[SF] Marry the Night NC – YongShin

Posted: December 12, 2011 in Uncategorized, ~* YongShin *~

[SF] Marry the Night – YongShin

เกือบหกโมงเย็นที่รถคันหรูแล่นมาจอดเทียบหน้าบ้านหลังโอ่อ่า สัมภาระหลายใบถูกขนลงมาจากท้ายรถโดยสาวใช้ในบ้านและลุงคนขับ มินฮยอกซึ่งเป็นเจ้าของบ้านยืนรอให้เพื่อนสนิทและแฟนสุดรักคนทยอยลงจากรถ เขารับกระเป๋าสะพายมาจากจงฮยอนแฟนสาว? ก่อนหันไปถามเพื่อนผมยาวด้วยคำถามที่กรอกหูถามมันมาตั้งแต่ช่วงเช้า

“ตกลงจะนอนบ้านฉันมั้ยจองชิน จะได้สั่งให้แม่บ้านเตรียมข้าวเผื่อ?”
“ไม่อ่ะ อยากกลับไปนอนบ้านมากกว่า”
“เฮ้ย! ก็นอนดิ ที่บ้านไม่มีใครอยู่ไม่ใช่เหรอ จะรีบกลับไปไหน?” เกลี้ยกล่อมเพื่อนที่ยืนกระต่ายขาเดียวจะกลับไปนอนบ้านให้ได้เป็นรอบที่สิบ ของวัน ไม่ใช่อะไรหรอกเพราะพวกเขาสามคนเพิ่งกลับมาจากออกค่ายของโรงเรียนและจองชิน ก็ขอติดรถกลับมาด้วย ต่างคนต่างก็เหนื่อยจากการออกค่ายกันมาทั้งนั้นจึงอยากให้รีบๆพักผ่อน จองชินทำหน้าครุ่นคิด มองเข้าไปในตัวบ้านอันกว้างใหญ่ของเพื่อน

“แค่ขอกินข้าวด้วยได้เปล่า ไม่อยากรบกวนบ้านนายวะ”
“รบกวนอะไร วันนี้บ้านฉันก็ไม่มีใครอยู่สักคน นอนเถอะ”
“นาย สองคนไม่อยากอยู่ด้วยกันสองต่อสองเหรอ?” เลิกคิ้วสงสัยให้เพื่อนเพราะเห็นที่ค่ายมันตัวติดกับจงฮยอนก็จริงแต่ก็ทำ อะไรตามประสาคนรักได้ไม่มากนัก นึกว่าพอถึงบ้านแล้วอยากจะนัวเนียกันให้สมใจซะอีก คนที่ถูกพ่วงเข้าไปในคำถามด้วยหันมาตีหน้ายุ่ง ทำตาเขียวใส่

“ทำไมต้องอยากอยู่สองต่อสองด้วย อยู่มาเป็นปีเบื่อจะตายชัก” จงฮยอนสวนขึ้นทันควัน
“อ้าว! ไหงพูดแบบนี้ละ ฉันทำอะไรผิดอีกเนี่ย?” มินฮยอกหันไปถามแฟนตัวบางที่อยู่ดีๆ ก็ทำตาเขียวมาให้แต่ทว่าจงฮยอนไม่ตอบได้แต่เดินตึงๆเข้าบ้านไปแบบไม่มีปี่มี ขลุ่ยร้อนถึงเจ้าของบ้านอย่างมินฮยอกต้องส่ายหัว ร่างสูงหันมาถามเพื่อนสนิทอีกครั้งติดฉุนๆ

“ตกลงจะนอนไม่นอน ไม่ตื้อแล้วนะเว้ย”
“เอ่อ นอนก็นอนแต่ไม่นอนห้องเดียวกับนายสองคนนะ ขี้เกียจฟังเสียงหนังสดตอนกลางคืน” พยักหน้าให้อย่างขัดไม่ได้ รู้ว่ามินฮยอกมันห่วงไม่อยากให้กลับบ้านคนเดียวแต่มันก็ขี้เกียจจะตามไปส่ง ถึงที่เพราะแมวสาวของมันกำลังอาละวาดอยู่ สุดท้ายก็เดินกอดคอกันเข้าบ้านตามหลังจงฮยอนไปติดๆ

คล้อยหลัง จากการกินมื้อค่ำกันจนอิ่มหนำสำราญต่างก็แยกย้ายกันอาบน้ำเพื่อจะเข้านอน จองชินได้รับเกียรตินอนห้องพี่ชายของมินฮยอกซึ่งย้ายไปอยู่คอนโดแถว มหาวิทยาลัยจะกลับมาก็แค่ช่วงเสาร์อาทิตย์หรือช่วงปิดเทอมยาวๆ เท่านั้น แม้จะลำบากใจเล็กน้อยแต่ก็ต้องนอนเพราะห้องที่จัดไว้ให้แขกช่างเพิ่งจะมาติด วอลเปเปอร์ใหม่ยังไม่เรียบร้อยดี

จองชินมองบานประตูห้องน้ำ ที่เชื่อมกับห้องนอนมินฮยอกก่อนทิ้งตัวลงนอนบนเตียงสีน้ำเงินหลังกว้าง เหม่อมองเพดานสีขาวสะอาด ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะต้องมานอนห้องพี่ชายของมินฮยอกแบบนี้

“หลับ ยัง?” กำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อยประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดออก จงฮยอนโผล่หน้าสวยๆ มาถามจากด้านใน พอเห็นว่าคนที่นอนแผ่หราบนเตียงสีน้ำเงินส่ายหน้าก็เดินเข้าไปหา

“ฉันว่าจะเลิกกับมินฮยอกน่ะ นายว่าไง?”
“เฮ้ย! จะเลิกทำไม คบกันมาตั้งแต่ปีหนึ่งแล้ว?!” จองชินดีดตัวลุกพรวด จับไหล่คนที่เดินหน้านิ่งเข้ามาปรึกษาเรื่องช๊อคโลก จงฮยอนถอนหายใจ คิ้วๆสวยขมวดมุ่นราวกับคนคิดหนัก

“ฉันขี้เกียจมาวุ่นวายใจแบบนี้ แล้ว นายก็เห็นขนาดมินฮยอกคบกับฉันก็ยังมีคนเข้ามาสารภาพรักเยอะแยะไปหมด ทั้งอยากด่าอยากตบแต่ทำไม่ได้ ฉันเป็นผู้ชายตบผู้หญิงไมได้ เข้าใจมั้ย??”

“โธ่ เรื่องนี้อีกแล้ว มีคนเข้ามาสารภาพรักมินฮยอกเยอะก็แสดงว่ามันมีดี นายไม่ดีใจเหรอ?”

“มีแต่คนจ้องจะแย่งแฟนเนี่ยนะต้องดีใจ ก้านสมองนายป่วยหรือไงจองชิน?!”
“โห้ แรงนะจงฮยอน ช่วยไม่ได้ก็อยากมีแฟนหล่อ รวย เรียนเก่ง กีฬาเด่นแถมเป็นประธานนักเรียนเองนี่หว่า สม!”

“มัน ใช่เรื่องมาสมน้ำหน้ากันมั้ยเนี่ยยแล้วอีกอย่างมันเลือกได้ที่ไหนเล่า โอยยย ปรึกษานายไม่เห็นได้เรื่องเลย ไว้นายมีแฟนแบบนี้บ้างอย่ามาปรึกษาเชียวจะด่าให้ ไปนอนดีกว่า” โวยใส่เป็นชุดก่อนเดินกระแทกส้นเท้าตึงๆ กลับไปทางห้องน้ำที่เชื่อมติดกัน จองชินส่ายหัวให้กับความมึนขั้นเทพของเพื่อนตัวบาง

จงฮยอนมันพูดออกมาได้ไงว่าเลือกไม่ได้
เพราะไอ้ที่มินฮยอกแฟนของมันมีทั้งหมด
เป็นสิ่งที่ใครๆ ก็อยากให้แฟนตัวเองมีทั้งนั้น
ก้านสมองใครแน่ที่ป่วยวะ เฮ้ออออออออออ

จอง ชินเอามือขยุ้มหัวตัวเองแรงๆ จนผมยุ่งเหยิงก่อนทิ้งตัวลงนอนอีกรอบ รู้ว่าจงฮยอนมันก็แค่งอนมินฮยอกที่วันๆ ได้รับแต่จดหมายสารภาพรัก ไหนจะขนมนมเนยยันขอสมนาคุณอีกวันละสิบๆ ชิ้นอีกแต่ทำไงได้กรรมใครใครก็ต้องรับไปวะ?

นอนคิดอะไรเพลินๆ อีกไม่ถึงสิบนาทีตาก็เริ่มจะปิดเพราะสูญเสียพลังงานไปกับการออกค่ายมาสามวัน เต็มๆ จองชินพลิกไปกอดหมอนข้างลายดาวก่อนพล๊อยหลับไปในที่สุด

.
.
.
.
.

เวลา เคลื่อนไปอย่างเชื่องช้าจนก้าวเข้าเช้าวันใหม่ ท่ามกลางความเงียบสงบของบ้านหลังใหญ่ประตูห้องนอนลูกชายคนโตของบ้านค่อยๆ ถูกหมุนลูกบิดเข้าไป ขายาวๆ เดินโสเสไม่ค่อยตรงทางนักมาหยุดอยู่ปลายเตียง

“ใคร วะ?” เสียงอ๋อแอ๋เล็กน้อยดังขึ้นขณะเพ่งสายตามองก้อนก้อมๆยาวๆ บนเตียงตัวเอง เขาส่ายหัวไล่ความมึนเมาหลังการดื่มฉลองที่วงดนตรีที่เขาเป็นหัวหน้าวง ประกวดชนะระดับมหาวิทยาลัยมา สายตาคมเพ่งแล้วเพ่งอีกเพื่อจะดูให้ออกว่าวัตถุที่กองอยู่กลางเตียงของเขา คือวัตถุชนิดใด มีอันตรายหรือเปล่าแต่ทว่ามองให้ตายก็มองไม่ออกเพราะภายในห้องมืดสนิทจึง สลัดหัวไปมาอารามช่างหัวมันก่อนก้าวขึ้นไปนอนข้างๆ

“อือ อย่ายุ่งสิ” คนหลับอยู่ก่อนส่งเสียงรำคาญออกมาจากลำคอเมื่อถูกเบียดเข้ามามิหนำซ้ำยัง เริ่มอึดอัดจากแขนและขาที่โผมากอดก่ายบนตัว จองชินพยายามจะปัดแขนที่กอดรัดเอวตัวเองออกแต่ก็เหมือนยิ่งถูกรัดแน่นขึ้น

“บอกว่าจะนอน อย่ามายุ่งไง”
“ทำไม ต้องไล่ด้วย ไม่ใช่เตียงตัวเองสักหน่อย” คราวนี้ถึงกับลืมตาโพลงหันไปมองคนที่อยู่ดีๆ ก็มานอนกอดกันหน้าตาเฉย คำตัดพ้อว่าทำไมต้องไล่ชวนให้ตกใจพออยู่แล้วแต่พอได้ยินว่าไม่ใช่เตียงตัว เองด้วยอีกก็แทบร้องลั่นห้อง

ถ้ามาพูดว่าไม่ใช่เตียงเขา
งั้นก็ต้องเป็นเจ้าของเตียงพูดดิ

“เฮ้ย! พี่ยงฮวา!!” ใบ หน้าที่ห่างแค่คืบเดียวทำให้จองชินยิ่งตกใจหนักกว่าเดิม ไหนว่าจะกลับมาแค่เสาร์อาทิตย์ไม่ก็ปิดเทอมใหญ่ แล้วนี่กลับมาได้ไงเนี่ยยยยย จองชินนึกทบทวนจนต้องอ้าปากค้างเพราะนี่มันเป็นคืนวันศุกร์ ตายละ ซวยชะมัด!

“จอง ชินนนนเหรออออออ?” คนที่กอดไว้ถามเสียงยาน มือหนุบหนับขยำๆที่เอว สงสัยพี่ยงฮวาคงนึกว่าเขาเป็นหมอนข้างแน่ๆ คนโตกว่าปรือตาเยิ้มๆ ขึ้นมองพอเห็นลางเลือนว่าเป็นเพื่อนสนิทของน้องชายตัวเองก็ยิ่งยิ้มพราวให้ ซ้ำร้ายยังฉวยหอมแก้มเอาดื้อๆ จองชินถึงหับหน้าเหวอรีบเอามือถูแก้มตัวเองแรงๆ

“หอมแก้มผมทำไม ปล่อยเลยๆ”
“จะ ไปไหน?” กำลังจะลุกขึ้นแต่ก็โดนกดเอวไว้หมับ เท่านั้นไม่พอขาสองข้างยังถูกล๊อคไว้จากคนที่นอนซ้อนด้านหลัง ยงฮวาก่ายขามากดทับไม่ให้เพื่อนน้องชายลุกหนี ศอกที่พยายามกระทุ้งๆ เจ้าของห้องหยุดกึก จองชินตาโตเมื่อสัมผัสเข้ากับอะไรบางอย่างก่อนพลิกตัวไปดู

เฮ้ย!!! พี่ยงฮวาแก้ผ้าด้วยเหรอ???!!!

ไม่ รู้จะนับไหวมั้ยว่าตกใจไปกี่ครั้งแล้ว จองชินพยายามจะตะกายตัวเองลงมาจากเตียงให้ได้แต่คนเมามายที่ถอดเสื้อผ้า ออกลวกๆ เพราะร้อนก่อนกระโจนขึ้นเตียงก็ไม่รู้ว่าไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนทั้งกอดทั้ง รั้งทั้งกดเอวไว้สารพัด

“โตแล้วทำไมสวยจัง?” มันใช่เวลามาพูดแบบนี้มั้ยไอ้พี่ของเพื่อน จองชินสะบัดหน้าหนีพรืดเมื่อจมูกโด่งๆ พ่นลมหายใจออกมาแล้วมีแต่กลิ่นแอลกอฮอร์คละคลุ้งไปหมด ให้ตายสิ นี่ต้องมาสู้พี่เพื่อนไม่พอต้องมารบรากับคนเมาด้วยอีก ซวยของแท้จริงๆ

“พี่ ยงฮวา นี่ผมจองชินนะ เพื่อนมินฮยอกไง จำไม่ได้เหรอ?” ตะโกนใส่หน้าคนเมาที่ตอนนี้ส่งมือปลาหมึกเข้ามาใต้เสื้อแล้ว จองชินถึงกับตัวแข็งทื่อเมื่อฝ่ามือร้อนๆ ลูบไปทั่วแผ่นหลังตัวเองอย่างจาบจ้วง คนเมายังหน้ามึนลูบโน้นลูบนี้ไปเรื่อยซ้ำร้ายยังถกชายเสื้อยืดขึ้นอีกจนพ้น กลางหลัง

“พี่ยงฮวา! หยุดนะพี่ อ่า” ผลักไสออกทั้งร่ายกายและคำพูด ขอให้หยุดป่าวๆ แต่ต้องสะดุ้งตัวโหยงทันทีที่ปลายลิ้นร้อนผ่าวของพี่ชายเพื่อนเล็มเลียที่ ตุ่มไตสองข้างบนยอดอก จองชินหลับตาแน่น ความตกใจถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกใหม่เข้าเล่นงาน ถามว่าเคยทำเรื่องแบบนี้มาบ้างมั้ยก็เคยแหละแต่กับผู้ชายด้วยกันแบบนี้ บอกตรงๆ ว่านี่คือครั้งแรก โอ้ว ชิท!

คนเมาเบียดชิดร่างกาย เปลือยเปล่าเข้ามา ปัดป่ายมือไปทั่วแผ่นหลังบางลากต่ำลงมายังขอบกางเกงผ้าที่เด็กหนุ่มสวมใส่ จองชินหลุดเสียงครางออกมาอีกเมื่อเรียวปากร้อนๆ ของอีกฝ่ายเคลื่อนมาจูบปิดปาก กวาดลิ้นเข้ามาไล่ต้อนบังคับจะให้จูบตอบให้ได้ นี่ถ้ายืนอยู่จองชินคงได้เสียการทรงตัวจนทรุดไปกองที่พื้นแล้วเป็นแน่เพราะ ขนาดนอนอยู่แท้ๆ ยังแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงจะต่อต้านหรือปัดป้องอะไรได้เลย

ยง ฮวาดูดที่เรียวปากแรงๆ สอดลิ้นเข้ามาควานหารสหวานภายในช่องปากของเด็กหนุ่มก่อนละออกมาแล้วลากจูบ ร้อนผ่าวมายังซอกคอขาว แถมยังมีหน้ามากระซิบตอบคำถามพร้อมรอยยิ้มแพรวพราวกว่าเดิมอีก

“จำ ได้สิ ก็พี่ยังบอกอยู่เลยว่าโตมาแล้วสวย” ให้ตาย นี่ถ้าพี่ยงฮวาไม่เมาก็คิดว่าต้องโดนยาอะไรมาแน่ๆ เพราะเอาแต่ชมเปราะว่าเขาสวยๆ อยู่ได้ ถึงจะถูกชมบ่อยๆ ในทำนองนี้ตั้งแต่เริ่มไว้ผมยาวแต่ก็ไม่ชอบจริงๆ ไม่มีผู้ชายที่ไหนอยากถูกชมว่าสวยหรอก

มัวแต่เถียงตัวเองใน ใจอยู่มารู้ตัวอีกทีคนเมาก็เคลื่อนตัวมาขึ้นคร่อมก่อนกดน้ำหนักตัวลงมาจนจอง ชินแทบจมหายไปกับที่นอน ยงฮวาก้มลงใกล้ให้ปลายจมูกสัมผัสได้ถึงหายใจร้อนผ่าวของกันและกันก่อนที่คน โตกว่าจะผละออกเปลี่ยนเป้าหมายเป็นแก้มนิ่มๆ ของเพื่อนสนิทน้องชาย

“ถะ ถ้าจำได้ก็ลุกสิ พี่… อย่าฮะ” มือที่จะดันไหล่กว้างออกฉวยยึดมันไว้เมื่อคนที่คร่อมทับอยู่แนบริมฝีปากหยัก สีแดงลงกับกลีบปากของคนท้วงทันที

ความร้อนผ่าวที่ริมฝีปาก สร้างความรู้สึกดีให้อย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกนุ่มหยุ่นดูดดุน ขบเม้มเรียกให้เรี่ยวแรงฝ่ายที่พยายามผลักไสบินหายไปจนหมดสิ้น จองชินตัวอ่อนเผลอตัวเผยอริมฝีปากให้คนที่ช่ำชองกว่าสอดปลายลิ้นเข้ามากวาด ตวัดเก็บเกี่ยวเอาความหอมหวานภายใน รู้ว่าถ้าต่อต้านจริงจังคนที่ล่วงเกินอยู่ก็จะหยุดแต่ตรงกันข้ามเขากลับหยุด การต่อต้านแล้วปล่อยร่างกายให้รู้สึกดีกับสิ่งที่อีกคนมอบให้จนตัวและใจเบา หวิวไปหมด

ปลายลิ้นของยงฮวาไล่ไปตามฟันซี่เล็กแล้วเกี่ยวกระหวัด กับลิ้นเล็กของเด็กหนุ่มเรียกเสียงครางขรมแว่วดังไปทั่วห้อง จนฝ่ามือของคนโตกว่าเลื่อนต่ำลงไปเรื่อยๆ เพื่อรูดกางเกงผ้าที่จองชินใส่นอนลงไปถึงต้นขาพลันร่างกายเปลือยเปล่าของคน ด้านบนสัมผัสกับความเปลือยเปล่าบางส่วนของตัวเอง จองชินก็ร่นตัวหนีฉับ

ยอมรับว่าเคลิ้มไปกับรสจูบและรสสัมผัสของพี่ยงฮวาไม่น้อย
แต่พอร่างกายแนบชิดกันโดยไร้เสื้อผ้าอาภรณ์แบบนี้… ทำให้ได้สติ

“ไม่ได้ พี่จะทำกับผมแบบนี้ไม่ได้!”
“ทำไมละ ก็นายมานอนบนเตียงพี่แล้วนี่”
“ผมมานอนเฉยๆ ไม่ได้มานอนแบบที่พี่คิดสักหน่อย ปล่อยฮะ”
“เดี๋ยวสิ จองชิน…”
“……….”

แขน เรียวถูกคว้าไว้หลังผลักพี่ชายเพื่อนออกสำเร็จ จองชินดึงเสื้อผ้าตัวเองให้เข้าที่รีบผลุนผลันจะลงจากเตียง เขาหันมาตามเสียงที่เรียกไว้แล้วพลันต้องหน้าแปร๊ดเมื่ออีกฝ่ายที่นั่งอยู่ กลางเตียงตัวกำลังอวดร่างกายล่อนจ้อนต่อสายตาตัวเองอยู่ จองชินหันหน้ากลับรวดเร็ว

ดีนะที่มันค่อนข้างมืดเลยเห็นไม่ค่อยชัด
แต่จองชินก็ไม่โกหกตัวเอง ว่าจำร่างกายล่อนจ้อนของพี่ยงฮวาได้ติดตาทีเดียว

>,<

“อะ อะไรฮะ?” กัดฟันถาม สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ นึกอยากตีตัวเองให้ตัวเป็นแผลนักที่ยังมีแก่ใจว่าถามว่าอีกฝ่ายมีอะไร ทำไมถึงรั้งไว้ได้อีก

“ไม่สงสารพี่เหรอ ก็เห็นอยู่ว่าพี่… ต้องทำต่อ”
“แล้วเกี่ยวอะไรกับผมเล่า! ปล่อยเลย”

พอ ฟังความจบก็อยากต่อยหน้าพี่ชายเพื่อนสักหมัดสองหมัด จองชินสะบัดแขนจนหลุดเดินดุ่มๆ ไปหมุนลูกบิดห้องน้ำที่เชื่อมกับห้องนอนมินฮยอก ไม่นอนมันแล้วห้องนี้ อยากไปให้พ้นๆ ให้ไกลๆจากพี่ยงฮวาที่สุดแต่ทว่าจองชินก็เหมือนหนีเสือปะจระเข้ชัดๆ เมื่อหมุนลูกบิดได้กึกเดียวเสียงทะแม่งๆ หูก็เล็ดลอดออกมาจากห้องน้ำด้านใน

“มิน อ่างมันแคบนะ”
“ก็มานั่งบนตัวฉันสิ ทุกทียังทำได้เลย”
“ไม่เอา! ดึกแล้ว มันหนาว ปล่อย”
“หนาวก็กอดฉันไว้สิ เร็วๆน่า ไม่เห็นเหรอว่ามันแทบรอจงฮยอนไม่ไหวแล้ว”

จอง ชินผละมือจากลูกบิดทันควัน หันหลังพิงด้วยความหมดแรง โอยยย อะไรหนักหนาวะเนี่ยย หนีพี่ชายหื่นกามของมันดันไปเจอน้องชายกำลังหื่นกามในห้องน้ำอีก ทำไมชีวิตอีจองชินถึงบัดซบขนาดนี้วะ

“จองชินอา~” ดูเหมือนว่าโชคชะตาจะไม่เข้าข้างจองชินขั้นหนักเพราะเผลอแป่ปเดียวผีเปลือย ที่นั่งล่อนจ้อนบนเตียงเมื่อครู่ก็ย่างสามขุมเข้ามาประชิด พี่ยงฮวากดจูบลงมาที่ซอกคอแล้วซุกไซร์ไปทั่วโดยไม่ให้อีกคนได้ตั้งตัว ความร้อนรุ่มที่ถูกพักค้างไว้ส่งผ่านไปตามรอยจูบและเรียวลิ้น จองชินที่เข่าแทบทรุดตั้งแต่ได้ยินเสียงเพื่อนกับแฟนนัวเนียกันในห้องน้ำ ยิ่งพอมาเจอการจู่โจมแบบนี้อีกก็ได้ทรุดลงไปจริงๆ

เด็กหนุ่ม ทรุดฮวบครูดแผ่นหลังกับบานประตูดีที่ว่ายงฮวาฉวยคว้าเอวไว้ได้ทันก่อนผลักลง บนพรมขนาดใหญ่สีขาวที่อยู่ถัดจากหน้าห้องน้ำไปเล็กน้อย มันเป็นพรมที่เขาเอาไว้นั่งเล่นนอนเล่นเพื่อดูทีวีไม่ก็เล่นกีตาร์บ่อยๆ เจ้าของห้องเชยคางมนให้เงยขึ้นมารับจูบ ก่อนบดเบียดกลีบปากสีหวานอย่างหิวกระหาย คราวนี้จองชินที่แทบไม่เหลือแรงสู้คนเมาได้แต่บิดตัวหนีไปมา

มือ กว้างลากต่ำลงไปบริเวณเนินกระดูกเชิงกรานส่งให้คนที่ลนลานจะลุกขึ้นจากพรม กระตุกสั่น ยงฮวาใช้ความเชี่ยวชาญและประสบการณ์ที่มากกว่าจู่โจมจุดอ่อนที่กี่รายต่อกี่ รายเป็นต้องยอมแพ้เขาหมด

“อือ พี่ยงฮวา อย่า!”
“ก็บอกให้สงสารพี่หน่อย ไม่ฟังกันเอง พี่ต้องเอาคืนคนใจร้าย”
“ผมใจร้ายกับพี่ตรงไหน หยุดเลยฮะ หยุดสิ อ๊ะ!”

คำ โวยวายให้หยุดเงียบหายไปในลำคอทันทีที่มือใหญ่จับเข้าที่กลางหว่างขาผ่าน กางเกงผ้า มันถูกเค้นคลึงหนักๆ ผ่อนเป็นเบาและหนักๆ สลับกันไปจนจองชินต้องเอื้อมมือไปจิกไหล่คนด้านบนหมับ

“พี่~~”
“หือม์?”

เห็น ว่าอีกคนเรียกแต่ไม่มีการพูดอะไรต่อ ยงฮวาจึงเคลื่อนริมฝีปากมาขบเม้มที่จุดสองจุดบนแผ่นอกบางผ่านเสื้อยืดสีสวย มันเป็นการปลุกเร้าที่สร้างความทรมานเป็นเท่าตัวเพราะความร้อนผ่าวจากริม ฝีปากที่ขบเม้มลงมามันไม่ถึงเนื้อผิวด้านในรวมถึงมือกว้างที่กระตุ้นส่วน ล่างก็ถูกผ้าเนื้อบางกั้นไว้ จองชินกัดฟันซี่ล่างอย่างทรมาน ทำไมพี่ยงฮวาต้องแกล้งกันขนาดนี้ด้วย

“หือม์ ว่าไง?” คนแกล้งถามย้ำชิดใบหูพร้อมงับมันเบาๆ ทำเอาจองชินถึงกับตัวสั่นโยน ความเงียบงันเริ่มถามหาคนทั้งคู่ ยิ่งมือใหญ่ที่เค้นคลึงผ่านกางเกงผ้าเพิ่มน้ำหนักมากขึ้น เจ้าของร่างกายที่ถูกรุกรานก็ยิ่งเงียบมีเพียงเสียงครางขรมดังในลำคอค่อยๆ เล็ดลอดออกมาดังขึ้นๆ เท่านั้น

ยงฮวารู้ว่าเด็กหนุ่มกำลังปฏิเสธ ใส่ทั้งที่ส่วนที่ขยายจนคับเต็มฝ่ามือเขาภายใต้กางเกงนอนก็บ่งบอกได้ดีว่า จองชินกำลังต้องการมากๆ ไม่ต่างไปจากเขา ครู่ต่อมาเสียงครางหวานก็โพลงดังออกมาอย่างกลั้นไม่ไหวพร้อมความเปียกชุ่ม ของของเหลวที่ฉีดพุ่งออกมาจนซึมผ่านออกมาถึงมือเขา

รอยยิ้มมุมปาก ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา ยิ้มให้เด็กน้อยที่สุดท้ายก็แพ้ทางเขาอยู่ดี แพ้ทั้งๆ ที่เขาไม่ได้ถอดเสื้อผ้าจองชินออกเลยสักชิ้น

“จับแค่ข้างนอกก็เสร็จได้แล้ว นายนี่เด็กจริงๆ”
“ไม่ ต้องมาพูดเลย ลุกสิฮะ” เงยหน้าจ้องคนใจร้าย ทำถึงขนาดนี้ยังมีหน้ามาล้อเลียนกันอีก จองชินผลักอีกคนออกทำท่าจะลุกขึ้นแต่ทว่าบริเวณหัวเข่ากับโดนกับบางส่วนที่ ขยายจนใหญ่โตตรงกลางหว่างขาเจ้าของห้อง จองชินหันหน้าหนีฉับแสร้งทำไม่เห็นเสีย ยอมรับเลยว่าพี่ยงฮวาอดทนไว้ได้นานเหมือนกันแฮะ

“จองชินอา~”
“ไม่ต้องมาเรียกฮะ”
“ตอนเด็กไม่เห็นใจร้ายแบบนี้เลย”
“ผมไม่ได้ใจร้าย”
“แต่นายกำลังทรมานพี่อยู่นะ”
“ไม่เกี่ยวเลย ผมกับพี่ไม่ได้เป็นแฟนกันสักหน่อย”
“แต่พี่ยังทำให้นายจนเสร็จเลยนะ”
“โอยยยย มันใช่เรื่องจะเอามาพูดมั้ย หยุดไปเลย!”
“ก็ได้ พี่ทำเองก็ได้”

จอง ชินไม่รู้หรอกว่าพี่ชายเพื่อนตัดพ้อออกมาเช่นนั้นแล้วจะทำยังไงต่อ เขาไม่สนใจใดใดแล้วได้แต่เดินสาวเท้าไปหยุดหน้าห้องน้ำหมายจะเข้าไปทำความ สะอาดคราบเหนียวเนอะที่เลอะอยู่ในกางเกงแต่เสียงโหยหวนของเพื่อนสองคนด้านใน ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงง่ายๆ

โอยยยย นี่มันยังไม่เสร็จกันอีกเหรอ ช้ากว่าเขาอีก?

“อือ~” ด่าเพื่อนสองคนในใจหูก็แว่วได้ยินเสียงครางต่ำๆ มาจากด้านหลัง จองชินรีบตวัดหน้าไปดูพอเห็นพี่ชายเพื่อนกำลังใช้ฝ่ามือที่เพิ่งทำให้เขา เสร็จเมื่อกี้รูดส่วนกลางหว่างขาตัวเองอยู่ก็ถึงกับจะเซถลา

เฮ้ย! บ้าไปแล้ว นี่พี่ยงฮวาจะช่วยตัวเองทั้งที่เขาก็อยู่ในห้องด้วยเนี่ยนะ??!!

เด็ก หนุ่มเริ่มหน้าซีดเมื่อเสียงซี้ดปากของเจ้าของห้องเริ่มดังขึ้น ทำยังไงดี ทำอะไรต่อได้แล้วทำไมเขาต้องตัดสินใจทำอะไรด้วย จองชินกวาดมองไปทั่วห้องเลิ่กลั่กสุดท้ายก็ต้องวกสายตากลับมายังพี่ชาย เพื่อนที่นั่งช่วยตัวเองอยู่ที่พรมสีขาว

“พี่… พี่ยงฮวา”
“หือ ม์?” เรียกไปก็ยังมีแก่ใจขานรับนะพ่อคุณ จองชินเดินเข้าไปใกล้คนที่นั่งหายใจแรงๆที่พื้น เรียวปากสีสวยเม้มเข้าหากัน เหลือบมองส่วนที่ขยายคับเต็มฝ่ามือพี่ยงฮวาแล้วลอบกลืนน้ำลาย เอิ่ม มัน… สุดๆ อ่ะ >,<

“ให้ผมช่วยมั้ย?”ยื่นความช่วยเหลือไปในที่สุด ยังไงก็พี่ชายเพื่อน ยังไงก็โตมาด้วยกัน จองชินคิดกับตัวเองแบบนี้แต่คงตรงกันข้ามกับที่อีกฝ่ายคิด ยงฮวาโน้มคอจองชินเข้ามาจูบหมับ จูบที่เร่าร้อนและรุนแรงกว่าตอนจูบบนเตียงเสียอีก เด็กหนุ่มทุบๆ ที่ไหล่กว้างเป็นการประท้วงขอให้อีกคนถอนจูบออกก่อนเพราะเริ่มหายใจไม่ออก

“ผมหายใจไม่ออกนะ!”
“พี่ หยุดไม่ได้ หยุดไม่ได้จริงๆ” ไม่สนใจคำต่อว่าของเด็กหนุ่มสักนิด ยงฮวาดึงคอเสื้อยืดของจองชินให้ล่นมาทางไหล่ขวาก่อนไล้ลิ้นเลียไปตามแนว กระดูกไหปลาร้าจนถึงหัวไหล่

จองชินรู้สึกร้อนวูบวาบไปหมด เอียงคอให้อีกฝ่ายจูบอย่างไร้กำลังจะห้ามปราม ครู่ต่อมาก็ถูกจับให้นั่งหันหลังพร้อมเสื้อผ้าที่ถูกถอดออกจากตัวไปในชั่ว พริบตาเดียว ยงฮวาซุกไซร้ใบหน้ากับแผ่นหลังเนียน มือสองข้างลูบไล้ไปตามส่วนเว้าของเอวผอม เด็กหนุ่มหน้าแดงซ่านกว่าเก่า ตอนนี้ทั้งอายทั้งทำอะไรไม่ถูกแล้วจริงๆ เพราะความตั้งใจแรกแค่จะใช้มือช่วยพี่ยงฮวาเฉยๆ แต่ไหงถึงถูกจับถอดเสื้อผ้าจนตัวล่อนจ้อนแถมถูกจับให้นั่งในท่าน่าอายเช่น นี้อีก

“ขยับขึ้นมานั่งตักพี่” คำสั่งกรายๆ กระซิบข้างหูพร้อมช่วงเอวที่ถูกยกขึ้นหวือ จองชินทำตามอย่างเบลอๆ ค่อยๆ ยกร่างกายตัวเองขึ้นไปนั่งบนตักพีี่ชายเพื่อนาโดยที่ยังหันหลังให้ ดวงหน้าแหงนเงยไปพิงบ่ากว้างไว้เมื่อพี่ยงฮวาเอื้อมมือมาจับส่วนกลางลำตัว ที่ยังเลอะคราบเหนียวๆ อยู่แล้วเค้นคลึงช้าๆ

เสียงหวานหลุด ครางออกมาพลันหวาดกลัวจนพยายามจะลุกขึ้น พยายามจะดันตัวหนีออกมาจากตักแกร่งแต่ก็ตัวกระตุกสั่นเทิ่มเมื่อพี่ยงฮวาใช้ ปลายนิ้วกดตรงส่วนปลายแกนกายตัวเองแล้วจิกค่อนข้างแรง มันเจ็บในวินาทีแรกแต่ต่อมามันก็สร้างความเสียวซ่านให้จองชินอย่างที่ไม่เคย เป็นมาก่อน

“เคยทำแบบนี้มั้ย?” ลมหายใจหนักหน่วงของคนถามเป่ารดใบหู จองชินส่ายหน้ารัว
“งั้น พี่จะสอนให้ช้าๆนะ” ไม่รู้ว่าเพราะคำพูดหรือปลายนิ้วที่เปลี่ยนเป้าหมายต่ำลงไปทำให้จองชินยิ่ง หลั่งน้ำหล่อลื่นออกมา ปลายนิ้วพี่ยงฮวาลากไล้ลงไปตามรอยแยกสีสวย นิ้วที่เต็มไปด้วยของเหลวของคนนั่งซ้อนบนตักค่อยๆ ควานวนอยู่บริเวณปากทางเข้าด้านล่าง

“อืมม อ๊ะ! จะ เจ็บ”
“เจ็บแป่ปเดียว เชื่อพี่”

นิ้วยาวควานลึกเข้าไปมากขึ้นจนพบจุดไว้สัมผัสด้านใน ผนังร้อนชื้นตอดรัดนิ้วยงฮวาจนรู้สึกปวดหนึบ เขาส่งนิ้วที่สองเข้าไปพร้อมใช้มืออีกข้างกอบกุมส่วนด้านหน้าของเด็กหนุ่ม ไว้ จองชินหายใจสะท้านแรง พิงหลังกับแผ่นอกพี่ยงฮวา ปล่อยศรีษะลงกับบ่ากว้างๆ ของคนที่กำลังสอนเรื่องที่เขาไม่เคยรู้มาก่อนในชีวิตให้อย่างค่อยเป็นค่อยไป

“พี่ ยงฮวา ผมไม่ไหวแล้ว” เจ้าของชื่อยิ้มมุมปากทันทีที่เสียงหวานครวญครางออกมา ตรงๆ เขาจูบรับคนที่เอียงหน้ามาร้องบอก สอดลิ้นเข้าไปหาน้ำหวานในโพรงปากจองชิน เขาต้องทำให้จองชินมีความสุขที่สุดขณะที่เขาจะสอนบทเรียนขั้นต่อไปให้

“อือ อือ” จองชินร้องราวกับคนผวาทั้งที่กำลังจูบอย่างดูดดื่มอยู่เพราะคนด้านล่างสอด ใส่สิ่งที่ใหญ่กว่านิ้วเข้ามาทางข้างหลัง เด็กหนุ่มตะกายจะลุกหนีเดี๋ยวนั้นเพราะความเจ็บแล่นริ้วไปทั่วไม่ต่าง จากกระแสไฟฟ้า น้ำตาซึมขอบตาสองข้าง เอวบางถูกกดไว้ไม่ให้ลุกขึ้นแม้เสียงต่อต้านที่เล็ดลอดออกมายงฮวาจะรู้ว่า อีกฝ่ายกำลังเจ็บมากแค่ไหนก็ตาม

จองชินส่ายหน้าไปมา ละจูบออกในที่สุด คิ้วขมวดเข้าหากัน กัดฟันเพื่อระบายความเจ็บที่เสียดแทงอยู่ข้างหลัง

“เจ็บแป่ปเดียว เชื่อพี่นะ” เสียงแหบพร่าก้องดังข้างหูราวกับผู้ใหญ่ปลอบขวัญเด็กพร้อมการรุกรานที่เข้า มาลึกขึ้นอย่างช้าๆ จนประสานกันเป็นหนึ่งเดียวด้วยส่วนกลางลำตัวของยงฮวาสามารถสอดเข้ามาได้จน สุด จองชินโถมยันมือที่ต้นขาสองข้างของพี่ยงฮวา เพราะท่านั่งเช่นนี้ทำให้มันเข้ามาลึกมากถึงมากที่สุดและเจ็บมากถึงมากที่ สุดเช่นกัน

ยงฮวาไซร้จมูกบริเวณท้ายทอยขาว ดูดติ่งหูคนตัวสั่นแรงๆ พร้อมกระแทกร่างคนที่นั่งซ้อนตัวเองอยู่จนเสียงครางหวานระงมดังไปทั่ว แรงเสียดสีด้านใน ความร้อนวูบวาบภายในตัว จังหวะกระแทกขึ้นต่อเนื่องทำให้ความเจ็บเจียนตายในตอนแรกค่อยๆ หายไป จองชินหอบหายใจคล้ายกับคนกำลังวิ่งแข่งระยะสั้น เหงื่อเม็ดน้อยใหญ่ผุดพรายเต็มหน้าและแผ่นหลังแต่พอเริ่มคุ้นชินกับสิ่งที่ อีกคนทำอยู่ก็โยกตัวขึ้นลงตามแรงจับยกที่เอว

จนแรงกดที่เอว มากขึ้นรวมทั้งฝ่ามือพี่ยงฮวาที่ยังรูดส่วนด้านหน้าให้จองชินรัวเร็วติดๆ กัน สัญชาตญาณบางอย่างก็ส่งให้กุมมือซึ่งกันและกันก่อนปลดปล่อยออกมา

“พี่ พาไปที่เตียงนะ” คนโตกว่าจูบข้างแก้มราวกับตบรางวัลก้อนโตให้ก่อนช้อนตัวเด็กหนุ่มที่ชุ่ม เหงื่อขึ้นช้าๆ จองชินกระตุกกายเล็กน้อยเมื่อแกนกายที่สอดใส่อยู่ด้านหลังถอนออก พี่ยงฮวาอุ้มร่างไร้เรี่ยวแรงไปวางลงที่เตียงหลังกว้าง

“พี่จะทำ อะไรอีก?” ช้อนตาถามคนที่ตามขึ้นมาทาบทับพร้อมค่อยๆ สอดแกนกายเข้ามาใหม่ รอยยิ้มพราวปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา ยงฮวาโน้มจูบกลางหน้าผากเด็กหนุ่ม

“วันนี้พี่ใจดี จะสอนให้ต่อ”
“ไม่เอา! พอแล้วๆ ผมไม่ไหวแล้ว”
“ไม่เป็นไร พี่เต็มใจสอนน่า”
“แต่ ผมไม่เต็มใจ ออกไปเลยฮะ อ๊ะ!” ครั้นปฏิเสธไปก็ไม่เป็นผลเพราะฝ่ายที่สอดใส่เข้ามาบอกว่าจะสอนต่อให้เริ่ม กระแทกเข้าออกอีกครั้งโดยที่ไม่ฟังคำประท้วงของลูกศิษย์ที่ไม่สมัครใจใต้ ร่างเลยสักนิด

.
.
.
.
.

“หว๋า เกิดอะไรขึ้นเนี่ย??” จงฮยอนที่ยืนซ้อนด้านหลังร้องออกมาอย่างตกใจ มินฮยอกรีบหันมาเอามือปิดปากแฟนตัวบางไว้ก่อนดึงประตูห้องน้ำปิดลงตามเดิม ทั้งสองคนรีบกลับไปยังฝั่งห้องนอนตัวเองด้วยใบหน้าตื่นตระหนก

“พี่ยงฮวากับจองชิน?”
“น่าจะเป็นอย่างที่เราเห็นแหละ”
“เป็น ไปไม่ได้ พี่นายมาตอนไหน?” ร่างบางถาม ตีหน้าครุ่นคิด ภาพที่เห็นทันทีที่ผลักประตูเข้าไปเจอฉายซ้ำขึ้นมาในหัว เสื้อผ้าที่ถอดไว้เรี่ยราดตั้งแต่ที่พรมนิ่มสีขาวจนถึงปลายเตียง ร่างเปลือยเปล่าของพี่ชายคนรักและเพื่อนสนิทตัวเองที่นอนกอดกันกลมดิกบน เตียงอีก งงไปหมดแล้ว

มินฮยอกที่กอดอกนิ่งพยักหน้าหงึกๆ ทำให้จงฮยอนเอียงคอมอง เลิกคิ้วขึ้น
“อะไร?”
“เมื่อคืนวันศุกร์นี่ มิหน่าพี่ยงฮวาถึงกลับมานอนที่บ้าน”
“นอนที่บ้านเฉยๆไม่ว่า แต่นี่นอนกับจองชินเนี่ยนะ?”
“นั่น สิ ทำไมถึงนอนอยู่แบบนั้นกับจองชินได้?” นอนอยู่แบบนั้น… แบบที่คนที่เป็นแค่พี่ชายเพื่อนและเพื่อนน้องชายไม่น่าจะนอนได้ จงฮยอนเอานิ้วกดๆ ที่หว่างคิ้วอย่างคนคิดไม่ตก

“แต่คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง”
“อะไร ไม่เป็นไร?” ร่างสูงหันมาถามอย่างสงสัย ก็อยู่ดีๆ จงฮยอนที่ตีหน้าเคร่งเครียดอยู่ก็โพลงออกมาง่ายๆ ว่าคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง ร่างบางส่ายหน้าดิกก่อนลุกพรวดขึ้นยื่นมือมาจับให้อีกฝ่ายลุกตามพลางอ้อนให้ พาออกไปกินข้าวเช้าด้วยกัน

“ช่างเหอะ พี่ชายนายคงไม่ได้ข่มขืนจองชินหรอกน่า ไปกินข้าวกัน”
“เดี๋ยวสิ ไม่ห่วงจองชินเหรอ?”
“นั่นพี่ชายนายนะ ถ้าเป็นคนอื่นก็ว่าไปอย่าง”
“แต่ฉันแอบงงจริงๆ นะ”
“เอ๊ะ มินฮยอกฉันบอกว่าหิวแล้ว จะไปกินข้าวได้ยัง?”
“แป่ปหนึ่งสิ จะรีบไปไหน?”
“ก็ใครทำให้ฉันหิวขนาดนี้เล่า?” เริ่มทำเสียงเขียว ท้าวสะเอวจะเอาเรื่อง
“ฉันทำเหรอ?” มินฮยอกเงยหน้าขึ้นมาเหรอหรา งงหนักกว่าเดิมอีกคราวนี้

“ก็ใช่น่ะสิ ฉันได้นอนตอนตีอะไร จำไม่ได้หรือไง?”
“โธ่ จงฮยอนน่ะ ก็ฉันคิดถึงนี่ อยู่ที่ค่ายได้กอดกันที่ไหน?”

“เลย ต้องมาทำภายในคืนเดียวเหรอ นึกก็โมโหจริงๆ ไม่ไปก็ไม่ไป ฉันไปคนเดียวก็ได้” ว่าพลางสะบัดตัวหนี จะไม่ให้โมโหได้ไงก็ตอนเข้าไปแปรงฟันก่อนเข้านอนตามปกติมินฮยอกก็ตามเข้าไป แล้วก็จับเขาลงอ่างหน้าตาเฉย พอทำในห้องน้ำเสร็จยังมาต่อที่เตียงอีกรวมแล้วตั้งสี่ห้ารอบ ไม่โมโหก็บ้าแล้ว

มินฮยอกสะดุ้งตัวโหยงเมื่อแฟนสุดรักกระแทก ประตูปิดมาโครมใหญ่หลังก้าวออกไปแล้ว เอาไงดีเรื่องพี่กับเพื่อนก็ยังไม่เคลียร์มาเจอคุณภรรเมียเหวี่ยงใส่อีก โอยยย ตี๋เครียดคร้าบบบบบบบบบ

.
.
.
.
.
“ตอนเย็นไปไหนหรือเปล่าจองชิน?” หลังคาบเรียนสุดท้ายจงฮยอนก็ถามคนที่กำลังกวาดข้าวของลงกระเป๋านักเรียน จองชินส่ายหน้า

“งั้นไปว่ายน้ำกัน”
“ที่ไหน?”
“บ้านมินฮยอก”
“ไม่ไป!!!!!”
“โธ่ จองชินเมื่อไรจะยอมเจอหน้าพี่ยงฮวาเนี่ย พี่เขาตื้อนายมาเป็นอาทิตย์แล้วนะ”
“นี่นายพูดกับเพื่อนแบบนี้เหรอจงฮยอน ฉันเสียตัวให้พี่เขาไม่ได้โดนแย่งลูกอมนะ!”
“รู้แล้วว่าเสียตัว เอ่อ เอาน่าๆ แต่ก็เสียไปแล้วจะยอมเสียฟรีๆ หรือไงละ?”
“แล้วจะ ให้ฉันทำไง?” สะพายกระเป๋าขึ้นไหล่อย่างหงุดหงิด ยิ่งนึกหน้าพี่ชายมินฮยอกก็ยิ่งโมโห เช้าวันนั้นพอตื่นมาก็แทบแทรกแผ่นดินหนี จำได้เลยว่ารีบกระโดดลงจากเตียงแล้วคว้าเสื้อผ้าของตัวเองทุกชิ้นขึ้นมาแต่ง ตัวก่อนจะบึ่งไปโบกเรียกแท๊กซี่หน้าบ้านโดยไม่พูดไม่จากับใครทั้งนั้น

ไม่ใช่จำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่จะให้มองหน้ายังไงติดเล่า?

แล้ว ที่จงฮยอนบอกว่าพี่ยงฮวาตื้อมาเป็นอาทิตย์จองชินไม่เถียง พี่ยงฮวาพยายามโทรมาหา มาดักรอหน้าบ้าน มารอรับหน้าโรงเรียนแต่จองชินก็ไม่ยอมพบเพราะมันยังไม่พร้อมจริงๆ อยู่ดีๆ จะมายิ้มรับให้พี่ชายเพื่อนที่โตมาด้วยกัน วิ่งเล่นมาด้วยกันแถมพี่ยงฮวายังเคยติวหนังสือให้บ่อยๆ แต่วันดีคืนดีก็พลั้งพลาดมานอนด้วยกันทั้งที่ไม่ได้เป็นอะไรกันแบบนี้ เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนได้?

“วันนี้วันธรรมดา พี่ยงฮวาไม่อยู่บ้านหรอก ไปว่ายหน้าแก้เครียดกัน” คราวนี้เป็นมินฮยอกที่ตามมาชวนสมทบ จองชินทอดถอนใจ เอามือขยุ้มๆ หัวตัวเองแรงๆ จนผมยุ่งเหยิงไปหมด อยากว่ายอยู่หรอกเพราะเมื่อก่อนก็ไปว่ายอยู่บ่อยๆ เอาวะ พี่ยงฮวาไม่อยู่ วันนี้วันธรรมดา เอาวะๆๆ คิดไปคิดมาจองชินก็พยักหน้าตกลง

รถคันหรูแล่นมาจอดเทียบหน้าบ้านมินฮยอกในตอนเกือบห้าโมงเย็น จองชินเดินตามเจ้าของบ้านและแฟนตัวบางของมันเข้าไปโดยไม่ลืมกรอกตามองหาผู้ ต้องหาพรากสิ่งที่หวงแหนที่สุดในชีวิตลูกผู้ชายไปโดยการใช้อารมณ์เข้าครอบงำ เขา เห็นมีแต่สาวใช้เดินสวนไปมาก็พลอยโล่งอก พี่ยงฮวาน่าจะไม่อยู่จริงๆ

“กลับมาแล้วเหรอมินฮยอก?” ขณะกำลังจะผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นในห้องนอนมินฮยอก ประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดเข้ามาผลั๊วะ ทั้งสามคนตกใจไม่น้อยรวมถึงเจ้าของชื่อด้วยแต่ดูท่าว่าอีกสองคนที่เป็นแขก น่าจะตกใจหนักกว่าเดิมเพราะคนที่ก้าวเข้ามากลับไม่ใช่เจ้าของห้องอีกฝั่ง

“พี่ชินเฮเองเหรอ มาตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย?”
“มา ตั้งแต่ตอนบ่ายแล้ว นอนเล่นอยู่ห้องยงฮวา หมอนั่นหลับอยู่” หญิงสาวนามชินเฮตอบเสียงใสเล่นเอาจงฮยอนรีบหันไปมองหน้าจองชินควับ ยังคิดๆ อยู่ว่าถ้าเป็นพี่ยงฮวาเปิดเข้ามาจองชินมันจะทำยังไงแต่นี่ดันเป็นผู้หญิงผม สั้นประบ่า หน้าตาน่ารักน่าชังเสียแทน ใจเย็นๆ ไว้นะอีจองชิน

“งั้น เดี๋ยวพี่ออกไปเดินเล่นหน้าบ้านรอนะ กว่ายงฮวาจะตื่นคงอีกสักพักแหละ” กล่าวจบเธอก็หันมายิ้มเป็นมิตรให้เพื่อนอีกสองคนของมินฮยอกก่อนเดินผ่านไป ออกยังประตูหน้าห้องมินฮยอกแทน จงฮยอนจับมือเพื่อนไว้หมับเพราะเห็นว่ามันโยนกระเป๋าลงเตียงแล้วเดินดุ่มๆ จะไปกระชากประตูห้องน้ำที่เชื่อมกับห้องพี่ยงฮวาออก

จองชินหันมาทำตา ขวางใส่เพื่อนรวมถึงแฟนเพื่อนอย่างมินฮยอกด้วย ทำให้แม้แต่การอ้าปากถามว่าจะไปไหนยังติดอยู่ในแค่ลำคอ พอเปิดประตูได้ฉับจองชินก็สาวเท้าเข้าไปคว้าคอเสื้อคนที่นอนหันหลังให้บน เตียงหลังสีน้ำเงิน

“ถ้ามีแฟนแล้ว ยังมายุ่งกับผมทำไม ห๊ะ?!”
“อะไร เป็นอะไรจองชิน?” คนที่หลับอยู่บนเตียงรวบมือเด็กหนุ่มที่หลบหน้ากันมาทั้งอาทิตย์ไว้ เหลือบมองมินฮยอกกับจงฮยอนที่วิ่งตามมาจากอีกฝั่งห้อง เกิดอะไรขึ้นเนี่ยถึงยกโขยงกันมาหมดแบบนี้

“ตอบผมมาสิ ทำไมถึงกล้านอกใจแฟน ทำไมถึงกล้ามีอะไรกับผมทั้งที่ตัวเองก็รักแฟนออกขนาดนี้ ทำไมฮะ ตอบผมมาสิ เงียบทำไมเล่า??!!”

“ดะ เดี๋ยวนะจองชิน นายหมายถึงเรื่องอะไร?” ยงฮวาผุดขึ้นนั่ง อาการง่วงงุนหายเป็นปลิดทิ้ง พยายามถามคนที่จู่ๆ ก็โผล่เข้ามาอาละวาดกันถึงในห้องเขา จองชินเม้มปากแน่น นัยน์ตาฉายแววกร้าวด้วยความโกรธจัด มันสั่นระริกพอๆ กับหัวใจที่เต้นระส่ำไปหมด จดจ้องใบหน้าคนใจร้ายที่กล้าหลอกให้มีอะไรกันแล้วพาแฟนตัวจริงมาให้เจอแบบ นี้อีก

“ผู้หญิงคนเมื่อกี้ไง คนที่ออกมาจากห้องพี่เมื่อกี้!”
“อ๋อ ชินเฮน่ะเหรอ ไปไหนแล้วล่ะ?” ยงฮวานึกตามแล้วกวาดตามองหา จำได้ว่าก่อนผล๊อยหลับไปชินเฮยังนั่งเล่นโน๊ตบุคเขาอยู่เลย จองชินชักแขนกลับ ผลักพี่ชายเพื่อนที่ไม่กล้าสู้หน้ามาเป็นอาทิตย์จนหลังไปกระแทกกับหัวเตียง ดังอัก

“ถ้าถามหากันขนาดนี้ ผมก็ไม่ถามอะไรต่อแล้ว ฉันกลับก่อนนะ” ลุกพรวดขึ้นจากเตียง สาวเท้าจะกลับไปยังห้องของมินฮยอกเพื่อเอากระเป๋าแต่คนโตสุดก็ตามมาตะครุบ ตัวไว้ ยงฮวาสั่งให้มินฮยอกพาจงฮยอนออกไปก่อนแม้คนในอ้อมแขนจะโวยวายแค่ไหนก็รั้ง ตัวไว้ไม่ยอมให้ตามออกไป ยงฮวาดันร่างเด็กหนุ่มให้นอนแผ่หลาลงบนพรมสีขาว พรมผืนที่รองรับร่างกายชุ่มเหงื่อของเราสองคนเมื่อหนึ่งอาทิตย์ก่อน เขาท้าวแขนล๊อคลำตัวไม่ให้อีกคนหนีไปไหน

“พี่จะบ้าเหรอ มาจับผมไว้แบบนี้ทำไม เดี๋ยวแฟนพี่ก็เขามาเห็นหรอก!”
“ไม่เห็นหรอก”
“อ๋อ คิดว่าตัวเองแน่มากใช่มั้ย ปล่อย!”
“ก็คิดว่าแน่พอตัวนะ ไม่งั้นคนที่หนีหน้ากันเป็นอาทิตย์จะยอมมาหาเองเหรอ”
“ผมไม่ได้มาหาพี่! ผมมาว่ายน้ำกับมินฮยอกกับจงฮยอนต่างหาก!”
“งั้นบุกเข้ามาในห้องพี่ทำไม หือม์?”
“ก็ ก็จะเข้ามาด่าไง คนอะไรมีแฟนแล้วยังยุ่งกับคนอื่นอีก”
“ชิน เฮไม่ใช่แฟนพี่ เธอเป็นลูกของน้าเป็นญาติของพี่กับมินฮยอกเอง” คำอธิบายทำให้เด็กหนุ่มหยุดดิ้นกึก ดวงตาเบิกกว้าง ตัวนิ่งค้างกับสิ่งที่ได้ยิน เรียวปากสีสวยขยับพูดต่ออย่างตะกุกตะกัก

“จะ จริงเหรอ?”
“อืม ไม่เชื่อก็ถามมินฮยอกสิ”
“งั้นก็ปล่อยสิ ผมจะไปถามมัน”
“คิดว่าหลุดเข้ามาในห้องพี่แล้วจะได้กลับออกไปง่ายๆ หรือไง?”
“พะ พี่หมายถึงอะไร?”
“ปล่อย ให้พี่ทรมานเป็นอาทิตย์เลยนะ เด็กดื้อ” ยงฮวาย่อตัวลงใช้เพียงศอกสองข้างพยุงตัวเองไว้ไม่ได้ทิ้งน้ำหนักไปบนร่าง เด็กหนุ่มทั้งหมด เขาบีบจมูกจองชินให้หายหมั่นเขี้ยว ให้สมกับความแสบที่หาวิธีหลบหน้าเขาได้ชนิดที่ว่าแน่ๆ อย่างเขายังต้องยอมแพ้

“พูดเรื่องอะไรของพี่ ผมไม่รู้เรื่อง”
“จองชิน จำไม่ได้เหรอว่าคืนนั้นเราทำอะไรกันบ้าง บนพรมนี่?”
“หยุดพูดเลยฮะ หยุดเดี๋ยวนี้!”
“พูดถึงก็ไม่ได้ งั้นจะให้พี่ทำยังไง?”
“ลุก ขึ้นก่อนสิแล้วก็ออกไปคุยกันข้างนอก” จองชินยื่นข้อเสนอ ช้อนตามองคนที่ทำตาวาววับอยู่ด้านบน ยงฮวาเอาแต่ยิ้มไม่ยอมตอบรับข้อเสนอจนเด็กหนุ่มเริ่มฮึดฮัดอีกรอบ

“จะลุกไม่ลุก อืมมมม”

คำต่อรองเด็ดขาดเงียบหายไป มันถูกแทนที่ด้วยริมฝีปากร้อนผ่าวที่ประกบปิดลงมา จองชินดิ้นขลุกขลักครู่หนึ่งก่อนโอบคอคนด้านบนไว้แน่นแล้วเลยตามเลยกับจูบ ที่แสนคิดถึง

ดวงตากรุ่นโกรธตอนเปิดประตูแล้วพรวดพราดเข้ามา ค่อยๆ ปิดลง เคลิบเคลิ้มไปกับรสสัมผัสที่เคยได้รับคืนนั้นได้รับบนพรมผืนนี้ ความค้างคาใจที่แบกรับมาหลุดลอยไปไกลแล้ว เหลือเพียงหัวใจที่กำลังเต้นแรงขึ้นอีกครั้งเมื่อรู้ว่า

ต่างคนต่างก็อยากเจอหน้ากันตั้งแต่คืนนั้น…
และต่างคนต่างก็ไม่เคยลืมเรื่องที่เกิดในคืนนั้นได้เลย

คืนที่ราวกับเราสองคนได้ก้าวข้ามจากพี่ชายเพื่อนและเพื่อนน้องชาย
เป็นคู่บ่าวสาวที่ถูกส่งตัวเข้าหอแบบไม่รู้อิโหน่อิเหน่แต่ก็ไม่ละทิ้งขั้นตอนสุดท้ายของงานวิวาห์

จนทำให้กลายเป็นคืนส่งตัวที่ร้อนแรงและเร่าร้อนที่สุด… ที่ต่างคนต่างก็ไม่อาจลืมได้ลง…

The End

แถมๆ

“นั่น น่ะเหรอจองชิน?” ชินเฮที่นั่งหย่อนขาลงในสระน้ำถามญาติผู้น้องกับแฟนตัวขาวที่กำลังว่ายน้ำ เล่นกันอย่างสนุกสนาน มินฮยอกที่เกาะห่วงยางเป็ดอยู่เพราะเหนื่อยจากการว่ายแข่งกับจงฮยอนมาสามรอบ ถ้วนพยักหน้าหงึกๆ พร้อมย้อนถามญาติสาวที่เพิ่งบินกลับมาญี่ปุ่นหลังไปร่ำเรียนอยู่สี่ปีเต็ม

“พี่ยงฮวาเล่าให้ฟังแล้วเหรอ?”
“ยิ่งกว่าเล่าอีก หมอนั่นโม้ให้ฟังจนปวดหูไปหมด”
“โม้ว่าไงบ้างฮะ?” เป็นจงฮยอนที่ว่ายมาเกาะหลังมินฮยอก เอาคางเกยไหล่กว้างยื่นหน้ามาถามอย่างอยากรู้อยากเห็น
“ก็โม้ว่า เจอคนที่ให้ใจคลุ้มคลั่งได้แล้ว เห็นว่าจองชินของพวกนายหลบหน้ายงฮวาเป็นอาทิตย์เลยนี่”

“ใช่ฮะ” สองหนุ่มที่ตัวเปียกโชกในสระพยักหน้าหงึกพร้อมกัน
“นั่นแหละ คงเพราะไม่ได้เจอแล้วรู้สึกว่าอยู่ไม่ได้เลยทำแทบคลั่งตายมั้ง”
“โห้ ไม่อยากจะเชื่ออ่ะ จองชินมันทำให้พี่ยงฮวาเป็นถึงขนาดนี้ได้ไง?” มินฮยอกขมวดคิ้วยุ่ง เพราะเป็นพี่น้องกันจึงรู้ว่านิสัยใจคอของพี่ชายเพียงคนเดียวทั้งรักเที่ยว รักสนุกชนิดหาตัวจับยาก เรื่องจะหยุดที่ใครสักคนก็ไม่เคยอยู่ในพจนานุกรมของจองยงฮวาเลยด้วยซ้ำ

“ก็ไม่เคยตื่นเช้ามาแล้วโดนสะบัดก้นหนีนี่ เห็นมีแต่สาวๆ ตามตื้อเองทั้งนั้น นี่แหละน่า อะไรที่ได้มาง่ายๆ มันไม่ค่อยมีค่าแต่ได้มายากๆ แบบนี้แหละ พวกเจ้าชู้อย่างพี่ชายนายชอบนัก”

“จริงๆ ก็ไม่ได้ยากอะไรหรอกแต่จองชินมันหมั่นไส้พี่ยงฮวาต่างหาก”
“พูด อะไรน่ะจงฮยอน?!” ชินเฮถามเสียงหลง หน้าตาตื่นทีเดียวเมื่ออยู่ๆ แฟนตัวขาวของมินฮยอกก็แทรกพูดขึ้นมา จงฮยอนเอามือปิดปากฉับราวกับคนปล่อยความลับระดับโลกออกมาก่อนโดนตื้อจากสอง พี่น้องตรงหน้าจึงยอมเล่าออกมาแบบอ้อมแอ้ม

“คือ จองชินมันแอบปลื้มๆ พี่ยงฮวาอยู่แล้วแต่มันไม่ชอบคนเจ้าชู้ มันเลยไม่อยากยุ่งด้วย”

“โห้ งั้นก็ถือว่าจองชินร้ายใช่เล่นอ่ะ ได้ยงฮวาไปแล้วยังมาเล่นตัวแบบนี้อีก”
“มันไม่ได้เล่นตัวสักหน่อย ก็แค่ขอเวลาดูใจว่าพี่ยงฮวาจะจริงจังกับมันหรือเปล่า”
“แหม่ ดูใจกันแรงนะเกือบทำให้เกาหลีมีคนบ้าเพิ่มอีกคนแน่ะ”
“แต่ จะว่าไปแค่ไม่ได้เจอหน้าจองชินแค่อาทิตย์เดียวทำให้พี่ยงฮวาทนไม่ไหวได้จริง เหรอ?” เป็นมินฮยอกที่ขัดชินเฮขึ้นมาร้อนถึงญาติสาวคนสวยต้องตั้งโจทย์มาให้อีกฝ่าย ตอบ ชินเฮกอดอก เอานิ้วมาจิ้มๆ ที่หน้าผากญาติสุดหล่อของตัวเอง

“งั้น ถ้านายไม่เจอจงฮยอนเป็นอาทิตย์ๆ บ้าง ไม่ได้คุย ไม่เห็นหน้า โดนหลบหน้าจะคลุ้มคลั่งเหมือนยงฮวามั้ยล่ะ?” ถามให้คนฟังคิดตาม มินฮยอกหันมองจงฮยอนที่ตีขาเล่นน้ำอยู่ข้างๆ ควับก่อนยิ้มออกมาเมื่อคำตอบผุดขึ้นกลางใจโดยไม่ต้องใช้สมการใดใดมาแก้

“ก็คงเหมือนพี่ยงฮวาแหละ จงฮยอนก็เหมือนกันใช่มั้ย?” มิหนำซ้ำยังถามออกมาตรงๆ เล่นเอาคนตัวขาวถึงกับหน้าขึ้นสีทีเดียว จงฮยอนกรอกตามามองญาติสาวของแฟนตัวเองก่อนหันมาทำตาเขียวใส่มินฮยอก

“ฉันกับนายมันหมดโปรตั้งนานแล้ว เพ้อจริง”

“อ้าว จงฮยอนไหงพูดแบบนี้ล่ะ อย่าว่ายหนีสิ มานี่เลย”

ชินฮเยยิ้มกว้างก่อนหัวเราะร่วนเมื่อเห็นจงฮยอนว่ายน้ำหนีมินฮยอกไปอีกริมของขอบ สระทำให้น้องชายตัวเองต้องว่ายตามไปอย่างเหน็ดเหนื่อย เธอเงยหน้าขึ้นมองไปยังชั้นบนของบ้านมองระเบียงห้องนอนของญาติผู้พี่อีกคน ที่ขังจองชินไว้ตั้งแต่ห้าโมงเย็นจนป่านนี้จะทุ่มหนึ่งแล้วก็ยังไม่มีวี่แวว จะปล่อยออกมา

รอบตัวเธอเต็มไปด้วยคนมีความรัก
และขอให้ความรักเหล่านี้อยู่กับคนรอบๆตัวเธอตลอดไป

The Endddddddddd


HaneiBee Talk: ฟิคย๊งชิน คิดถึงฟิคย๊งชินของฮันนี่บีมั้ย คริ คริ อยู่ดีๆก็นึกพล๊อตนี่ออกตอนกำลังยืนถ่ายเอกสารที่ออฟฟิศ นึกออกเป็นฉากๆ ว่าสามแสบเพิ่งกลับมาจากค่ายแล้วชินนี่มานอนบนเตียงพี่ชายเพื่อนแล้วก็ บลาๆๆๆ อย่างในฟิคเนี่ยแหละ ส่วนตอนจบที่สิ้นคิดแต่แฝงความน่ารักของคู่รองแบบเปียกๆน่า ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

คู่รองอย่างมินฮยอนแถมให้เบาๆ อย่าเอาสาระมาก
เพราะสาระ? จัดเต็มในคู่หลักหนักๆ แล้ว 555555

โค้งงามๆ สำหรับคอมเม้นท์จ๊ะ จุ๊บ

Comments
  1. PrinZ says:

    เรื่องของ’จองชิน’ อยากอ่านมากกกก… แต่มีงานร้อนๆ จ่อคิวรออยู่
    เลยรีบกวาดสายตาผ่านๆ ด้วยความอยากรู้…
    แล้วจะเข้ามาอ่านใหม่!

    เรื่องน่ารักดีนะ (แม้ว่าหย่งย้งจะหื่นไปสักนิด)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s