกขึ้นพยายามบอกพี่ยงฮวาว่าผมคือ จงฮยอนแต่พี่เขาก็เมามาก พูดอะไรไปก็ไม่รู้เรื่อง สุดท้ายก็เป็นอย่างที่ทุกคนรู้… ผมหนีออกมาตอนที่พี่ยงฮวาหลับไปแล้ว คนแรกที่ผมนึกถึงคือชางฮยอนและที่แรกที่ผมคิดจะไปก็คือ คอนโดของเขาแต่พอก้มดูสารรูปตัวเองมันทำให้ผมไม่กล้าให้เขาเห็น… ผมเลยไปหาเพื่อนสนิทอีกคนหนึ่งแทน”

“แล้วไม่ได้ไปหาชางฮยอนอีกเลยเหรอ?”

“อืม… ไม่ได้ไปอีกเลย ผมหลบหน้าเขาอยู่อาทิตย์เต็มๆ ตั้งใจว่าจะรอให้รอยตามร่างกายมันหายก่อนแล้วจะบอกความจริงกับเขาแต่พอวัน ที่ไปหาเขาที่คอนโดเขากลับไม่อยู่ พอโทรเข้ามือถือก็ติดต่อไม่ได้ ผมเลยไปโทรไปที่บ้านของเขาซึ่งผมก็รู้จักกับครอบครัวเขาเป็นอย่างดีเพราะไป เที่ยวอยู่บ่อยๆ ทุกครั้งที่ผมไปบ้านชางฮยอน พ่อแม่และน้องสาวของเขาจะต้อนรับผมเป็นอย่างดีแต่ในวันนั้นที่ผมไปมันไม่ เหมือนเดิม พอแม่เขาเห็นผมก็ตะโกนไล่ให้ผมกลับ ผมตกใจ ไม่เคยเห็นแม่ชางฮยอนเป็นแบบนั้นมาก่อน พอพ่อเขาออกมาอีกคนก็มึนตึงใส่อีก ผมงงไปหมด ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นดีที่ว่าน้องสาวชางฮยอนเป็นคนเดียวที่ยอมคุยกับผม เธอลากผมออกมาจนพ้นรั้วบ้านแล้วก็บอกว่า… ชางฮยอนเสียแล้ว” พอเล่ามาถึงจุดนี้ทุกคนในห้องที่ตั้งอกตั้งใจฟังถึงกับตัวชากันไปหมดแต่คนบน เตียงยังคงเฉยราวกับไร้ความรู้สึกใดใด

“เธอบอกว่าสาม วันก่อนที่ผมจะไป ชางฮยอนขับรถชนอาการสาหัส เขาอยู่ในห้องไอซียูได้แค่สิบชม.เท่านั้น เธอบอกว่าก่อนเสียเขาเพ้อถึงแต่ผม บอกว่าใจร้ายที่ทิ้งเขาไปใจร้ายที่ลืมเขาได้อย่างง่ายดาย พ่อกับแม่ที่ได้ยินแบบนั้นเลยโทษว่าเป็นความผิดผม ตั้งแต่วันนั้นมาพวกเขาเลยจงเกลียดจงชังผมเพราะว่าเป็นสาเหตุที่ทำให้ลูกชาย เขากินเหล้าหนักจนขับรถชนตาย!”

“จงฮยอน”

เรื่อง ราวน่าสลดใจที่คนตัวบางบนเตียงไม่เคยเอื้อนเอ่ยให้ใครได้รับรู้ ทำงานด้วยกันเสียเปล่า คบหากันฉันท์พี่ฉันท์น้องมาเพื่ออะไร ความทุกข์ทรมานที่จงฮยอนต้องเผชิญพวกนี้ถึงไม่เคยรู้มาก่อนเลย เวลานี้น้ำตาของจงฮยอนไม่มีให้ไหลอีกแล้วเพราะหลั่งรินไปจนหมดจนไม่มีให้ เปื้อนเปรอะสองแก้มอีกต่อไป…

ยงฮวาเดินเข้าไปรั้งรุ่น น้องตัวบางเข้ามากอดกลายเป็นว่าน้ำตาที่มีในวันนี้ล้วนปรากฏให้เห็นจากทุกๆ คน น้ำตาจากพี่… น้ำตาจากน้อง… และน้ำตาจากคนที่รักจงฮยอน

ยกเว้น… น้ำตาจากจงฮยอนเอง

เมื่อ หมดเวลาเยี่ยม… นางพยาบาลก็เข้ามาเพื่อทำการเช็ดตัวให้กับจงฮยอนทุกคนเลยถือโอกาสทยอยกลับ เว้นเสียก็แต่มินฮยอกที่ตั้งใจจะนอนเป็นเพื่อนจงฮยอนที่โรงพยาบาล ความเงียบสงบและค่ำคืนแรกที่ได้อยู่ด้วยกันนับตั้งแต่วันนั้น วันที่เขาทำลายน้ำใจคนตัวบางลงกับมือ ทำให้วันนี้ราวกับว่าเป็นการพบกันของคนแปลกหน้าสองคนที่ไม่เคยพบพานกันมา ก่อน เวลานี้จงฮยอนหลับไปแล้วด้วยฤทธิ์ของยาเมื่อต้นชั่วโมง…

ไฟ ในห้องพักพิเศษไม่ได้ถูกเปิดใช้งานสักดวง มินฮยอกอยากให้จงฮยอนพักผ่อนให้เต็มที่และแค่การได้นั่งมองโดยอาศัยแสงรำไร จากดวงจันทร์ข้างนอกก็เพียงพอแล้วเพียงพอที่จะให้เขาได้มองคนที่ตัวเขารัก อย่างเงียบๆ ร่างสูงกุมมือคนบนเตียงไว้ถ่ายทอดความห่วงใยที่เขามีไปสู่คนตัวบางด้วย สัมผัสที่ไม่เป็นการล่วงเกินไปกว่านี้…

เขาไม่ได้ฝันไปใช่ไหมกับการได้จงฮยอนคืนกลับมาจากอุ้งหัตถ์ของพระเจ้า

“ร้องไห้ ทำไมมินฮยอก?” เสียงแหบแห้งของจงฮยอนถามเบาๆ จนแทบไม่ได้ยินเพราะหยดน้ำตาของมินฮยอกกระทบลงบนหลังมือ การร้องไห้ที่ไร้ซึ่งเสียงสะอื้นของลูกผู้ชายคนหนึ่งแด่คนที่ตนรัก พอจะมีอานุภาพสร้างวันพรุ่งนี้ขึ้นมาใหม่ได้ไหมนะ มินฮยอกปล่อยมือคนตัวบางลงเพิ่งจะรู้ตัวว่าเป็นสาเหตุที่ทำให้จงฮยอนต้อง ตื่น…

“ไม่มีอะไรหรอกครับ พี่นอนต่อเถอะ เดี๋ยวผมจะไปนอนที่โซฟานั่นแล้วกัน”

“ฉัน ถามว่าร้องไห้ทำไม ตอบมาสิ” จงฮยอนดึงชายเสื้อคนที่เลี่ยงไม่ยอมตอบในสิ่งที่ถามไว้ จริงแล้วถ้ามินฮยอกไม่กลัวว่าจงฮยอนอาจจะตกเตียงลงมาถ้าเขาไม่หยุดตามแรงดึง ไว้เรี่ยวแรงเพียงน้อยนิดของคนป่วยแค่นี้มีเหรอจะสู้กับเขาได้ มินฮยอกตกใจไม่น้อยเมื่อจู่ๆ จงฮยอนก็ก้าวลงมาจากเตียงสวมกอดเขาไว้ซบหน้าลงกับแผ่นหลังของเขา…

“ฉันรู้ว่าวันนั้นที่มินฮยอกทำร้ายฉัน มินฮยอกไม่ได้ตั้งใจเป็นเพราะฉันเองก็ผิดด้วย ผิดที่พูดแบบนั้นออกไป”

“พี่จงฮยอน~~”

“เพราะฉันกลัวมินฮยอก กลัวการจากไปของความรักอีกครั้ง ฉันเคยสูญเสียมันไปแล้วครั้งหนึ่งอย่างที่นายรู้อย่างที่ทุกคนรู้ มันไม่ได้ง่ายเลยนะกับการรับมือกับเรื่องโหดร้ายพวกนั้น” ฉันแทบจะพยุงขาทั้งสองข้างของฉันให้ลุกขึ้นยืนไม่ไหว ชางฮยอนจากฉันไปเหมือนกับว่าชีวิตทั้งชีวิตฉันก็จากไปด้วยหลายเดือนที่ผ่าน มาฉันพยายามอย่างที่สุดพยายามทุกอย่างรวมทั้งพยายามจะให้มีนายอยู่ในหัวใจ ของฉันด้วย…

“ผมไม่เข้าใจ”

“ที่ นายบอกให้คบกัน… วันนั้นฉันดีใจมาก ฉันไม่คิดว่าคนอย่างฉันจะมีคนมาพูดแบบนี้ด้วยอีกแล้วแต่ฉันกลัวถ้าฉันรักนาย จนถึงวันที่รักมากๆ เข้าแล้วนายต้องจากฉันไป ฉันจะต้องกลับไปเป็นอย่างวันเก่าๆ วันที่ฉันไม่มีชางฮยอนอีก มันทรมารมากเลยนะมินฮยอก ฉันแค่ต้องการขอเวลา อีกแค่นิดเดียวก็ยังดีแต่นายก็ไม่ฟังฉันเลย นายทำเหมือนที่พี่ยงฮวาเคยทำกับพี่ยงฮวาฉันให้อภัยไปหมดแล้วส่วนกับนายฉัน ไม่ได้โกรธ ฉันเพียงแค่เสียใจที่นายทำลายความรู้สึกดีๆ ของฉันลง ฉันไม่เคยเกลียดนาย ฉันไม่เคยโกรธนายตรงกันข้ามฉันอยากอยู่กับนาย อยากให้นายกอดอยากให้นายคอยอยู่ข้างๆเข้าใจไหมมินฮยอก ความรู้สึกของฉันพวกนั้น?” หยาดน้ำร้อนๆ ซึมผ่านเสื้อจนมินฮยอกรับรู้ได้ว่าคนตัวบางที่ซบหน้าอยู่กับแผ่นหลังตน ร้องไห้ คนเข้มแข็งอย่างจงฮยอนกำลังร้องไห้ให้กับเขา ร่างสูงค่อยๆ หันไปสบกับนัยน์ตาดำขลับที่ฉ่ำน้ำ จงฮยอนไม่ได้ร้องไห้สะอึกสะอื้นเหมือนกับพวกเด็กผู้หญิงอ่อนไหวแต่แค่ที่มิ นฮยอกเห็นตอนนี้ก็กระตุกหัวใจเขาจนนึกต่อว่าตัวเองที่ทำให้คนตรงหน้าต้องมี น้ำตา…

“สัญญากับผมได้ไหมว่าจะไม่ทำแบบนั้นอีกจะไม่ทำโง่ๆแบบนั้นอีก”

“ไม่”

“ทำไมละครับ ทำไมถึงไม่สัญญากับผม?”

………………
…………
…….
….

จง ฮยอนพักฟื้นอยู่ในโรงพยาบาลอีกหนึ่งสัปดาห์ก่อนจะกลับมาทำงานตามปกติ รอยแผลเส้นยาวๆ บริเวณหลังข้อมือล้วนตกเป็นที่สังเกตของคนอื่นๆ ที่ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์วันนั่นแต่ก็ไม่มีใครกล้าที่จะถามออกไป

คอน โดของจงฮยอนที่ที่ซึ่งเป็นอนุสรณ์ความรักกับชางฮยอนถูกปล่อยขาย แม้สิ่งที่เป็นรูปธรรมสามารถจับต้องได้จะกลายเป็นแค่ส่วนหนึ่งของร่องรอยใน อดีตแต่นามธรรมที่ไร้ตัวตนที่เรียกว่าความทรงจำที่ถูกสร้างและถูกเติมเต็ม ภายในอนุสรณ์นั้นๆ จะยังคงอยู่เสมอไป อยู่ตลอดไปในหัวใจของจงฮยอน

“ตัดสินใจดีแล้วใช่ไหมครับ?”

“อืม” มินฮยอกบีบฝ่ามือน้อยๆ ของคนรักก่อนจะเคลื่อนตัวรถออกจากหน้าตึกสูงตระหง่านนั้น จงฮยอนไม่ได้หันกลับไปดูมันอีก ฉันจะไม่ลืมชางฮยอน… หัวใจของฉันก็จะไม่ลบเลือนเช่นกัน แต่ชางฮยอน… ฉันมีคนรักใหม่แล้วนะและตอนนี้เขาก็กำลังอยู่ข้างๆ ฉัน

“มินฮยอกแวะซื้อดีวีดีด้วยได้ไหม ซีรีย์เก่าๆ ฉันดูหมดแล้ว”

“ไม่เอาหรอกครับซื้อไปเดี๋ยวพี่ก็เอาแต่ดูไม่สนใจผม ปล่อยให้ฉันนอนกอดหมอนข้างจนหลับไปคนเดียวอีก”

“……….”

“ซื้อ แค่เรื่องเดียวก็พอนะครับ ห้ามเกินกว่านี้ตกลงไหม?” จนแล้วจนรอดมินฮยอกก็ต้องแวะที่ร้านดีวีดีเมื่อรู้ด้วยสัญชาตญาณว่ารุ่นพี่ ตัวบางกำลังงอนเขาโดยการนั่งเงียบมาตลอดทางเขาถามอะไรก็ไม่ยอมตอบ… พอได้ฟังเช่นนั้นจงฮยอนเพียงหันไปมองหน้าคนรักโดยไม่ได้พูดรับปากใดใดแล้ว เดินตัวปลิวหายเข้าไปในร้านขายดีวีดี

Rrrrrrrrrrr

ดวง ตาเรียวที่เจือไปด้วยความห่วงใยและความรักละจากร่างของรุ่นพี่ตัวบางที่ผลุบ หายเข้าไปในร้านดีวีดีเมื่อมือถือของตนดังขึ้น สายเรียกเข้า… พี่ยงฮวา

“ว่าไงครับพี่ยงฮวา?”

“เรื่องดอนโดจงฮยอนเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?”

“ครับ เรียบร้อยแล้ว อย่าบอกนะว่าโทรมาถามแค่นี้ ห่วงกันจังนะครับ พี่จงฮยอนเป็นแฟนผมนะพี่”

“เอ่อรู้หรอกหน่า ฉันห่วงในฐานะพี่มันโว้ยแค่นี้แหละ ยังไงก็ซื้อของมาแช่ตู้เย็นที่หอด้วยล่ะ เจ้าจองชินมันซัดหมดตู้ไปแล้ว”

“โอเคครับ แค่นี้นะ บาย”

………………
…………
…….
….

“คุย กับใครเหรอ?” พอกดสายของพี่ยงฮวาทิ้ง รุ่นพี่ตัวบางก็กลับขึ้นรถมาพร้อมกับถุงที่ใส่กล่องดีวีดีไว้หนึ่งเรื่องตาม ที่มินฮยอกบอกไว้… ร่างสูงมองมันแล้วยิ้มๆ แม้จงฮยอนจะแสนงอนและเอาแต่ใจอย่างไรแต่การกระทำเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้ของจงฮยอนก็เป็นการแสดงให้เขารู้ว่าจงฮยอนแคร์เขามากแค่ไหน…

“พี่ยงฮวาน่ะครับโทรมาถามเรื่องคอนโด” จงฮยอนฟังเฉยๆโดยไม่ได้โต้ตอบอะไรจนมินฮยอกสตาร์ทรถอีกครั้ง

ทุกวันนี้พี่ยงฮวายังไม่เลิกห่วงจงฮยอนคอยถามโน้นถามนี้อยู่ตลอด
เพราะนั่นเป็นเรื่องธรรมดาที่พี่ชายคนหนึ่งจะมีต่อน้องชายคนหนึ่ง
แต่เรื่องธรรมดานั้นก็สร้างความสั่นคลอนให้กับมินฮยอกได้ไม่น้อย
จงฮยอนเห็นทุกครั้งว่าสายตาของมินฮยอกมักจะสะท้อนไปด้วยความหวาดระแวง

จงฮยอนเลือกที่จะไม่ยืนยันความบริสุทธิ์ใจของตัวเองด้วยคำพูด
แต่เจ้าตัวเลือกที่จะใช้การกระทำมากกว่า

“ลุก ขึ้นไปนอนดีๆ สิครับ อย่ามานอนแบบนี้พี่จงฮยอน” มินฮยอกที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จปลุกคนที่หลับคอพับอยู่กับหมอนใบนุ่มตรงปลาย เตียงแต่ก็ล้มเหลวจงฮยอนหลับสนิทเลยทีเดียว ร่างสูงเดินไปปิดเครื่องเล่นที่ยังทำงานหมุนเจ้าแผ่นดีวีดีที่คนตัวบางซื้อ มาก่อนจะค่อยๆ ประคองร่างคนรักไปนอนดีๆ

“แกล้งหลับหรือไงครับ ตัวไม่ใช่เบาๆ นะให้ผมอุ้มแบบนี้” มินฮยอกตีหน้าผากคนแกล้งหลับเบาๆ เมื่อพอเขาเอื้อมไปปิดไฟแล้วทิ้งลงตัวไปนอนข้างๆ จงฮยอนก็ผลิกตัวเข้ามาซุกอยู่กับอก

“แล้วคิดว่าตัวนายเบามากหรือไง เวลาแบบนั้นทีไรฉันเหมือนจะจมหายไปกับที่นอนทุกที”

“เวลา แบบนั้นน่ะเวลาแบบไหนครับ เงยหน้ามาพูดกันดีๆ สิ” นิ้วเรียวพยายามเชยคางคนที่กำลังเขินอายกับคำพูดตัวเองขึ้นแต่เจ้าตัวก็ไม่ ยอมจึงผลิกตัวขึ้นไปทาบเสียแทนขี้เกียจลุกไปปิดทีวียังไม่พอยังติดนิสัยให้ เขาอุ้มไปนอนอีกแล้วนี่ยังมาพูดอะไรน่ารักๆ แบบนี้ใจก็แกว่งได้เหมือนกันนะเห็นว่าเหนื่อยมาทั้งวันอยากให้หลับอยากให้ พักเยอะๆเห็นทีว่าจะต้องเป็นโมฆะเสียแล้วไหมล่ะ

“พี่เริ่ม ก่อนนะครับ” แล้วก็เป็นโมฆะจริงๆ เมื่อจงฮยอนยันตัวขึ้นกดริมฝีปากลงกับริมฝีปากร่างสูงจูบเปิดเกมส์ก่อนเสียง หัวเราะคิกคักจากคนตัวบางดังขึ้น เมื่อซอกคอหอมกรุ่นโดนซุกไซร้ มินฮยอกสูดดมกลิ่นหอมจากผิวขาวของคนใต้ร่าง ซอกคอ หลังหูไหล่กลมกลึง แผ่นอกขาวไล้ต่ำลงมาจนถึงหน้าท้องแบนราบแล้วเสื้อผ้าของคนทั้งคู่ก็ถูกถอด ออกไปร่างกายเปลือยเปล่าเสียงครางเครือท่ามกลางเวลาราตรีที่ปกคลุม บทรักที่โหมโรงขึ้นถูกถ่ายทอดและหยิบยื่นให้แก่กันบรรเลงไปช้าๆ พร้อมกับคำสั้นๆ ที่แผ่วกระซิบดังข้างใบหู

“ผมรักพี่ พี่จงฮยอน”

………………
…………
…….
….

“ฉันก็รักนาย มินฮยอก”

==#==#==# L o s t of L o v e #==#==#==

Studio

“ก็รู้อยู่ว่าเสื้อตัวเองเป็นแบบไหน ทำไมไม่ระวังตัวบ้างนะ โตๆ กันแล้ว”

“เดี๋ยวให้เขาลงแป้งหนาๆ ก็ได้เลิกบ่นได้แล้วพี่ยงฮวา ผมขี้เกียจจะฟัง”

“หยุด ไปเลยจองชิน นายก็ดีแต่เข้าข้างจงฮยอน นี่ผิดพี่ก็ว่าไปตามผิดตอนนี้ขี้เกียจจะฟังพี่บ่นไว้บอสเรียกไปบ่นทีหลัง อยากรู้นักว่าจะยังขี้เกียจฟังอีกไหม ตามใจเหอะ พี่ไม่ยุ่งแล้ว!” ยงฮวาส่งตาขวางให้กับคนชอบขัดอย่างจองชินก่อนจะมองมินฮยอกกับจงฮยอนอย่าง ตำหนิไม่โดนบ่นเรื่องมาสายก็ยังไม่มาโดนบ่นเรื่องรอยคิสมาร์กบนตัวอีก

วันนี้ นัดถ่ายแมกกาซีนประจำปักษ์ใหม่ของหนังสือชื่อดัง พอคอสตูมนำชุดของจงฮยอนมาให้แล้วคนตัวบางกำลังจะเปลี่ยนใส่ เสียงของพี่ใหญ่ยงฮวาก็โผลงดังขึ้นมาจนทุกคนต้องหันไปมอง จงฮยอนที่ยืนหน้าเจื่อนฟังพี่ยงฮวาดุกับสองมือที่พยายามเอาเสื้อปิดรอยแดงๆ บนตัวมันแดงเต็มไปหมดเรียกได้ว่าแทบจะทุกอณูเนื้อผิวเลยทีเดียว พอพี่ยงฮวาเดินหัวเสียแยกไปแล้วจองชินก็ได้แต่หัวเราะพรืดโตออกมา

“ขำอะไร จองชิน?!”

“ก็ขำพี่กับพี่ยงฮวานั่นแหละเห็นแล้วมันเหมือนเวลาแม่ดุลูก ๆ ตัวเองเลย ฮาฮาฮา”

“แต่ พี่ไม่ขำเลยนะ” จงฮยอนรีบสวมเสื้อที่ต้องใส่ถ่ายแล้วเดินเงียบๆ ไปยังไม่วายหันมาถลึงตาใส่น้องร่วมวงตัวดีที่เห็นพี่ยงฮวาดุเขาเป็นเรื่อง ตลกไปซะงั้น พอเห็นว่าจงฮยอนไปนั่งประจำที่ตรงช่างแต่งหน้ายงฮวาก็เดินกลับมาใช้ ศอกกระทุ้งๆ กับท่อนแขนของมินฮยอกเบาๆ สายตายังจดจ้องอยู่ที่จงฮยอนที่กำลังให้ช่างแต่งหน้าลงแป้งปิดรอยพวกนั้นให้ อยู่…

“กลัวไม่รู้หรือไงว่าจงฮยอนเป็นแฟนนาย เล่นทำรอยมาซะเยอะเชียว”

“ไม่ใช่อย่างนั้นน่ะครับ ผมก็แค่ลืมตัว”

“แค่ ลืมตัว! นี่แค่ลืมตัวนะเนี่ย ถ้ารู้ตัวจะขนาดไหนว่ะ?” ยงฮวาตาแทบถลนไม่อยากจะเชื่อหูกับสิ่งที่มินฮยอกพูดออกมา แค่ลืมตัว เฮ้อ! มันลืมตัวกันรุนแรงจริงๆ

แม้ว่าเรื่องเลวร้ายต่างๆ จะผ่านพ้นไปแล้วแต่ยังไงเสียอีจงฮยอนก็ยังเป็นน้องชายที่ต้องดูแลในสายตาของ ยงฮวาเป็นพี่ชายที่รักของจองชิน แล้วก็อีกอย่างจงฮยอนยังเป็นคนรักที่เจ้ามินฮยอกทั้งขี้หวงและขี้หึงเอามากๆ เสียด้วย

………………
…………
…….
….

“สัญญากับผมได้ไหมว่าจะไม่ทำแบบนั้นอีกจะไม่ทำโง่ๆแบบนั้นอีก”

“ไม่”

“ทำไมละครับ ทำไมถึงไม่สัญญากับผม?”

“มินฮยอกก็ต้องอยู่ข้างๆฉันสิ ฉันจะทำแบบนั้นอีกทำไม ถ้าฉันมีมินฮยอกอยู่ข้างๆ”

ถ้ามินฮยอกอยู่ข้างๆ ฉัน

ฉันก็จะอยู่ข้างๆ มินฮยอกเหมือนกัน

.
.
.
.
.

“คน รู้จักเหรอเห็นมองอยู่ตั้งนานแล้ว?” ชายหนุ่มผู้ถูกถามส่ายหน้าแต่สายตายังทอดมองยังผู้ชายร่างบางในร้านขายดีวี ดีอีกฟากหนึ่งของถนน

“ไม่รู้จักหรอกแค่รู้สึกเหมือนคุ้นเคยน่ะ” คุ้นเคยราวกับว่าเป็นมากกว่าคนเดินผ่านไปมาตามท้องถนนแล้วก็เหมือนกับว่าคน ที่ตนกำลังมองอยู่นั้นเคยมีความสำคัญกับชีวิตมากมายเหลือเกิน เหมือนจะนึกออกแต่ก็นึกไม่ออก

………………
…………
…….
….

“เย็นมากแล้วนะชางฮยอน รีบไปกันเถอะ เดี๋ยวพ่อกับแม่นายจะรอ”

“อืม”

………………
…………
…….
….

The EnD

==#==#==# L o s t of L o v e #==#==#==

AuThor Talk: เพราะ วันนี้รายชื่อนักแสดงเรื่องอคูสติกออกมาอย่างเป็นทางการแล้ว ฮันนี่บีที่กรี๊ดแตกลั่นร้านอาหารหลังจากรับโทรศัพท์จากพี่ลอร่าซึ่งเป็น เหตุให้น้องสาวอีกสองคนที่นั่งร่วมโต๊ะตกกะใจสุดขีดจึงขนมาลงให้หมด จบไปอีกเรื่องแล้ว หวังว่าจะประทับใจตอนจบกันนะจ๊ะ จ๊วฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ

ปล.มีใครอยากอ่านหวานใจสเปบ้าง พล๊อตมีเรียบร้อยรอดำเนินการปั่นอย่างเดียว คิคิ ขอบคุณมากนะเนมมี่ ><

อันนี้ขออวยกิ๊กหน่อย แปะให้เห็นๆกันเลย ชางฮยอนของฮันนี่บี ><

อ่านจบกรุณาอีดิทคอมเม้นท์ด้วยค่ะ!
*อย่าเม้นท์แค่ว่าสนุก รอตอนต่อไปหรือขอบคุณๆๆแค่นี้นะค่ะ ไม่ปลื้มค่ะ!!
และหากรู้ว่าไม่มีเวลาอ่านรบกวนอย่าแปะทิ้งไว้จะดีกว่าเนอะ^^

และเม้นท์แค่บรรทัดสองบรรทัดมันบั่นทอนกำลังใจคนแต่ง รู้มั้ยค่ะ????

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s