[SF] =# ฉัน… หรือนาย #=

Posted: June 13, 2011 in ~* MinHyun *~

Title: ฉัน… หรือนาย
Paring: MinHyuk x JongHyun
AuThor: HaneiBee

Note:แต่งภายในชม.เีดียวและออฟฟิศเลิกพอดี ผิดพลาดยังไงขอโทษด้วยค่ะ มันมาจากความเจ็บปวดล้วนๆ?
*ชื่อเรื่องบลาๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ สิ้นดี ==”

ที่มาของเรื่องมาจากบล๊อกคังกุนค่ะ
>>> [Trans] 100704 CNBLUE Official blog update, { BY:: มินฮยอก }

“เหนื่อยชะมัดเลย~”

ประตู หอพักถูกเปิดเข้ามาพร้อมเมมเบอร์ที่อายุน้อยที่สุดของวงสองคน เพราะเป็นช่วงโปรโมทอัลบั้มจึงต้องฝึกซ้อมให้มากกว่าปกติแม้ว่าฝีมือและความ ชำนาญในตัวเขาทั้งคนจะถือว่าอยู่ในระดับมืออาชีพแล้วก็ตาม อีจองชินวางเบสตัวเก่งไว้ข้างโซฟาโดยที่คังมินฮยอกค่อยๆวางเป้ไว้ที่พื้น หน้าโซฟาเช่นกัน สองหนุ่มมองพี่ใหญ่จองยงฮวาที่เดินวนไปวนมาอยู่หน้าครัวพร้อมเสื้อผ้าหน้าผม ที่หล่อแบบเพอร์เฟค บ่งบอกให้รู้ว่าพี่ใหญ่ของพวกเขากำลังจะออกไปข้างนอก…

“กินอะไรกันมาหรือยัง?” พี่ใหญ่เลิกคิ้วถามพลางเช็คของในกระเป๋าตัวเอง

“แวะกินเนื้อย่างกันมาแล้วครับ นี่พี่จะออกไปอัดรายการเหรอ?”

“อืม อูรี คยอรนเพิ่มตารางเข้ามาคืนนี้พี่คงไม่ได้กลับหอนะ ถ่ายโต้รุ่งน่ะ”

“อย่าลืมเอายาไปด้วยนะครับ เดี๋ยวป่วยขึ้นมาอีกจะแย่เอา”

“ขอบ ใจ นายนี่เป็นน้องชายตัวอย่างจริงๆคังกุน” พี่ใหญ่ตบบ่าน้องสามอย่างชื่นชม เขาภูมิใจกับน้องชายคนนี้มาแต่ไหนแต่ไรในความใส่ใจและเป็นห่วงเป็นห่วงพี่ น้องพ้องเพื่อน มินฮยอกยิ้มตอบพลางสอดส่ายสายตาหาเมมเบอร์อีกคนของวง

“อยู่ในห้องพี่โน้น เห็นบอกว่าเป็นไข้เลยขอนอนคนเดียว” พี่ใหญ่บุ้ยปากบอกสถานที่ที่พี่รองของวงอพยพพาตัวเองไปอยู่ลำพัง

“อ้าว แล้วพี่จงฮยอนเค้ากินยาหรือยัง?” เป็นจองชินที่เพิ่งเดินออกมาจากครัวพร้อมแก้วน้ำติดมือมาถามอย่างอดเป็นห่วง พี่รองจงฮยอนไม่ได้ แต่มักเน่ตัวสูงก็ได้แต่เกาหัวแกร๊กๆเมื่อพี่ยงฮวาเอาแต่ยิ้มๆส่ายหน้าไปมา

“ป่วยกายน่ะมันกินยาหายแต่ป่วยใจนี่สงสัยต้องพึ่งหมออย่างเดียวแล้วล่ะ”

“ป่วย ใจ?” ไม่เพียงแต่จองชินที่ร้องถามออกมาอย่างแปลกใจ คังกุนที่พี่ใหญ่เรียกด้วยความเอ็นดูยังเบิกตาขีดๆนั้นด้วยความงุนงง นี่พี่ยงฮวามามุขไหนอีกละ…

“ไม่รู้หรือแกล้งไม่รู้กันแน่คังกุน ระวังเถอะ ถ้าแมวร้ายมันงอนจริงพี่ก็หมดปัญญาจะช่วยนะ”

“พี่ อย่าพูดให้ผมยิ่งงงได้มั้ย เฮ้ย!เดี๋ยวสิพี่ยงฮวา มาพูดให้รู้เรื่องก่อนสิ” มินฮยอกถลาไปคว้าแขนพี่ใหญ่ที่พูดอะไรครึ่งๆกลางๆไว้ไม่ต่างจากทิ้งระเบิด ลูกโตไว้ในใจเขา ยงฮวาล๊อคคอน้องสามให้ตามไปนอกห้องก่อนจะล้วงกุญแจห้องนอนตัวเองส่งให้

“พี่ไม่รู้ว่านายมีตาแต่หามีแววไม่หรือจริงๆแล้วนายไม่มีตากันเพราะทุกวันนี้พี่ยังหาลูกตาดำนายไม่เจอด้วยซ้ำ”

“เอาดีๆดิพี่ พูดแหย่ผมอยู่ได้”

“เอ่อๆพอกันเลยทั้งนายทั้งจงฮยอน เอากุญแจไปแล้วเคลียร์กันซะ”

“เคลียร์?”

“โห้ย!รำคาญ แล้วนะเว้ย เอาเป็นว่าเก็บกุญแจนี่ไว้แล้วกันเผื่อคืนนี้มีเรื่องฉุกเฉิน” พี่ใหญ่ยัดกุญแจนั้นใส่มือน้องสามที่ยังตีหน้าเหรอหราอยู่ ทั้งคันปากทั้งอยากตบกะบาลเจ้าคังกุนให้สมองหายทึบเสียเดี๋ยวนี้แต่สายตาของ เจ้าแมวร้ายที่แกล้งนอนป่วยในห้องตัวเองก็ฝังหัวสิ้นดี เอาเป็นว่าช่วยได้แค่นี้แหละ

“เอ่อ!” เดินแยกไปได้ไม่กี่ก้าวดีก็หันมาคนที่กำลังจะกลับเข้าห้องเหมือนเพิ่งนึก อะไรออก มินฮยอกชะโงกหน้าออกมาจากประตู เลิกคิ้วรอให้พี่ใหญ่พูดให้เสร็จเรื่องเสร็จราว

“อย่าทำที่นอน พี่เปื้อนล่ะ ไม่งั้นนายต้องจ่ายค่าปั่นให้พี่ด้วย” พี่ใหญ่เจ้าเล่ห์กล่าวพลางกลั้วยิ้มก่อนจะหายตัวเข้าไปในลิฟท์ทิ้งให้คังมิ นฮยอกยืนค้างเติ่งอยู่กับประตู… สมควรจะเคารพนับถือกันต่อดีมั้ยเนี่ย

“นาย กับพี่ยงฮวามีความลับอะไรกัน?” พอเดินกลับเข้ามาในห้องก็โดนรังสีอำมหิตจากจองชินสาดเข้ามาอีก มินฮยอกมองบานประตูห้องพี่ใหญ่ที่มีใครบางคนอ้างว่าซมด้วยพิษไข้จนลืมหาคำ ตอบให้เพื่อนตัวสูงที่ยืนทำหน้าบูดบึ้งบอกบุญไม่รับอยู่ข้างๆจนจองชินเขย่า ตัวเขาจนสั่นโคลงถึงหลุดจากภวังค์

“เปล่าซะหน่อย อยากรู้อะไรก็ไปถามพี่ยงฮวาเองสิ”

“ไม่เอาหรอกขืนไปถามพี่ยงฮวาก็โดนหาว่ายุ่งไม่เข้าเรื่องอีก”

“อ้าว ก็รู้ตัวนี่น่าแล้วจะมาถามฉันทำไม?”

“คัง มินฮยอก!” น้องเล็กตัวสูงขึ้นเสียงใส่เพื่อนหน้าซื่ออย่างเหลืออด แต่ก็ไม่อยากป่วนความคิดเพื่อนมากเกินไปเพราะรู้ว่าตอนนี้สิ่งที่อีกคนกำลัง ครุ่นคิดในหัวคงสำคัญกว่าอาการงองแงงของตัวเองมากโข จองชินตบบ่าเพื่อนรักเบาๆ

“แมวน่ะทำให้เชื่องไม่ยากหรอกแต่ กว่าจะทำให้ไว้ใจเราได้ต้องใจเย็นๆ” มินฮยอกตวัดหน้ามามองคนพูด ไอ้เข้าใจน่ะก็เข้าใจอยู่หรอกแต่การจะให้ทำตามความเข้าใจทั้งหมดมันใช่ เรื่องง่ายเสียเมื่อไรล่ะ

==#==#==# ฉัีน …หรือนาย #==#==#==

กีตาร์ ตัวคุ้นตาถูกยกขึ้นจากพื้นก่อนจะถูกนำไปวางไว้มุมห้องอย่างระมัดระวัง ชายหนุ่มปรับประสาทม่านตาให้มองในที่มืดได้ชัดเจนมากขึ้น ควบคุมแต่ละฝีก้าวตัวเองให้เงียบที่สุดด้วยเกรงว่าคนที่ฟุบหน้าหลับอยู่กับ หมอนจะรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาโวยวายเอาได้

ฝ่ามือกว้างจับศรีษะที่นอน หมิ่นแหม่จะตกหมอนอยู่ร่อมร่อให้หนุนดีๆปัดเส้นผมสีดำที่ปรกหน้าคนหลับ ออกอย่างแผ่วเบา เขาพิศดูใบหน้ายามหลับของอีกคนนานเท่าไรไม่รู้… และไม่รู้ว่ารอยยิ้มที่ผุดขึ้นบนใบหน้าตัวเองเกิดจากสาเหตุอะไร

“ตัว ไม่เห็นร้อนเลยนี่น่า” เขาเอาหน้าผากตัวเองแนบกับหน้าผากคนหลับตรวจดูอุณหภูมิแต่ไม่ยักกะมีความ ร้อนที่เกินว่าอุณหภูมิปกติทำให้เขารู้ว่าอาการที่พี่ใหญ่เขาสันนิษฐานไว้ เบื้องต้นถูกทั้งหมด ชายหนุ่มกดปลายจมูกฝังลงกับแก้มขาวนั้นอย่างใคร่เอ็นดู

“นายไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้นะ ปล่อย!”

“คนหลับเค้ารู้สึกตัวด้วยเหรอครับว่าถูกทำอะไร?”

“จะ หลับหรือไม่หลับก็รู้สึกรู้สาเป็นทั้งนั้นแหละ” คนที่นอนอยู่ดันอกคนล้วงเกินออกแต่ไม่ใช่ว่าแรงตัวเองจะน้อยกว่าแต่การที่ อีกคนใช้กำลังบังคับกดลำตัวไว้ไม่ให้ลุกขึ้นและจ่อใบหน้าห่างกันแค่คืบทำให้ เรี่ยวแรงพาลหมดเอาเสียดื้อๆ

“เป็นอะไรอีกล่ะครับ หือม์?”

“นายเข้ามาได้ยังไง?”

“อ้าว แล้วใครจะตอบใครล่ะทีนี้?”

“อย่ามากวนกันนะมินฮยอก!”

“ผมก็แค่ถาม”

“พี่ก็แค่ถามเหมือนกัน”

“โอเคครับ ขืนเถียงกันไปมาแบบนี้ไม่รู้เรื่องกันพอดี ผมออกไปข้างนอกดีกว่า”

“คังกุน”

“ครับ” เจ้าของชื่อขานรับหลุบตามองชายเสื้อตัวเองที่ถูกพี่รองดึงไว้ผ่านความมืด

“พี่ซื้อต่อได้มั้ยไอ้ครับๆของนายเนี่ย พูดอย่างอื่นเป็นมั้ย?”

“แล้วจะให้ผมพูดอะไรล่ะครับก็ถามอะไรไปพี่ก็ถามกลับ”

“เอ่อ พี่ผิด”

“ผิดเรื่องอะไรครับ?”

“คังกุน!”

“พี่ จงฮยอนครับ” มินฮยอกเปลี่ยนใจที่จะออกไปนอกห้อง เขานั่งลงที่เดิมท้าวแขนพาดตัวคนที่นอนหาเรื่องเขาไม่ต่างจากแมวร้ายขู่ฟ่อๆ …ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงไปใกล้และกลับเป็นตาวาววับของพี่รองเสียเองที่เสมอง ไปทางอื่น

“ก็แค่รูปถ่าย” เขายุติยุทธวิธีแกล้งโง่และแกล้งพี่รองตัวบางก่อนจะเป็นฝ่ายยอมพูดก่อน

“นายใช้คำว่าแค่เหรอ หากพี่ถ่ายแบบนั้นบ้างล่ะ?”

“พี่กล้าหรือครับ?”

“……….” จงฮยอนตวัดหน้ากลับมามองคนที่ถามจี้ใจดำ มินฮยอกรู้ว่าเขาไม่กล้าทำแต่ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกทำไมนะ ทำไมยังกล้าหักหาญน้ำใจกันแบบนี้อีก

“ทำแบบนี้ทำไมมินฮยอก?”

“………”

“จะตอบแค่ครับก็ได้ ทำไมไม่ตอบล่ะ?”

“……….”

“แกล้งกันแบบนี้ สนุกนักหรือไง?”
“………..”

“อยากเห็นน้ำตาพี่เหรอ ตอบมาสิเป็นใบ้หรือไงเล่า?”

“ตอนนี้ผมมีสิทธิ์พูดจริงๆเหรอครับ?”

“มินฮยอก~”

คน ที่ถือวิสาสะเข้ามาถามอย่างเจียมตัว เวลานี้สิ่งที่พี่รองพร่ำถามและบีบบังคับให้เขาตอบไม่ต่างจากคมมีดที่กรีดลง กลางหัวใจเขา …หัวใจที่เรียกร้องและไคว้คว้าคำว่า ‘รัก’ จากอีจงฮยอนมานานแสนนาน

“นายกำลังต้อนพี่ให้จนมุมนะ นายก็รู้ว่าถ้าเราเปลี่ยนสถานะระหว่างกันมันเสี่ยงเกินไป”

“แต่ อย่างน้อยเราก็ได้เสี่ยงด้วยกันไม่ใช่เหรอครับ?” ฝ่ามือกว้างกุมฝ่ามือของอีกคนไว้ มันไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาร้องขอและยืนยันด้วยความหนักแน่นเช่นนี้แต่ครั้งนี้ เป็นครั้งที่เท่าไรแล้วเขาก็จำไม่ได้เช่นกัน แม้แต่วินาทีแรกที่ก้าวข้ามความรู้สึกของคำว่าพี่น้องต่อคนตรงหน้าเขาก็จำ ไม่ได้เหมือนกัน

‘ผมชอบพี่… มากกว่าน้องชายคนหนึ่งจะรู้สึกต่อพี่ชายของตัวเอง’
‘เราคงใกล้กันมากเกินไปหรือไม่นายก็คงเหงา’
‘แต่ผมรู้สึกแบบนี้กับพี่คนเดียว พี่จงฮยอน’
‘ถ้าเราตัดสินใจอะไรลงไป เราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้นะมินฮยอก’
‘แต่พี่ห้ามความรู้สึกผมไม่ได้’
‘พี่จะไม่ห้ามแต่พี่จะไม่รับ… พี่ไม่อยากเสียน้องชายอย่างนายไป เข้าใจพี่นะ’

‘ผมจะพยายามเข้าใจแต่ผมคงมีพี่ชายที่ผมรักแบบคนรักไม่ได้ พี่ก็ต้องเข้าใจผมด้วย’

นั่น คือวันที่เขาตัดสินใจบอกความรู้สึกทั้งหมดต่อพี่รองแต่คำตอบที่ได้มากลับ กลายเป็นแผลที่ตราตรึงอยู่ในก้นบึ้งหัวใจเขามาจนถึงวันนี้ …มารู้ตัวอีกทีก็เกือบปีแล้ว เกือบปีที่แล้วต้องมองคนที่ตัวเองรักจากสถานะแค่น้องชาย… ต้องดูแลและห่วงใยคนที่ตัวเองรักด้วยสถานะที่น้องชายพึ่งกระทำ… เท่านั้น

“ผม รักพี่ ให้โอกาสผมนะครับ” จะเป็นครั้งสุดท้ายมั้ยที่มินฮยอกต้องเอ่ยคำเหล่านี้แต่อย่างน้อยครั้งนี้ก็ เป็นครั้งแรกที่พี่จงฮยอไม่ผลักไสเขาออก ริมฝีปากที่เพิ่งเอ่ยคำว่ารักกดแนบลงไป… ก่อนที่จะได้รับการตอบสนองกลับมาด้วยริมฝีปากที่เผยอขึ้นเพื่อรับจุมพิต แรกระหว่างกัน

“พี่ให้โอกาสนายบางเรื่องแต่ไม่ใช่เรื่องนี้ อย่าคิดลามกกับพี่เชียว” ฝ่ามือบางดันตัวคนที่เก็บเกี่ยวมากกว่าจุมพิตหวาน ริมฝีปากร้อนๆจูบเลยไปข้างแก้มขาว ขมเม้มเบาๆที่ติ่งหูนิ่มก่อนจะลากริมฝีปากลงมาแถวซอกคอหอมกรุ่นและกดย้ำเบาๆ ที่แอ่งชีพจร

มินฮยอกยอมหยุดเมื่อฝ่ามือบางออกแรงดันตัวเขาออก ไฟจากถนนที่ลอดส่องเข้ามาทางหน้าต่างอาบผิวแก้มที่ขึ้นสีเรื่อจัดของพี่ชาย ตัวบาง มันกำลังทำให้การเต้นของหัวใจเขามีความสุขมากกว่าวันก่อนๆ…

และอาจจะมากกว่าทั้งชีวิตของเขาที่มันเคยทำงานมา

“คังกุน”

“ครับ”

“ห้ามทำแบบนี้กับใครอีกนะ พี่ไม่ชอบ”

“แค่ไม่ชอบเหรอครับ?”

“คังกุน?”

“ผมก็แค่ถามแล้วพี่ก็แค่ตอบผม ไม่ได้เหรอครับ?”

“ทำไมต้องให้พี่พูด นายก็น่าจะเข้าใจดีนี่น่า”
“เข้าใจว่าอะไรครับ?”

“ใครบ้างอยากจะเห็นคนที่เรารัก ใกล้ชิดกับคนอื่นแบบนั้น”

“ขอบ คุณครับ พี่จงฮยอน” แปลกที่บทสนทนาที่ถามอย่างตอบอย่างแบบนี้แต่เขาสองคนกลับเข้าใจ มินฮยอกฉวยหอมแก้มคนที่เพิ่งยอมเปิดปากพูดคำว่า ‘รัก’ ออกมา… แล้วก็ถูกตาเขียวปัดจ้องตามมา

“แมวร้ายเนี่ยกว่าจะเชื่องไม่ใช่เรื่องง่ายซะเลยสิ เฮ้อ!”

“บ่นอะไรของนาย?”

“เปล่า ครับ เขยิบหน่อยสิครับผมง่วงแล้ว” มินฮยอกเฉไฉไปเรื่องอื่นเมื่อเผลอบ่นตามคำที่จองชินให้ปณิธานไว้เมื่อตอน เย็น ร่างบางยอมเขยิบให้อย่างว่าง่ายแต่ก็ไม่วายขู่ไว้ล่วงหน้า

“นอนเฉยๆน่ะ อย่าแม้แต่จะคิดทำอะไรพี่เด็ดขาด!”

“คนอุตส่าห์ไม่คิดยังมาแนะทางให้อีก”

“คังกุน!”

“ครับๆ ไม่คิดอะไรทั้งนั้นแหละครับ”

กว่า เสียงเถียงกันไปมาจะเงียบหายไปก็แว่วคำขู่สองสามคำพร้อมหมอนข้างใบเขื่องที่ พี่รองเอามาคั่นกลางระหว่างตัวเองกับน้องสาม ในเมื่อหนีหัวใจตัวเองต่อไปไม่ไหวแต่ยังไงก็ไม่คิดจะพลีพลามหรือก้าวกระโดด ความสัมพันธ์…

เพราะนับจากนี้เป็นต้นไป เขาไม่ใช่แค่ไม่อยากเสียน้องชายที่ดีอย่างมินฮยอกไป แต่เขาไม่อยากเสียคนที่เขารักอย่างมินฮยอกไปต่างหาก

บางทีการเป็นผู้ได้รัก… ฝ่ายเดียวจะเป็นสิ่งที่ทรมานที่สุดสิ่งหนึ่ง
แต่เชื่อเถอะว่า… ผู้ถูกรักอีกฝ่ายจะเป็นคนโชคดีอย่างน่าเหลือเชื่อ

แล้ว ณ วันหนึ่งข้างหน้า เขาจะมอบความโชคดีนั้นกลับมาให้คุณ

EnD

==#==#==# ฉัีน …หรือนาย #==#==#==

Behind the sence

“เสียใจ เหรอไง?” อีจองชินถามตรงๆทำให้พี่ใหญ่ที่ทำทีเป็นสนอกสนใจกับเจ้าจอสี่เหลี่ยมตรงหน้า ต้องส่งตาขุ่นขวางมาให้ ยงฮวาดุนลิ้นกับข้างแก้ม ขบคิดในสิ่งที่น้องเล็กตัวเองถาม

“แล้วนายล่ะ ดีใจหรือเสียใจ?”

“ก็ทั้งดีใจทั้งเสียใจ แต่ผมเป็นลูกผู้ชายพอ”

“จะ ตอบเท่ห์ไปไหน เดี๋ยวน้ำตาลูกผู้ชายก็ไหลออกมาหรอก” พี่ใหญ่นึกหมั่นไส้ในคำตอบของจองชิน เวลานี้เขาสองคนนั่งหายใจทิ้งไปเรื่อยรอให้ฟ้าสาง… นัยน์ตาคมเสมองกระเป๋าใบโตที่ลงทุนสะพายขึ้นบ่าและเล่นละครตบตาน้องสามว่าจะ ออกไปอัดรายการ

เขาเดินทอดน่องอยู่แถวๆส่วนสาธารณะข้างหอจนรอให้จอง ชินโทรมาบอกว่ามินฮยอกไขห้องเข้าไปหาจงฮยอนเรียบร้อยแล้วเขาจึงค่อยกลับเข้า หอมา หากจองชินตอบได้เท่ห์สิ่งที่เขาทำลงไปก็คงเท่ห์สุดใจเหมือนกัน

แต่เจ็บที่หัวใจสิ้นดี

“พี่จงฮยอนน่ารักนะ”
“คังกุนมันก็น่ารักนะ”

“เฮ้อ!”

The EnD

==#==#==# ฉัีน …หรือนาย #==#==#==

AuThor Talk: อาจเป็นแค่ความรู้สึกหนึ่งที่เป็นและแตกต่างจากอีกหลายๆความรู้สึก ขอโทษด้วยหากไปขัดใจใครเข้า T^T แต่ที่ให้จบดีก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ชริๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เอาคังกุนไปทิ้งทะเลที!!!!!!!!

อ่านจบกรุณาอีดิทคอมเม้นท์ด้วยค่ะ!
*อย่าเม้นท์แค่ว่าสนุก รอตอนต่อไปหรือขอบคุณๆๆแค่นี้นะค่ะ ไม่ปลื้มค่ะ!!
และหากรู้ว่าไม่มีเวลาอ่านรบกวนอย่าแปะทิ้งไว้จะดีกว่าเนอะ^^

Comments
  1. […] (Co-writers w/ HaneiBee) Yonghwa x Jonghyun 18.[SF] =# ฉัน… หรือนาย #= MinHyuk x JongHyun 17.[HBDJYH-SF] =# One Night to My Precious One #=YongHwa x JongHyun 16.[SF] =# L u c k y #= […]

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s