[SF] =# L u c k y #=

Posted: June 13, 2011 in ~* MinHyun *~
TiTle: L u c k y …
Paring: MinHyuk x JongHyun
AuThor: HaneiBee

Note: มวลความหวานสี่สิบวิ ฟิคเรื่องนี้จึงบังเกิด(มันสั้นมากค่ะกระพริบตาทีเดียวก็จบ ==”)

ถ้าการตามหาความรักคือ การเสี่ยงโชค
แล้วการมีความรัก คุณรู้หรือเปล่า… ว่าคืออะไร?

“เห็นกล่องปิ๊กของพี่หรือเปล่า?”

คุณเคยเป็นกันมั้ย…
อาการเค่นเขี้ยวใครสักคนหรือเรียกอีกอย่าง
การที่รู้สึกว่าใครสักคนน่ารักจนนึกหมั่นเขี้ยวขึ้นมามากๆจนแทบอดใจไม่ไหว

คังมินฮยอกเงยหน้าจากเครื่องเอ็มพีสามในมือเมื่อมีสิ่งที่ควรค่าและคุ้มค่า สำหรับการมองมากกว่าเจ้าวัตถุความจุเป็นร้อยๆเมกกะไบต์เดินวนไปวนมาอยู่ตรง หน้า… เวลานี้พี่รองอีจงฮยอนกำลังหน้านิ่วคิ้วขมวดและทำปากเบ้ไม่ต่างจากเด็กถูก ขัดใจเมื่อคุ้ยมันเสียทุกที่ภายในหอพักแล้วหาเจ้ากล่องใส่ปิ๊กคู่ใจของตัว เองไม่เจอคงอยากเล่นกีตาร์ขึ้นมากะทันหัน แล้วมินฮยอกต้องระบายยิ้มออกมาเมื่อเหลือบเห็นว่าคนอยากเล่นกีตาร์แต่ยัง หากล่องเก็บปิ๊กตัวเองไม่เจอยังมีหนังสือการ์ตูนโปเกม่อนเล่มที่เจ้าตัวอ่าน จนจำได้ทุกลายเส้นติดมือมาด้วย นี่พี่ชายตัวบางของเขา… กะจะเล่นกีตาร์ไปอ่านการ์ตูนไปแบบทูอินวันหรือยังไงนะ

“ผมบอกแล้วว่าให้ซื้อมาเยอะๆแล้วใส่โหลตั้งไว้ตรงที่มันเห็นชัดๆ อยากใช้มันตอนไหนจะได้ไม่ต้องหาให้วุ่นวายแบบนี้”

“นายว่าพี่แก่มากจนขี้หลงขี้ลืมหรือไงมินฮยอก?”

“พาลอีกแล้ว”

“พี่ไม่ได้พาล ใช่สิ!เดี๋ยวนี้พี่พูดอะไรไม่ได้แล้วนิ”

แล้วคุณเคยเป็นกันมั้ย…
อาการหวิวๆอย่างบอกไม่ถูกคล้ายกับมีผีเสื้อเป็นร้อยๆตัวบินว่อนอยู่ในท้อง
เวลาใครสักคนงอนใส่หรือพูดอวดดีใส่โดยที่ไม่กล้าสบตาเราหรือเรียกอีกอย่าง
การที่รู้สึกว่าตัวเองกำลังตกหลุม… รัก

“งอน อะไรผมอีกแล้ว ก็เมื่อคืนผมเห็นพี่หลับเลยไม่ได้ปลุกตอนกลับมาถึง หายโกรธผมนะ” ฝ่ามือกว้างที่หยิบจับไม้กลองมากกว่าสิ่งใดในโลกมาทั้งชีวิตดึงแขนคนที่ตัด พ้อหาว่าตัวเองหมดสิทธิ์กล่าวใดใดต่อเขาไว้ก่อนจะออกแรงฉุดให้อีกคนยอมนั่ง ลงข้างๆกัน

“ช่างมันเถอะ ก็แค่ข้าวไม่อร่อยจานเดียว ใครไม่อยากกินก็ไม่อยากบังคับ”

“ผมอุ่นกินแล้วครับไม่ได้ทิ้งข้าวสักกะเม็ด” มินฮยอกพูดตามจริง แม้ใบหน้าด้านข้างของพี่รองจะแสดงออกมาว่าไม่อยากฟังมันนัก รู้ว่าข้าวผิดกิมจิที่วางไว้บนโต๊ะกินข้าวเมื่อคืนใครเป็นคนทำไว้ให้… แม้ว่าพอเขากลับมาถึงเจ้าของฝีมือจะไม่ได้นั่งยิ้มหวานถือช้อนรอป้อนอยู่ก็ ตาม เขาก็รู้ว่ารสชาติของมันถูกปรุงขึ้นอย่างพิถีพิถันทีเดียว…

“ทำไมกลับดึกจัง ถ่ายรายการเสร็จตั้งแต่เย็นไม่ใช่หรือไง?”

“พี่กำลังถามว่าผมแอบไปเถลถไลที่ไหนมาใช่มั้ยครับ?”

“อย่า มาใส่ร้ายพี่นะมินฮยอก พี่ไม่ได้เหมือนผู้หญิงจู้จี้จุกจิกพวกนั้นนะ” อีจงฮยอนหันมาทำตาขวางใส่แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยชอบที่ใครต่อใครว่าตัวเอง เหมือนผู้หญิงไม่ว่าจะเป็นหน้าตาที่ติดจะค่อนไปทางพวกหล่อนๆอีกทั้งผิวที่ ขาวจัดนี่อีก หากเลือกได้ก็อยากจะแมนอยากจะเท่ห์มากกว่า…

“พี่ก็พี่ คืออีจงฮยอน ผมเคยบอกว่าพี่เหมือนผู้หญิงหรือไงครับ อย่าคิดเองเออเองสิ”

“พี่ไม่พูดกับนายแล้ว กล่องปิ๊กพี่อยู่ไหนเนี่ย อย่าให้รู้นะว่าใครแอบเอาไปซ่อน หัวเราะอะไร?” ตาขุ่นขวางเปลี่ยนเป็นเขียวปัดเมื่อมินฮยอกขำพรวดออกมาดื้อๆไม่ใช่เพราะการ หันรีหันขวางหาของที่เจ้าตัวคิดว่าคนมือบอนสักคนนำไปซ่อนไว้แต่อย่างใดแต่ ที่เขาขำ… ก็เพราะความเอ๋อเหร๋อของคนน่ารักตรงหน้าต่างหาก

“ใครจะเอาของพี่ไปซ่อน ตัวเองเผลอทิ้งไว้ตรงไหนแล้วลืมเองต่างหาก นี่ไงครับ”

“นาย เจอมันที่ไหน?” มือบางคว้ากล่องกลมๆสีเงินในมือมินฮยอกไปหมับ เลิกคิ้วถามหน้าเหรอหราจนคนที่ถูกแย่งไปต้องปล่อยหัวเราะเสียงดังกว่าเก่า

“มันอยู่บนโซฟานี่แหละ สงสัยพี่คงวางไว้เองเมื่อวาน”

“อ๋อ นึกออกแล้วเมื่อคืนพี่นั่งเล่นกีตาร์ตรงนี้รอนายจนไถลตัวลงไปนอนบนฟูกตอนไหนก็ไม่รู้ คงลืมเก็บ”

“นี่พี่รอผมทั้งคืนเลยเหรอ?”

“เปล่านี่” ร่างบางปฏิเสธิทันควัน นึกอยากตบปากตัวเองที่พูดออกไปจนหมดแต่จู่ๆกล่องปิ๊กในมือก็ถูกคนที่เจอมันฉวยแย่งกลับไป

“ผมเป็นคนเจอมันฉะนั้นมันเป็นของผม หากพี่อยากได้คืนต้องตอบคำถามผมก่อน”

“อย่ามากวนประสาทพี่นะมินฮยอก ตัวเองเล่นกีตาร์ที่ไหนทำมาอยากได้ปิ๊กเป็นของตัวเอง!”

“ไม่ อยากได้คืนเหรอครับ?” ใครว่าพี่ใหญ่ยงฮวาหรือเจ้ามักเน่จองชินเจ้าเล่ห์ที่สุด คังมินฮยอกก็เจ้าเล่ห์ไม่ได้แพ้สองคนนั้นเลย จงฮยอนทำหน้าเอือมระอากับข้อเสนอของมือกลองหน้าละอ่อนแต่ก็พยักหน้ายอมเล่น เกมส์ถามตอบตามที่อีกคนต้องการ… เพราะอยากได้ปิ๊กคืนจริงๆ

“คังมินฮยอก?”

“อะไร ของนาย นี่คือคำถามเหรอ?” จงฮยอนหันมาประจัญหน้าน้องชายร่วมวง ทั้งที่ตั้งอกตั้งใจฟังคำถามแต่เจ้าตัวกลับเอ่ยชื่อเสียงเรียงนามตัวเองออก มาเสียงั้น ตาดำๆของพี่ชายกรอกไปมาอย่างงุนงง

“ก็นี่แหละครับคือคำถาม คังมินฮยอก?”

“ประสาท! เอากล่องปิ๊กมา!”

“ตอบผมก่อนสิครับ เร็วๆสิ”

“ก็ถามมาสิ จะพูดชื่อตัวเองทำไมเล่า?”

“คังมินฮยอก คืออะไร ตอบผมก่อน?”

“ท่าจะประสาทจริงๆ” รุ่นพี่ตัวบางสบถอย่างหงุดหงิดใจ ใครจะไปตอบได้คำถามก็ไม่ใช่เสียเวลาซ้อมกีตาร์ชะมัด จงฮยอนพยายามจะแย่งกล่องปิ๊กตัวเองกลับมาแต่มินฮยอกก็เร็วกว่าไพล่แขนไปด้าน หลังไม่ยอมคืนให้เจ้าของง่ายๆ สงครามทวงกล่องปิ๊กเริ่มจริงจังขึ้น จงฮยอนวางหนังสือการ์ตูนโปเกม่อนเล่มโปรดของตัวเองลงก่อนตั้งท่าจะเอากล่อง ปิ๊กอันล้ำค่าของตัวเองคืนมาให้ได้

“พี่ไม่ใช่เพื่อนเล่นนายนะ”

“รู้ครับว่าไม่ใช่ ก็เราไม่ได้เป็นเพื่อนกันอยู่แล้วนี่หน่า ตอบผมก่อน เร็วๆสิ ไม่งั้นผมไม่คืนนะ” เจ้าของคำถามย้ำ เร่งคนหน้าบึ้งให้ตอบจนจงฮยอนเริ่มหมดความอดทนแต่รอยยิ้มหวานก็ประดับขึ้นบน ใบหน้าเมื่อเข้าใจแล้วว่ามินฮยอกต้องการคำตอบแบบไหน คำตอบที่จะทำให้เกมส์บ้าบอนี่ยุติเสียที

“อีจงฮยอน” พี่ชายตัวบางกอดอกตอบ มองหน้าคนที่มีกล่องปิ๊กในกรรมสิทธิ์อย่างเอาชนะ

“อะไรของพี่?”

“คังมินฮยอกก็คืออีจงฮยอน พอใจหรือยัง เอากล่องปิ๊กพี่คืนมา”

“แล้วคังมินฮยอกคืออีจงฮยอนยังไง?”

“จะกวนประสาทพี่อีกนานมั้ยมินฮยอก?!”

“ตอบให้ผมชื่นใจหน่อยไม่ได้เหรอครับ?” คราวนี้จงฮยอนกลับเป็นฝ่ายหลบตาเสียเองเมื่อน้ำเสียงเหย่าแหย่เปลี่ยนเป็น นุ่มหูแกมออดอ้อน แล้วอีกอย่างใครกันจะทนไหวก็ดูสิเจ้าหนุ่มมือกลองเล่นจ้องตามาขนาดนี้หาก เป็นปลากัดที่เคยเลี้ยงสมัยเด็กคงท้องจนผลิตลูกออกมาแหวกว่ายเต็มทะเลที่ปู ซานแล้วแน่ๆ ผิวแก้มขาวๆกลายเป็นแดงจัด มือก็แสร้งจับผม ลูบหน้าลูบตาตัวเองไปเรื่อยแก้เขิน

“เดี๋ยวผมคืนให้จริงๆ”

“ก็ได้”

“คังมินฮยอกก็คืออีจงฮยอน เป็นคนๆเดียวกัน พอใจหรือยัง?”

“พอใจที่สุดเลยครับ” คนฟังยิ้มกว้างจนเนื้อแก้มเบียดให้ตาขีดๆนั้นยิ่งกลายเป็นเส้นตรง มินฮยอกรั้งเอวรุ่นพี่ตัวบางเข้ามากอดก่อนจะกดปลายจมูกฝังลงที่ผิวแก้มเห อแดงนั้นจนเต็มรักแต่ฟอดเดียวกลับไม่พอฟอดที่สองที่สามก็ตามมาจนคนถูกริดร อนผิวแก้มตัวเองจนแทบช้ำต้องประท้วง จงฮยอนเอาศอกกระทุ้งเข้าที่ท้องคนฉวยโอกาส พยายามขืนตัวออก

“หยุดโลภมากได้แล้วมินฮยอก เอากล่องปิ๊กพี่คืนมา”

“ครับ” หนุ่มมือกลองไม่ผิดคำพูดแม้จะขัดใจที่ต้องยุติความโลภมากต่อผิวขาวๆหอมๆของ อีกฝ่าย เขาแบมือให้คนตรงหน้าแต่ทว่าก็ฉวยดึงฝามันออกหยิบปิ๊กขึ้นมาหนี่งอันคาบไว้ ในปาก

“ทำอะไรของนาย อย่าบอกนะว่าจะ…” จงฮยอนโวยขึ้นทันทีเมื่อรู้ว่าตัวเองแพ้ทางหนุ่มน้อยตรงหน้าอีกจนได้ มามุขนี้รู้เลยว่ามินฮยอกจะคืนปิ๊กให้ตัวเองด้วยวิธีไหน หนุ่มมือกลองพยักหน้าหงึกๆยืนหน้าไปใกล้รอให้อีกคนรับปิ๊กคืนไป

จง ฮยอนหันมองรอบๆก่อนวกกลับมาที่คนตรงหน้าเมื่อพบว่าคงไม่น่าเกลียดหากจะทำใน สิ่งที่มินฮยอกต้องการ ร่างบางบู้หน้าไม่พอใจเล็กน้อยก่อนจะขยับตัวเข้าไปใกล้ๆใช้ริมฝีปากต้วเอง ค่อยๆงับปิ๊กที่ปากรุ่นน้องตรงหน้าคืนมา

ริมฝีปากแตะกันบางเบา
ความร้อนผะผ่าวไปทั่วใบหน้า
และลามให้อุ่นซ่านไปถึงขั้วหัวใจ

“พอใจหรือยัง?” จงฮยอนถามประชดหลังจากงับปิ๊กมาจากปากมินฮยอกได้ นึกอยากมุดหนีลงดินเสียเดี๋ยวนั้น ทำไมนะ… ทำไมคังมินฮยอกถึงทำให้เขาไม่เป็นตัวของตัวเองได้มากขนาดนี้ อยากรู้นักเชียว…

“พรุ่งนี้ร้องเพลงให้ผมด้วยนะครับ”

“ชักจะเยอะไปแล้วนะมินฮยอก เดี๋ยวพี่ก็บอกเลิกนายเดี๋ยวนี้หรอก”

รุ่น พี่ตัวบางผลักหน้าคนที่บอกให้ร้องเพลงมอบให้ในวันพรุ่งนี้ออกพร้อมทั้งขู่ แต่คนถูกขู่กลับไม่ได้รู้สึกกลัวเลยแม้แต่นิดเพราะอะไรน่ะเหรอ… ก็เพราะมินฮยอกรู้ดีและรู้ดีกว่าใครๆเชียว… ว่าคนรักของตัวเองก็แค่เขินและที่ขู่เขาก็แค่หาเรื่องแก้เขิน… ก็เท่านั้น

หนุ่ม มือกลองมองคนรักรุ่นพี่เดินหนีออกไปนอกระเบียงพร้อมกีตาร์ตัวโปรดในมือก่อน ที่ท่วงทำนองเพราะๆจะดังแทรกมากับสายลมเย็นในตอนสายของวัน เขาจะอดใจรอฟังเพลงที่เพราะที่สุดในโลก เพลงที่อีจงฮยอนจะเลือกร้องให้คังมินฮยอกฟังพรุ่งนี้ที่รายการวิทยุ

ยังไงก็ขอให้การรอที่ใช้ความอดทนให้พ้นถึงหนี่งข้ามคืน…
จะทำให้เขาเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลก… ก็พอ

ถ้าการตามหาความรักคือ การเสี่ยงโชค
แล้วการมีความรัก คุณก็คงรู้แล้วสินะว่าคืออะไร?

^^

EnD

==#==#==# L u c k y #==#==#==

Behind the sence

อีจองชินนอนหลับตาปี๋ สั่งตัวเองไม่ให้กระดุกกระดิกตัวแม้แต่นิดเดียว เขาต้องทำยังไงก็ได้ให้เหมือนคนหลับเป็นตายให้มากที่สุด เพราะอะไรน่ะเหรอ… คำตอบก็คือ วันนี้เขาตื่นสายไม่ต้องรีบร้อนเท่าไรเพราะมีตารางแค่เข้าไปซ้อมที่บริษัท ตอนบ่ายเท่านั้นแต่ทันทีที่ตื่นขึ้นก็ดันเจอช๊อตเด็ดเข้าพอดิบพอดี

ทั้ง ที่เขายังนอนตัวยาวเป็นเสาไฟล้มขนาดนี้ พี่รองกับเจ้ามือกลองของวงดันมานั่งจูบกันตรงโซฟาซึ่งตั้งอยู่ข้างๆฟูกนอน เขา จะสวีทหรือจะสวาทแค่กันไหนเขาไม่ว่าหรอกแต่ช่วยเลือกที่หน่อยได้มั้ย นี่มันที่นอนของนักดนตรีชื่อดังนามอีจองชินนะ เฮ้อ!

อีกด้านหนี่งของ หอพัก จองยงฮวาทำตัวลีบและบังคับมือให้ดึงบานประตูห้องตัวเองกลับเข้ามาตามเดิม อย่างเบามือที่สุด เมื่อคืนเขาแยกเข้ามานอนในห้องเพราะจงฮยอนกับจองชินดูหนังน้ำเน่าเคล้าน้ำตา ก่อนยันดึกดื่นแต่นั้นไม่ใช่ประเด็น

ประเด็นมันอยู่ที่ว่า พอตื่นขึ้นมาจะออกไปอาบน้ำ ล้างหน้าล้างตาเสียหน่อยเปิดประตูออกไปได้อึดใจเดียวก็เจอฉากรันทดใจคนโสด เข้าอย่างจัง เขาถึงกับหูตาสว่างโดยไม่ต้องใช้น้ำกระแทกหน้าแม้แต่หยดเดียวเมื่อเห็นน้อง รองกับน้องสามตัวเอง นั่งโอ้โลมโอบจูบกันอยู่ตรงโซฟาหน้าทีวีโดยมีเจ้ามักเน่ตัวโข่งนอนเหยียดยาว เป็นวัตถุต้องสงสัยห่อโดยผ้านวมอยู่ที่พื้นไม่ใกล้ไม่ไกลนั้น

เรื่องของเรื่องไม่ใช่อะไรหรอกหากฉากรักพวกนั้นไม่ไปกระตุ้นให้เขาอยากมีแฟนบ้าง อะไรบ้าง เฮ้อ!

The EnD (บีฮายเพื่ออะไรฟร่ะ? ฮ่าๆ)

==#==#==# L u c k y #==#==#==

*ผีเสื้อบินว่อนในท้อง เป็นสำนวนของคนเยอรมัน สำหรับคนที่กำลังตกหลุมรักค่ะ^^

AuThur Talk: >///< ฟิคจากก้นบึ้งหัวใจ จะขำกันมั้ยหากบอกว่าที่มาของเรื่องแค่เพลง Lucky ของเจสัน มาร์ชที่อีจงฮยอนร้องแค่สี่สิบวิในรายการวิทยุซิมซิมของชินดงฮีกับคยูริ ฮ่าๆ ดูง่ายสิ้นดี แม้คนอ่านไม่ปลื้มแต่คนแต่งปลื้มเท่าโลก จบ!

และเพื่ออรรถรสของฟิคเรื่องนี้กรุณาจิ้มไปดูค่ะว่า… ที่มาของเรื่องเป็นจะได๋??
100607 Jonghyun – Lucky >> Click !

อันนี้ไม่เกี่ยวแค่อยากลงและอยากตะโกนว่า หยุดได้แล้วคังมินฮยอก หยุดทำตัวให้พี่สาวใจละลายได้แล้ว พรีสสสส

ขอบคุณน้องเนมสำหรับรูปนี้ซึ่งเป็นอีกหนึี่งแรงผลักดันให้ฟิคเรื่องนี้บังเกิด!!!

อ่านจบกรุณาอีดิทคอมเม้นท์ด้วยค่ะ!
*อย่าเม้นท์แค่ว่าสนุก รอตอนต่อไปหรือขอบคุณๆๆแค่นี้นะค่ะ ไม่ปลื้มค่ะ!!
และหากรู้ว่าไม่มีเวลาอ่านรบกวนอย่าแปะทิ้งไว้จะดีกว่าเนอะ^^

Comments

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s