[SF] =# Hot Flight : NC ที่สูง -.,- =#, ::: MinHyun :::

Posted: March 6, 2012 in Uncategorized, ~* MinHyun *~

Title : Hot Flight
Paring : MinHyun
Rate : NC ที่สูง -.,-
Author : HaneiBee

 

“มินฮยอก!! บอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ให้ลักหลับฉันไง!!”

“ก็ผมปลุกพี่แล้ว ยอมตื่นที่ไหน อีกแป่ปนึงน่า”
“อ๊ะ! อึก อ่า~”

หลังคำอ้อนแสนเอาแต่ใจนั้น เรียวขาสองข้างของจงฮยอนยิ่งถูกแยกออกจากกันมากขึ้น ความเป็นมินฮยอกแทรกเข้ามาลึกสุด กระแทกกระทั้นเข้าออกหลายครั้งติดกันโดยไม่ลืมช่วยให้แฟนรุ่นพี่ไปถึงที่หมายพร้อมตน มือหยาบกระด้างจากการตีกลองมาระยะยาวกอบกุมแกนกายร้อนผ่าวจงฮยอน ขยับรับกับจังหวะเข้าออกสะโพกของตัวเอง ชั่วพริบตาเดียว ร่างกายเราสองคนก็สั่นกระตุกและครางขรมออกมาเมื่อปลดปล่อยออกมาในเวลาไล่เลี่ยกัน

พลันมินฮยอกก็ถูกผลักออกสุดแรง

“ไปให้พ้นหน้าฉันเลยนะ ไอ้เด็กไม่รักดี!”
“โธ่~ ไม่รักดีตรงไหน ผมรักพี่นะถึงทำน่ะ”
“แบบนี้เรียกว่ารักตรงไหน ห๊ะ?! ออกไปเดี๋ยวนี้เลย!!”

“โอเคๆ รอให้พี่ใจเย็นก่อนไว้ตอนดึกผมจะกลับมาง้อนะ ผมต้องรีบไปกองแล้ว เดี๋ยวโทรหานะครับแมวน้อย~”

“แมวนงแมวน้อยอะไร ไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้เลย ไป!!!!!!!!!!!”

.
.
.
.
.

ยงฮวาตวัดหน้าขึ้นดูก่อนวางหนังสือพิมพ์รายวันลงที่โต๊ะ เขาเห็นหนุ่มมือกลองพรวดพราดออกมาจากห้องจงฮยอนแฟนสุดรักของมันพร้อมสัมภาระใบโต พอจะเดาได้ว่ามันคงกำลังไปกองถ่ายแต่เสียงโวยวายของแมวตัวขาวในห้องนี่สิ เดาไม่ได้จริงๆ ว่าเกิดจากอะไร

แต่คุ้นๆ แฮะ เหตุการณ์แบบนี้คลับคล้ายคลับคลาว่าไม่ใช่เพิ่งเกิดครั้งแรกนี่หน่า

“ไปกวนอะไรแมวแต่เช้าว่ะ มินฮยอก?”
“ถ้าเลือกได้ก็ไม่อยากกวนหรอกครับ ผมรีบ ไปกองถ่ายก่อนนะพี่”
“เอ่อๆ รีบไปเถอะ อย่าให้สาย”
“ฝากดูพี่จงฮยอนด้วยนะ ถ้าอาละวาดอะไรโทรบอกผมด้วย”
“เอ่อๆ ไปได้แล้ว”

ซักถามยังไม่ทันได้ความก็ไล่ให้มันรีบไปกองถ่าย เมื่อต้นเดือนกุมภาพันธ์ที่ผ่านมาหนุ่มมือกลองของวงเราเพิ่งรับเล่นละครเรื่องใหม่ ถึงไม่ใช่บทพระเอกหรือบทเด่นอะไรนักแต่สำหรับการที่คังมินฮยอกพลิกบทบาทมาสวมบทเพลย์บอยเขย่าใจสาวในละครเรื่องนี้ก็ถือว่าทำให้น่าติดตามไม่น้อยทีเดียว


ตุ๊บ ปัง โครม!!

“เกิดอะไรขึ้นฮะ?” เป็นจองชินที่เดินสโลสเลพร้อมหน้าง่วงๆ ออกมาจากห้องนอน ร่างบางขยี้ตา ขยับคาดผมลายเสือที่พี่ยงฮวาซื้อให้ตอนไปเดินเที่ยวด้วยกันมาครั้งล่าสุดให้เข้าที่ ตอนนี้ผมของจองชินยาวมากแล้ว แม้เจ้าตัวจะอยากตัดแค่ไหนแต่แฟนแก่อย่างจองยงฮวาก็ขอไว้ อ้างว่ามันได้ฟิลดีเวลาจองชินอายแล้วเอาผมทัดหู

ตกลงว่าได้ฟิลหรือหื่นกันแน่ จองชินเองชักไม่แน่ใจแล้วสิ –“

“ไม่รู้ว่ามินฮยอกมันเข้าไปกวนอะไรแต่เช้า พี่นายอาละวาดหอจะพักแล้ว”
“ลืมไปเลย ตอนนี้มินฮยอกมันเริ่มถ่ายละครนี่หน่า”
“ถ่ายละครแล้วเกี่ยวอะไรกับเข้าไปกวนจงฮยอนตอนเช้า?”
“เปล่า ไม่มีอะไรฮะ”

“จองชิน ริปิดบังพี่เหรอ?”
“อ่า มันไม่ใช่เรื่องของเรานะ”
“ไม่ใช่เรื่องของเรายิ่งห้ามปิด บอกมา ไม่งั้นพี่ไม่ซื้อยางรัดผมคอลเลคชั่นใหม่ให้นะ”

“อะไรอ่ะ ไม่เกี่ยวกันเลย พี่สัญญาแล้วนี่ว่าถ้าผมไม่ตัดผมจะซื้อให้”
“ไม่บอกพี่ก็ไม่ซื้อให้ คาดผมที่ร้านนั้นด้วย ไม่ซื้อให้ทั้งนั้น”
“ชิ ผมซื้อเองก็ได้ ไม่ง้อหรอก”
“ท้าทายพี่เหรอ? งั้นพี่จะฟ้องแม่นายว่านายใช้เงินเปลือง”
“เฮ้ย! ไปกันใหญ่แล้ว อือๆ บอกก็ได้” จองชินแทบจะกระทืบเท้าให้พื้นหอพัง ดูเถอะ คุยกันเรื่องพี่จงฮยอนกับไอ้แฟนมือกลองอยู่ดีๆ ความซวยดันถามหาอีจองชินหน้าตาเฉย ยงฮวาย่างสามขุมเข้ามา กดตัวแฟนเด็กหุ่นนางแบบให้นั่งลงที่โซฟา เขากอดอกนิ่งรอฟังสิ่งที่จองชินริจะปิดบังเขา

“ถ้าใช่ที่ผมเดาน่าจะเป็นเรื่องเดิมๆ เหมือนช่วงที่มินฮยอกถ่ายละครสองเรื่องที่ผ่านมา”
“เหมือนยังไง?”

“พี่จงฮยอนเคยเผลอบ่นออกมาว่าเวลามินฮยอกถ่ายละคร พอกลับมาถึงหอดึกๆ ก็ไม่สนใจพี่เขาหรอก เอาแต่ท่องบทละครแล้วเข้านอนเลยแต่ตอนเช้าทีไรชอบแอบเข้าไปลักหลับพี่เขาถึงเตียงเลย”

“เฮ้ย! มินฮยอกเนี่ยนะลักหลับจงฮยอน?!”
“อือ แต่เห็นว่าชอบทำแค่ช่วงมินฮยอกถ่ายละครนะฮะ”
“งงอยู่ดีแหละ เกี่ยวไรกับถ่ายละคร”

“โธ่~ พี่ก็รู้ว่ามินฮยอกน้องพี่มันเข้มงวดแล้วก็อนามัยกับชีวิตมันแค่ไหน ถ้าวันไหนมันจำบทละครที่จะใช้ถ่ายพรุ่งนี้ไม่ได้ก็ไม่ยอมหลับยอมนอน ขนาดมีแฟนนอนรออยู่มันยังไม่สนใจเลยแต่พอเลยเที่ยงคืนเข้าหน่อยต้องรีบเข้านอนกลัวพักผ่อนไม่เพียงพอ สุดท้ายเครียดเข้าๆ ก็ไประบายออกเอาตอนเช้าก่อนไปกองน่ะสิ”

“แล้วทำไมต้องลักหลับ มันสองคนเป็นแฟนกัน ทำไมไม่ทำกันดีๆ ล่ะ?”
“โธ่! พี่จงฮยอนนอนดึกจะตาย ตอนเช้าอย่าหวังจะตื่นง่ายๆ เลย แล้วคิดเหรอว่าคนที่มีคิวถ่ายละครจ่อรออยู่จะมัวมานั่งปลุกน่ะ”

“โฮ้! อาการหนักนะเนี่ย” อาการหนักชนิดที่ว่าหาทางรักษายากทีเดียว ยงฮวาทรุดนั่งลงข้างๆ จองชินที่อธิบายมาเสียยืดยาว เขาหันไปมองหน้าแฟนเด็กผมยาว

“จะว่าไปพี่ยังไม่เคยลักหลับนายเลยเนอะ มันจะเป็นความรู้สึกยังไงน่า?”
“หยุดความคิดของพี่เลยนะ! ไม่ต้องเลย!” ร่างบางหันมาขึงตาใส่ บ้าหรือเปล่าจู่ๆ จะมาส่งสายตาแพรวพราวแล้วทำเป็นอยากรู้อยากลองว่าไอ้การลักหลับมันจะให้ความรู้สึกยังไงเนี่ยนะ บ้าไปแล้วไอ้ลุง!!

“อยากรู้ก็ลองสิ”
“เฮ้ย!! จงฮยอน/ พี่จงฮยอน”

.
.
.
.
.

นั้นคือเหตุการณ์และเสียงตกใจสุดขีดของคู่รักต่างวัยหลังหันไปดูหน้าครัวแล้วพบว่าหนึ่งในหัวข้อสนทนายืนทำตาเขียวปัด ตีหน้าบูดบึ้งจ้องมาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อเขาสองคนอยู่ สรุปว่าอีจงฮยอนได้ยินหมดเลยที่ไอ้คู่รักต่างวัยมันสุมหัววิพากษณ์วิจาร์ณเรื่องบนเตียงของเขากับไอ้เด็กมือกลองนั่น

“ใจเย็นๆน่า จงฮยอน พี่ห่วงนายสองคนหรอกนะถึงถามจากจองชินแบบนี้ จริงๆ พี่ไม่ได้อยากละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัวของนายสองคนเลย จริงๆนะ” คุณลีดเดอร์เอานิ้วมาเขี่ยๆ ไหล่น้องรอง จองชินเองก็ได้แต่นั่งคอตก กลัวว่าพี่รองจะพุ่งมาหักคอเอาเพราะดันเป็นตัวขายความลับเรื่องบนเตียงให้แฟนแก่ตัวเองฟังอย่างหมดเปลือก

“ไม่ต้องมาให้ใจเย็นเลย นึกแล้วโมโห พี่ไล่มินฮยอกออกจากหอไปได้มั้ย?”
“เฮ้ย! นั่นแฟนตัวเองนะ กล้าไล่ออกจากหอเลยเหรอจงฮยอน?” คดีพลิกสุดๆ แล้วคราวนี้ เดิมทีกลัวว่าจงฮยอนมันจะโกรธที่นินทาเรื่องบนเตียงของมันสองคนแต่ไหงมาขอให้เขาไล่แฟนหน้าหล่อของมันให้ออกไปจากหอได้เล่า ยงฮวาเลิกคิ้วให้จองชินเลิกลั่ก ส่งสายตาให้ชวนกันหาทางออก

“ก็มินฮยอกมันนิสัยไม่ดีนี่ ไล่ออกไปเลย!”
“เดี๋ยวๆ แค่น้องมันลักหลับเอง ทำไมต้องโกรธขนาดนี้เนี่ย แฟนกันแท้ๆ”
“เองเหรอ?! ไอ้การลักหลับแฟนตัวเองทุกเช้าติดกันเป็นเดือนๆ เนี่ย พี่ใช้คำว่าเองได้ไง??”

“เฮ้ย! ทุกเช้า? แล้วก็เป็นเดือนๆ เลยเหรอ?”
“ก็ใช่น่ะสิ! เพราะงี้ไงผมถึงไม่อยากให้มินฮยอกรับละคร ถ้ารับแล้วมาลักหลับผมทุกเช้าแบบนี้ก่อนตัวเองไปกอง ผมไม่ชอบบบบบบบบบบบบ!!!”

“จริงๆ ที่น้องมันลักหลับ นายก็ไม่น่ามีปัญหาอะไรนะ น้องมันทำเสร็จมันก็ไป นายก็แค่หลับต่อ สบายจะตาย”

“พี่ยงฮวา!! พี่ไปเอาความคิดแบบนี้มาจากไหนเนี่ย พี่ไม่รู้หรอกว่าคนลักหลับกับคนถูกลักหลับมันไม่เหมือนกัน!”

“ไม่เหมือนกันยังไง?” รู้ว่าไม่ใช่เวลามาต่อปากต่อคำถามแต่ต่อมอยากรู้เขาเดินเครื่องจนหยุดการทำงานไม่ได้แล้ว จงฮยอนก้มหน้างุด เพิ่งรู้สึกกระดากอายที่จะพูดเรื่องพวกนี้ต่อแล้วแต่พลันแขนข้างซ้ายก็ถูกจองชินเขย่าๆ พอเงยขึ้นไปดูก็เห็นไอ้คนที่มีคาดผมลายเสือทำกระพริบตาปริบๆ ให้เขาอยู่

“ผมก็อยากรู้ บอกหน่อยสิ”
“มันใช่เรื่องควรมาถามมั้ยเนี่ย?”

“เอาหน่อยน่า ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว” ดูเถอะ อิคนเล็กก็คะยั้นคะยอ อิคนโตก็ให้เลยตามเลย นี่จงฮยอนขัดใครไม่ได้เลยใช่มั้ย ฮืออออออออ เวรจริง

นั่งโดนรุมซ้ายขวาได้นานสองนาน สุดท้ายก็ต้องยอมเปิดปากเล่า

“มินฮยอกคงเฉยๆ ไม่ก็รู้ดี ตื่นเต้นมั้งที่ลักหลับผม แต่สำหรับผมมันทรมาน บางทีกำลังฝันๆ อยู่แต่ร่างกายมันรู้สึก มันถูกกระตุ้นเหมือนถูกใครไม่รู้กำลังทำอยู่”

“ขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“อือ แล้วกว่าจะรู้สึกตัวตื่นมินฮยอกก็เสร็จพอดี พี่เข้าใจมั้ยคนทำเองเสร็จแบบเต็มที่แต่ผมที่ถูกทำเสร็จก็จริงแต่มันเหมือนครึ่งๆกลางๆ น่ะ แล้วที่น่าโมโหกว่านั้นพอมินฮยอกเสร็จก็ออกไปทำงานเลย ไม่เคยถามผมสักคำว่าให้อยู่ต่อก่อนมั้ยอะไรมั้ย ผมทรมานๆ เข้าใจมั้ย?!”

“ที่แท้ก็อยากต่อ ว่างั้น?”

“อ๊ากกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

จงฮยอนดีดลุกขึ้นพรวด เอาหมอนปาใส่พี่ใหญ่ไม่ยั้ง มีอย่างที่ไหนบังคับให้เขาเล่าแล้วมาถามแบบนี้ใส่ ถ้าใช่แล้วจะทำไม มันผิดหรือไง กฏหมายข้อไหนบังคับห้ามไม่ให้อยากทำต่อเล่า เอามากางให้อ่านเลยสิ ฮี่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

“ยังไม่หยุดอาละวาดอีกเหรอพี่จงฮยอน?” หมอนในมือร่วงใส่หน้าหล่อๆ ของลีดเดอร์เดี๋ยวนั้น จงฮยอนตวัดหันไปมองเหรอหรา พอเห็นว่าแฟนมือกลองตัวเองเปิดประตูห้องเข้ามาก็แปลกใจ อ้าว ไหนว่ารีบไปกองถ่ายแล้วไหงมายืนอวดหน้าหล่อๆ อยู่ตรงนี้เล่า

“ไปไม่ถ่ายละครเหรอ?”
“พอดีพี่นัมจูเขาอาหารเป็นพิษน่ะครับ เลยยกกองแล้วนี่พี่มาอาละวาดใส่พี่ยงฮวาทำไม?”

“นายไม่รู้ก็อย่ามายุ่ง!”
“อ้าว นี่ผมถามดีๆนะ ยังโกรธผมอยู่เหรอ?”
“หยุดนะ หยุดพูดไปเลย!!” เสียงหวานร้องห้ามดังลั่นก่อนเดินตึงๆ กลับเข้าห้องนอนไป มินฮยอกสาวเท้าเข้ามาวางกระเป๋าข้างโซฟา มองหน้าคู่รักต่างวัยที่มีลักษณะอาการอึกอักๆอยู่

“เอ่อมาก็ดีแล้วมินฮยอก พี่มีเรื่องจะถามหน่อย” ต่อมอยากรู้เกือบพังเพราะจะโดนจงฮยอนข่วนใส่เมื่อครู่ยังจะเดินเครื่องต่ออีก ยงฮวากวักมือให้น้องสามนั่งลงที่พื้นแต่อีกฝ่ายก็ส่ายหน้า

“ถ้าจะพูดเรื่องที่ผมลักหลับพี่จงฮยอน ไม่ต้องหรอกครับ ผมได้ยินหมดแล้วเดี๋ยวผมจัดการเอง ขอเวลาเร็วสุดก่อนเที่ยงนะครับ”

คล้อยหลังหนุ่มมือกลองกล่าวจบก็เดินหายเข้าไปในห้องแฟนมันเงียบๆ ปล่อยให้คู่รักต่างวัยมองหน้ากันอย่างสงสัย เรื่องที่มินฮยอกได้ยินเราคุยกันไม่ใช่ประเด็นแล้วแต่ทว่าที่มันบอกว่าเดี๋ยวจัดการเองและขอเวลาเร็วสุดก่อนเที่ยงคืออะไรครับพี่น้องงงงงงงง

.
.
.
.
.

“ผมขอโทษจริงๆนะ ถ้ารู้ว่าทำให้พี่เป็นแบบนั้นมาตลอด ผมคงไม่ทำอีก” มินฮยอกสวมกอดคนที่นอนหันหลังให้ ก้มลงจูบที่ข้างแก้มนุ่มนิ่มของแฟนรุ่นพี่ จงฮยอนปัดแขนอีกคนออกทันควัน

“พี่จงฮยอน หายโกรธผมนะครับ”
“……….”
“ทำยังไงพี่ถึงจะหายโกรธผม หือม์?”
“……….”
“ผมยอมให้พี่ตีก็ได้ เอา” ว่าพลางแบมือให้อีกฝ่ายตี จงฮยอนช้อนตาขุ่นเขียวขึ้นมอง นี่มินฮยอกคิดว่าเขาปัญญาอ่อนหรือไงที่จะให้ตีแล้วหายกันนะทว่าต่อว่าในใจได้แค่นั้นก็ถูกยกตัวขึ้นให้ไปนั่งซ้อนในหว่างขามินฮยอกโดยไม่ทันตั้งตัว

“จะทำอะไร ปล่อยเลยนะ!
“วันนี้ผมว่าง เดี๋ยวผมพาพี่เที่ยวดีมั้ย จะได้หายโกรธผม”
“ฉันไม่อยากไปข้างนอก ปล่อยยยยยยยยยยยย”
“ไม่ไปข้างนอกก็ได้ เที่ยวมันในห้องนี่แหละ”
“เอ๊ะ! จะทำอะไรของนาย เดี๋ยวๆ อ๊ะ!”

ถามไม่ทันจบคำมือของคนที่นั่งซ้อนด้านหลังก็ล้วงเข้ามาใต้เสื้อฉับ จงฮยอนตกใจไม่น้อยทำท่าจะลุกหนีก็ถูกขาสองข้างของมินฮยอกเกี่ยวขาตัวเองไว้อย่างแน่นหนา ใบหน้าสวยตื่นตระหนก นี่มินฮยอกจะเล่นอะไรอีกเนี่ย

“นะ ไหนว่าจะพาไปเที่ยวไง?”
“ก็นี่ไง กำลังจะพาไปแล้ว เกาะแน่นๆนะครับคุณผู้โดยสาร”
“เอ๊ะ!” จงฮยอนตวัดหน้าไปมองคนที่นั่งหลังไปพิงหัวเตียงเหรอหรา ตอนนี้ท่านั่งของตัวเองน่าอายนักเพราะถูกจับให้นั่งซ้อนอยู่ในหว่างขามินฮยอกมิหนำซ้ำยังกึ่งนั่งกึ่งนอนด้วยซ้ำ

“ปรับที่นั่งหน่อยมั้ย หือม์?”
“ปรับที่นั่ง?” ยิ่งอีกฝ่ายถามมาก็ยิ่งงุนงง กระทั่งเสียงหวานร้องออกมาตกใจเมื่อมินฮยอกค่อยๆ ทิ้งน้ำหนักไปพิงหัวเตียงและขยับท่านั่งจงฮยอนให้สบายขึ้นไม่ต่างจากเวลานั่งที่นั่งชั้นเฟิร์สคลาสของสายการบินแพงๆ

“ยินดีต้อนรับท่านผู้โดยสารอีจงฮยอนสู่เที่ยวบินชั้นเฟิร์สคลาส เที่ยวบินที่ 184 โดยกัปตันคังมินฮยอกครับ”

“อ่า~” ร่างบางไม่ได้ครางรับกับประโยคต้อนรับของสายการบินบ้าบออะไรนั้นแต่เรียวนิ้วยาวที่บีบคลึงยอดอกสองข้างของจงฮยอนต่างหากที่ทำให้ความโกรธขึงในตอนแรกค่อยๆ เลือนหายไป มินฮยอกกดจูบท้ายทอยขาว ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดหลังกกหู ร่างบางสั่นกระตุกอย่างยากจะห้ามไหว

“ได้ยินที่ผมพูดหรือเปล่า หือม์?”
“ดะ ได้ยินแต่ไม่เข้าใจ เที่ยวบินบ้าบออะไรของนาย อ๊ะ!”
“ก็บอกแล้วไงว่าจะพาไปเที่ยว พาขึ้นเครื่องบินด้วย ชอบมั้ย?”
“ขึ้นเครื่องบิน?!”

“วันนี้กัปตันคังมินฮยอกขับเอง ที่นั่งชั้นเฟิร์สคลาส เที่ยวบินที่ 184”
“ทำไมต้อง 184 ด้วย อึก~” ถามกระท่อนกระแท่นเพราะมือร้อนๆ ล้วงเข้าไปใต้กางเกงนอนเสียแล้ว ส่วนสำคัญกลางลำตัวจงฮยอนถูกเค้นคลึงหนักๆ ภายใตอุ้งมือร่างสูง

“ก็ส่วนสูงผมไง เดี๋ยวผมจะให้พี่นั่งบนส่วนที่สูงที่สุดของผมด้วย เอามั้ยครับ?’
“บ้า! พูดอะไรน่าเกลียด อึก อ่ะ มิน~” จู่ๆ ร่างกายก็เหมือนลุกโชนทะยาน สั่นเทิ้มไปหมดกับการรุกรานหนักหน่วงภายใต้กางเกงนอน จงฮยอนป่ายแขนสองข้างไปโอบลำคอร่างสูงไว้เป็นที่ยึดไม่ให้ไถลตัวหมดแรงไปกับที่นอน หวั่นไหวกับสัมผัสชวนเคลิ้มนั่น

อาจเป็นเพราะก่อนมินฮยอกออกไปทำงานได้ทิ้งความรู้สึกร้อนรุ่มไว้ให้
หรือไม่ก็อาจเป็นไปได้ว่า… วันนี้คุณกัปตันปลุกเร้าและเล้าโลมคุณผู้โดยสารมากกว่าทุกวันจึงทำให้ความวาบหวามมันลุกโชนทะยานไปทั่วร่างกายภายในเวลารวดเร็ว

“อย่าเพิ่งถึงเร็วน่า ยังไม่ได้ปรับที่นั่งให้ขึ้นมาอยู่ส่วนที่สูงที่สุดของเที่ยวบินของเราเลย”
มินฮยอกพูดเสียงทุ้มต่ำข้างใบหูก่อนจับยกเอวร่างบางขึ้นพร้อมปลดตะขอกางเกงตัวเองลงและรั้งมันให้ร่นไปอยู่ตรงหน้าขา ประคองแกนกายแข็งตึงของตัวเองสอดเข้าไปในช่องทางด้านล่างของคุณผู้โดยสารส่งให้เสียงหวานครางยาวออกมามา

“มิน อ่า~~”

“จับดีๆนะครับ เครื่องบินกำลังจะขึ้นแล้ว”

.
.
.
.
.

ยงฮวามองตามแผ่นหลังแฟนเด็กตัวเองที่เดินไปนั่งหน้าแดงที่โซฟาเงียบๆ ไม่ให้จองชินหน้าแดงได้ไงในเมื่อได้ยินเต็มสองหูทีเดียวกับขั้นตอนการจัดการของไอ้คุณกัปตันคังมินฮยอกที่เล็ดลอดออกมาจากห้อง

เพราะพี่ยงฮวาแท้ๆ ที่ลากให้ไปแอบฟังสองคนนั้น
แล้วไงล่ะ แล้วไงงงงงงงงงงงงงงงงง ฮือออออออ

อิจฉาพี่จงฮยอนชะมัด ได้ขึ้นเครื่องบินของคุณกัปตันคังมินฮยอกด้วย

“เป็นอะไรไปจองชิน หือม์?” คนโตกว่าตามมานั่งลงข้างๆ ร่างบางส่ายหน้าดิก
“คู่เราก็หวานแบบนั้น ไม่ต้องไปอิจฉาหรอกน่า”
“ผมไม่ได้อิจฉาฮะก็แค่…”

“ก็แค่อะไร หือม์?”
“ก็แค่… ผมอยากขึ้นเครื่องบินที่มีคุณกัปตันหล่อๆ บ้างอ่ะ”

>,<

The End

HaneiBee Talk: ไม่ได้แต่ง SF มาระยะหนึ่งงงงง ตื่นเต้นมากตอนแต่งแต่ตอนเอามาลงตื่นเต้นกว่า 55555555555 พล๊อตนี้แหละที่บอกว่าคิดได้ตอนนั่งรถตู้กลับมาจากบ้านแต่หาฉากจบไม่ได้จนได้อ่านการ์ตูนที่อยู่คือ A dog is loving a cat ของอจ.Amasaki Yoshimi ทีเป็นที่มาของ Close Uo 20 ตอนจบ เล่มที่อ่านเป็นเล่มสี่ฉากพานายเอกขึ้นเที่ยวบินชั้นเฟิร์สคลาสทำสติแตกกกกกกกกกกก โฮกกกกกกกกก อยากขึ้นคุณกัปตันด้วยคน กร๊ากกกกกกกกกกกก

ฟิคสั่น ๆคั่นอารมร์ดราม่า นะจ๊ะ เค้าอ่านเม้นท์แต่ละคนเรื่องเจ้าสาวปีศาจ(ก็อิคุณหนูตัวขาวนั่นแหละ) รู้สึกผิดมากมายยยย คือเรื่องนั้นหาช๊อตหวานๆ ใส่เข้าไปยากมากก งั้นเอาเรื่องนี้ไป หายเคืองกันน่า

ง้อ

เขินนนนนนนนนนนนนนนนนนน

>,<

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s