Special NC – [SF] ::: Losing Memory ::: (Chanyeol x BaekHyun),

Posted: December 2, 2012 in Uncategorized

Special NC

คืนส่งตัวเข้าหอ…

เมื่อก้าวมาถึงห้องชานยอลค่อยๆ วางคนตัวเล็กลง แบคฮยอนได้แต่นั่งเงอะๆ งะๆ บนเตียงพร้อมกรอกตามองไปรอบๆ อย่างไร้จุดหมาย ครู่ต่อมาเจ้าของห้องก็ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ

“จะอาบน้ำก่อนมั้ย?”

“อือ”
“งั้นอาบพร้อมกันเลยนะ”

“เฮ้ย! ไม่นะๆๆ ไม่อาบพร้อมกัน”
“ไม่ต้องอายหรอกน่า เห็นหมดแล้ว”

“ชานยอล! ฉันไม่พูดกับนายแล้ว!!” พลันต่อว่าเสร็จแบคฮยอนก็ลุกพรวดแต่ทว่าชานยอลก็เร็วกว่า เขาคว้าคนที่จะหนีไปอาบน้ำคนเดียวไว้พร้อมดึงเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดอย่างง่าย ดาย ข้อดีที่แบคฮยอนตัวเล็กกว่าเขาหลายเท่าก็เห็นจะเป็นการที่ดึงนิดหน่อยก็ปลิว มาอยู่ในอ้อมกอดโดยไม่ต้องออกแรงอะไรมากนัก

“เอ่อ ชะ ชานยอล”

“หือม์?”

“จะ จะทำอะไรรึเปล่า?” คนตัวแข็งทื่อถามอ้อมแอ้มแต่ไม่มีอ้อมค้อมสักนิด มิหน้ำซ้ำยังกระพริบตาขึ้นลงจนชานยอลเองยังกลัวมันจะตะคริวกินเสียก่อน คนถูกถามลอบยิ้มกระซิบถามกลับกับข้างแก้มที่เริ่มขึ้นสีเรื่อ

“ไหนว่าจะเป็นเจ้าสาวให้ฉันไง?”
“ก็ยังไม่ได้เถียงสักคำว่าจะไม่เป็นให้แต่…”

“แล้วถ้าจะทำ จะยอมรึเปล่า?”
“ฉันมีสิทธิ์ไม่ยอมหรือเปล่าล่ะ?”

“อะไรกัน นี่จะอู้งานตั้งแต่วันแรกที่ทำหน้าที่เจ้าสาวเลยเหรอ?” ชานยอลถามกลับหน้าตายพร้อมกระชับกอดแน่นขึ้น ลมหายใจร้อนผ่าวรดที่ผิวแก้มขาวจนคนแบคฮยอนต้องเอียงหลบ ร่างเล็กซุกหน้าลงกับอกกว้างกัดปากตัวเองอย่างข่มใจและข่มความประหม่า รู้ว่าถามไปเปล่าประโยชน์ เท่านั้นไม่พอยังเป็นการขุดหลุมฝังตัวเองด้วยการถูกย้อนถามแบบนี้อีก แบคฮยอนสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อแรงกดที่บ่าตัวเองมากขึ้น เอวเล็กถูกรวบเข้าบดเบียดกับคนที่บอกกลับมาแบบมัดมือชก

“ขอนะ…” คำขออนุญาตดังข้างหูทำให้แบคฮยอนตัวชาวาบราวกับถูกเป่ามนต์ใส่ ริมฝีปากอีกคนเริ่มไล้จูบไปทั่วใบหน้าน่ารัก ลากเลยเถิดมาถึงซอกคอขาว แบคฮยอนกระถดตัวหนีทั้งที่รู้แก่ใจว่ายังไงก็หนีไม่พ้น ที่นอนหนานุ่มรองรับแผ่นหลังเมื่อชานยอลพลิกคนตัวสั่นให้รองรับน้ำหนักตัว เองอยู่ข้างใต้

“ดะ เดี๋ยวชานยอล”

“หือม์?”

“วันหลังได้มั้ย ฉะ ฉัน”

“ฉันจะค่อยๆ ทำ” แล้วคนบ่ายเบี่ยงขอให้ผลัดไปก่อนก็หลุดครางเสียงขรมทันทีที่ฝ่ามือร้อนๆ ล้วงเข้ามาใต้เสื้อ แบคฮยอนกลั้นใจและกัดปาดตัวเองลืมตัวมันรู้สึกวูบวาบไปทั่วร่างกายแล้วมือ ที่บีบเค้นเบาๆ ใต้เสื้อก็กำลังจะทำให้หายใจไม่ออก ลมหายใจแรงขึ้นเมื่อปลายจมูกห่างกันแค่คืบ แล้วมันยิ่งซึมผ่านเข้าไปในห้วงหายใจของแบคฮยอนเมื่อชานยอลกดจูบแผ่วเบาลงมา ร่างเล็กจูบตอบเก้ๆ กังๆ ไล้เรียวลิ้นไปตามที่อีกคนบังคับและนำพาแต้มบนเรียวลิ้นของกันและกัน แล้วเสียงครางรับพึงพอใจก็เล็ดลอดออกมาจากลำคอสวย

“อืม~” ฝ่ามือเล็กที่เกาะไหล่คนด้านบนเคลื่อนไปโน้มคอชานยอลให้กดจูบกันลึกซึ้งขึ้น ติดใจรสจูบของชานยอลและรู้ว่าชานยอลก็ติดใจและหลงใหลในรสจูบของตัวเองไม่แพ้ กัน แล้วร่างเล็กก็ต้องสะดุ้งอีกครั้งเมื่อชายเสื้อถูกเลิกขึ้นมาจนถึงอก เห็นชานยอลผละจูบออกไปก่อนจะค่อยๆ ถอดเสื้อที่ตัวเองสวมอยู่ออกทางศรีษะและโยนมันทิ้งไปต่อหน้าต่อตา แบคฮยอนเอียงหน้าหลบไปอีกฝั่งเมื่ออีกคนยันตัวลุกขึ้นและค่อยๆ ถอดเสื้อตัวเองออกตามเชื่องช้า แววตาซุกซนของคนด้านบนกวาดมองไปทั่วแผ่นอกขาวๆ ที่เห่อแดงรับกับแสงไฟหัวเตียง ครู่ต่อมาแบคฮยอนก็ต้องคว้ามือชานยอลหมับ เมื่อมันเคลื่อนไปวุ่นวายอยู่ตรงขอบกางเกงตัวเอง นัยน์ตาตื่นกลัวช้อนขึ้นมองแล้วก็ต้องหลบสายตาวาววับนั้นโดยพลันเมื่อได้ยิน คำดักทาง

“ก็บอกว่าขอแล้วไง” สาบานได้เลยว่าแบคฮยอนไม่เคยตัวอ่อนปวกเปียกเท่ากับวันนี้ คนตัวเล็กชักมือกลับหาคำแย้งให้กับคนที่พูดเองเออเองฝ่ายเดียวไม่ได้จริงๆ ดวงตาเสมองที่นอนสีขาวเลี่ยงการประสานสายตากับคนด้านบนที่ชันตัวขึ้นพร้อม คร่อมขาสองข้างบนเอว อีกฝ่ายเคลื่อนฝ่ามือไปปลดกางเกงตัวเองออกและโยนมันปลิวหล่นไปนอนเคียงคู่ กับเสื้อผ้าของแบคฮยอนก่อนหน้านี้ ชานยอลโน้มตัวลงมาทาบคนตัวเล็กไว้ทั้งตัว ประคองแก้มแดงแจ๋นั้นให้แหงนเงยขึ้นกดจูบเบาๆ ลงไปที่ริมฝีปากสีอ่อนอีกครั้ง

จูบเบาๆ ดูดดื่มขึ้น มือร้อนๆ เคลื่อนป่ายไปทั่วเรียกอาการสะดุ้งจากคนที่แทบจมหายไปกับที่นอนอยู่บ่อย ครั้ง ชานยอลละจากริมฝีปากสีอ่อนให้เจ้าตัวใช้เป็นตัวเพิ่มในการโกยอากาศเข้าปอด เขาลากจูบลงมาตามข้างแก้ม ซอกคอขาวและกดย้ำเป็นจุดๆ ตรงเนินอกนวลเนียน ผิวของแบคฮยอนขาวละเอียดผิดกับผิวผู้ชายทั่วไปเพราะพอจูบและขบเม้มเข้าหน่อย มันก็เกิดเป็นรอยแดงจ้ำๆ ในพริบตาเดียว

แบคฮยอนกระถดหนีจนหัว เลยพ้นหมอนไปชิดกับหัวเตียง ผงกดูตามมือที่อีกคนลากต่ำไปเรื่อยจนถึงส่วนที่ตัวเองหวงแหนที่สุด คนตัวเล็กหอบหายใจหนักขึ้นเมื่อฝ่ามือกว้างซุกซนราวกับเด็กเสียนิสัย ชานยอลช้อนตาขึ้นมองคนหน้าตื่นโดยที่มือก็ยังวนเวียนกับส่วนนั้น เขากดเอวแบคฮยอนที่ยังดึงดันจะร่นตัวหนีขึ้นไปอีกแล้วเคลื่อนตัวขึ้นมากดจูบ แผ่วเบาที่หน้าผาก

แม้ว่าพร้อมจะให้เขาทำตามใจต้องการ
แต่ก็คงไม่พร้อมที่จะเห็นว่าเขาทำอะไรกับร่างกายเย้ายวนของตัวเองสินะ

ชานยอลตามขึ้นมาคร่อมคนตัวเล็กตัวไว้อีกรอบ ทาบความร้อนจากร่างกายตัวเองลงกับร่างกายร้อนผ่าวของคนหมดทางสู้ เขาได้ยินเสียงครางยาวทันทีที่ส่วนที่แสดงความต้องการแบคฮยอนของเขาโดนตรง ท้องน้อยของอีกฝ่าย ผิวกายส่งผ่านความร้อน กำลังต้องการกันและกันจนแทบรอไม่ไหว ชานยอลงับติ่งหูแดงๆ ของแบคฮยอนสองสามครั้ง ส่งปลายลิ้นชุ่มชื้นเล็มเลียย้ำๆ แล้วเจ้าลูกหมาหูแดงก็บิดตัวหนีเมื่อเขาเคลื่อนฝ่ามือไปบังคับให้ขาเรียวสอง ข้างค่อยๆ กางออก

“ชานยอล~”

“หือม์?” แบคฮยอนไม่รู้ว่าเรียกอีกคนทำไมจึงได้แต่เงียบใส่ การปลุกเร้าของชานยอลเพิ่มมากขึ้น เสียงกระซิบพร่าจะเอาคำตอบที่อีกคนขานชื่อตัวเองเป่ารดตรงใบหู แล้วแบคฮยอนก็กัดปากตัวเองอย่างข่มความกลัว เมื่อเข่าสองข้างของชานยอลสอดแทรกที่หว่างขาตัวเองเพื่อแยกมันออกจากกันตาม ที่เจ้าตัวต้องการ วงแขนเล็กโอบล้อมลำคอแกร่งสั่นๆ หลุบตามองตามฝ่ามือคนที่ค่อยๆ จับส่วนน่าอับอายของตัวเองอีกครั้ง ปลายนิ้วยาวป้ายน้ำลื่นๆ จากส่วนหวงแหนของแบคฮยอนและของเจ้าตัวเองเคลื่อนต่ำลงไปยังช่องทางด้านหลัง แล้วทันทีที่ปลายนิ้วยาวแทรกผ่านเข้ามาแบคฮยอนก็หลุดครางดังไปทั่วห้องออกมา

“อ๊ะ!” ร่างเล็กกระถดตัวหนีอีกหนทว่าก็ถูกฝ่ามือข้างที่เหลือของชานยอลดันแผ่นหลัง ไว้ แบคฮยอนบิดตัวส่ายไปมาทรมานกับสิ่งที่เคลื่อนไหวช้าๆ ในร่างกายตัวเองจนเริ่มปรับให้รับกับปลายนิ้วนุ่มนวลนั้นได้ ชานยอลเริ่มกดเน้นๆ ลงยังจุดที่เรียกเสียงหวานให้ต้องครางออกมานับครั้งไม่ถ้วน ความร้อนก่อสุ่มในร่างกายทบทวี แนวสันหลังสั่นกระตุกและแทบไม่รู้ตัวว่าเบียดกายเข้าไปใกล้เพื่อให้ปลายนิ้ว นั้นเข้ามาลึกมากขึ้นๆ ตั้งแต่ตอนไหน

“อึก!” เสียงแผ่วเบาหลุดลอดออกมาพร้อมสะโพกที่แอ่นยกขึ้นเนื่องจากชานยอลชักปลาย นิ้วออก เรียวแขนสองข้างเผลอโอบรั้งอีกคนไว้แน่นแล้วก็ต้องกัดปากตัวเองแรงๆ เมื่อคนที่สร้างความลุ่มหลงโดยปลายนิ้วก่อนหน้านี้พาส่วนนั้นของตัวเองแทรก ตามเข้ามาโดยไม่ทันได้รู้ตัว แบคฮยอนนิ่วหน้าเล็กน้อยเพราะรู้สึกเจ็บหน่วงๆ กับสิ่งที่ชานยอลส่งผ่านมันเข้ามาแทนปลายนิ้ว แต่พอเห็นใบหน้าของชานยอลที่อึดอัด หัวคิ้วของอีกคนขมวดเข้าหากันพร้อมครางเสียงต่ำก็กางปลีน่องของตัวเองกว้าง ขึ้น

การกระทำเช่นนี้มันเป็นไปโดยอัตโนมัติความรู้สึกเล็ก อย่างก่อเกิดขึ้นในหัวใจ อยากให้ชานยอลไม่มีสีหน้าที่ดูทรมานและน่าอึดอัดแบบนั้น ต้องช่วยหรือต้องทำยังไงก็ไม่รู้ แต่สัญชาตญาณมันสั่งให้ทำยังไงก็ได้ให้ชานยอลและตัวเองแนบชิดกันมากที่สุด แล้วดวงตาก็ต้องเบิกกว้าง เหงื่อเย็นชื่นผุดพรายขึ้นเต็มหน้าผากเมื่อชานยอลพาแกนกายตัวเองออกไปแล้ว ดันเข้ามาอีกครั้งส่งให้แบคฮยอนกัดฟันข่มเสียงร้องน่าอับอายไว้ ป่ายมือกำผ้าปูที่นอนแน่นกว่าตอนแรก หาหนทางระบายความทรมานภายในร่างกายตัวเองที่ถูกสรรค์สร้างมาจากชานยอล

ชานยอลเห็นใบหน้าซับสีเลือดของคนด้านล่างแล้วต้องสั่งให้ตัวเองค่อยเป็นค่อยไป ไม่ผลีพลาม พยายามคุมไม่ให้ตัวเองรีบร้อน ทั้งที่หัวใจมันเตลิดไปจนแทบกู่ไม่กลับ เขารอแบคฮยอนคุมลมหายใจให้เข้าที่ ฝ่ามือกว้างรองรับสะโพกสองข้างของคนด้านล่างยกขึ้นเหนือพื้นเตียงก่อนจะขยับ กายเข้าและออกอย่างเนิบนาบและ
เชื่องช้าที่สุด เขาโน้มกายลงหากระซิบเบาๆ ข้างหูคนที่เริ่มช่วยเขาขยับสะโพกอย่างคนทำไม่ค่อยเป็น แต่หารู้ไม่ว่ามันช่างเร่าอารมณ์ที่ก่อสุมอยู่ในตัวเขาให้แทบระเบิดออกมา

“ชานยอล อ๊ะ!” เขากอดร่างที่ผวายกมือขึ้นโอบล้อมคอเขาอีกรอบราวกับตะเกียกตะกายหาที่ยึด เสียงหวานพร่ำเรียกชื่อเขาติดๆ กัน แทนการขานตอบเขาเคลื่อนไหวส่งตัวเองเข้าไปรุนแรงขึ้น สปริงเตียงที่รองรับน้ำหนักเริ่มส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดเมื่อต่างคนต่างโถม เข้าหากัน แบคฮยอนแหงนหงายใบหน้าไปด้านหลังเมื่อสิ่งที่สอดแทรกภายในร่างกายตัวเองย้ำ ตรงจุดที่พาให้สติเลื่อนลอย สั่งร่างกายตัวเองบีบรัดชานยอลเป็นจังหวะทำให้อีกคนนิ่วหน้าต้องกลั้นลม หายใจเป็นช่วงๆ วินาทีที่ทรมานไม่ต่างกัน ทรมานจนแทบหยุดหายใจไปในฉับพลัน

เสียงเรียกชื่ออีกฝ่ายข้างหูขรมดังไม่หยุด แรงจิกที่แผ่นหลังแรงขึ้นตามจังหวะและน้ำหนักการขยับกายของชานยอลยิ่งเร็ว และลึกเท่าไร เสียงครางก็ยิ่งหวานจับหัวใจจนแรงกดขย้ำที่สะโพกเค้นคลึงหนักๆ และเสียงครางต่ำของชานยอลดังติดๆ กันแบคฮยอนก็แทบกรีดร้องออกมา และทิ้งตัวลงกับที่นอนเมื่อคนด้านบนโถมตัวเข้าหาครั้งสุดท้าย สิ่งที่พวยพุ่งในร่างกายตัวเองพาให้ร้อนวาบไปหมดร้อนพอๆ กับสิ่งที่เลอะเต็มหน้าท้อง

แบคฮยอนสะดุ้งตัวอีกครั้งเมื่อชานยอลถอนตัวเองออกไปและก้มไปหยิบเสื้อนอนของใครสักคนมาเช็ดสิ่งที่เปรอะเปื้อนบนหน้าท้องของตัวเองช้าๆ แล้วมันก็ปลิวหล่นไปข้างเตียงอีกรอบ ฝ่ามือกว้างประคองแก้มที่ซับสีแดงจัดขึ้นแล้วกดจูบลงอย่างแผ่วเบา ชานยอลมองหน้าคนที่ยังหอบหายใจถี่ๆ ประกายตาสะท้อนด้วยความรักใคร่

“แบคฮยอน”

“อือ”

“ฉันรักแบคฮยอนนะ”

“อือ”

“แบคฮยอน” ร่างสูงตามมาตระคองกอดเมื่ออีกคนพลิกตัวหนีไปดื้อๆ เขาเกยคางบนไหล่ขาวนวลไล่จูบขึ้นไปถึงหัวไหล่ คราวนี้ไม่มีเสียงตอบรับใดใดกลับมาอีก พอชานยอลชะโงกหน้าไปดูจึงเห็นว่าอีกคนผล๊อยหลับไปแล้ว วงแขนแกร่งกระชับเอวเล็กเข้ามากอดอย่างหวงแหน ซุกหน้ากับซอกคอที่เม็ดเหงื่อยังผุดพรายพร้อมทิ้งจูบหอมหวานไว้ ไม่อยากกวนให้แบคฮยอนต้องตื่นขึ้นมากลางครันเพราะยังไงเสียวันนี้เขาคงเป็น คนที่น่าอิจฉาที่สุดในโลก หรืออาจที่สุดในจักรวาลที่ได้นอนกอดคนตัวเปลือยเปล่าที่หลับเป็นตาย เพราะมอบความสุขหวานล้ำที่สุดให้กับเขา… คนเดียว

Super Happy Ending

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s