NC – ตอนที่ 7

Posted: January 3, 2013 in Uncategorized

 

“บอกว่าเลิกมารยา! เลิกเสแสร้งไม่รู้อะไรได้แล้วไง ฉันไม่ได้โง่เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว!!”

“พูดบ้าอะไรของนาย ถอยไป ไม่งั้นฉันจะเรียกให้คนช่วยจริงๆ นะ!”

“ก็เอาสิ! ให้คนในบ้านนายรู้ไปเลยว่าลูกชายคนเดียวกำลังจะนอนกับผู้ชายด้วยกัน”

“ชานยอล!! นายเป็นบ้าไปแล้วเหรอไง ปล่อยฉันนะ!!”

“ฉันปล่อยนายแน่แต่ต้องหลังจากที่นายชดใช้มันให้ฉันก่อน”

“ชดใช้?”

 

“ใช่ ชดใช้ในสิ่งที่นายทำไว้กับฉัน ชดใช้ให้สมกับที่ฉันเจ็บปวดเพราะหลงเชื่อนายมาตลอด ให้สมกับที่ฉันโดนนายหลอก แล้วฉันจะปล่อยนายไป” ชั่วขณะนั้นแบคฮยอนเหมือนตกในเวทมนต์ร้ายเพราะตกใจกับคำพูดของอีกฝ่าย ชดใช้งั้นเหรอ นี่ชานยอลโกรธเกลียดเขามากจนต้องให้เขาชดใช้ให้เลยหรือไง พอรู้ตัวอีกทีแบคฮยอนก็ถูกดึงให้นอนหงายลง

 

 

“ดะ เดี๋ยว! นายจะให้ฉันชดใช้ยังไง?”

“ฉันบอกให้เลิกมารยา! เลิกเสแสร้งได้แล้วไง! มาถึงขั้นนี้แล้วยังต้องให้อธิบายอีกเหรอ?”

 

“อย่าบอกนะว่านายจะ…” ชะงักไปอึดใจเต็มๆ ก่อนจะเข้าใจความหมายในคำว่าชดใช้จากแววตาแข็งกร้าวคู่นั้น ไม่ใช่ไม่รู้ตัวว่าทำให้ชานยอลเสียใจแค่ไหนแต่หากให้ย้อนเวลากลับไปได้ วินาทีแรกที่คนตรงหน้าเอ่ยขอคบกันคงปฏิเสธไปอย่างเต็มปากเต็มคำ… หากรู้ว่าวันนี้จะไม่สามารถรักมากกว่าใครบางคนที่ซุกซ่อนไว้ในหัวใจได้

 

“อ๊ะ ดะ เดี๋ยว!”

“นายจะเล่นตัวทำไมหนักหนาแบคฮยอน ทำยังกับไม่เคยไปได้”

“นายจะพูดยังไงก็ช่างแต่รับปากฉันได้มั้ยว่าถ้าฉันชดใช้ให้แล้ว นายจะปล่อยฉันไป?”

“หึ จะรีบกลับไปหาไอ้ผู้ชายคนนั้นงั้นเหรอ?”

“จะกลับไปหาใครก็เรื่องของฉัน! รับปากฉันมาก่อน”

“ได้สิ ฉันรับปากแต่ก็ต้องจนกว่าฉันจะพอใจนะ”

“จนกว่านายจะพอใจแล้วมันนานแค่ไหน?”

 

“สบายใจได้น่า กับของเล่นทั่วไปฉันเบื่อเร็วจะตาย” คราบน้ำตาไหลรินมาตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ เสียงที่ตั้งใจจะร้องอุทธรณ์ ร้องต่อรองใยถึงถูกเก็บงำไว้ภายในมิอาจรู้ได้เช่นกัน แบคฮยอนหลับตาแน่น กัดปากอิ่มที่สั่นระริกไว้ขณะกลั้นใจรอชดใช้ในสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการ ทุกอย่างมันย้อนไปเริ่มต้นใหม่ไม่ได้ไม่ต่างจากนาฬิกาไม่เคยเดินทวนเข็มเช่นนั้นแล้วจึงได้แต่กลั้นใจรอให้ชานยอลลงมือ ท่าทีของแบคฮยอนทำให้ชานยอลชะงักไปเล็กน้อย เขามองคนที่หลับตาแน่นอย่างคนรับชะตากรรมทั้งที่สั่นโยนไปทั้งตัว แพขนตาปริ่มด้วยหยาดน้ำใสนั้นยิ่งทำให้เขาแปลกใจ นายต้องสู้ยิบตา ต้องปัดป้อง ต้องด่าทอฉันไม่ใช่เหรอแล้วเหตุใดถึงยอมง่ายดายเช่นนี้

 

“อย่าคิดว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะใจอ่อนนะ ไม่มีทาง ลืมตามองฉันเดี๋ยวนี้!!” เขาสั่ง เชยคางแหลมให้เงยขึ้น แบคฮยอนต้องชดใช้มันอย่างสาสม ต้องทนมองหน้าเขาคนที่แบคฮยอนเคยหลอกให้โง่งมงายมาเป็นปีๆ เหยียบย่ำร่างกายตัวเอง

 

 

“อ๊ะ!!” แพขนตาที่เปียกชุ่มกระพริบขึ้นพลันผงะเมื่อพบว่าใบหน้าของชานยอลจรดอยู่ตรงหน้า แบคฮยอนจ้องมองดวงตาคู่แข็งกระด้างของอีกฝ่าย ดวงตาคู่ทรงอานุภาพที่ครั้งหนึ่งเคยมองมาด้วยความรักและอ่อนโยนแต่วันนี้กลับหาไม่เจอแล้ว ครู่ต่อมาลมหายใจร้อนผสมกลิ่นแอลกอฮอร์ละคลุ้งก็รินรดผิวหน้าแล้วคลื่นร้อนประหลาดก็แล่นพล่านไปทั่วร่างเมื่อชานยอลประกบริมฝีปากลงมา เพียงแค่นั้นปากที่แนบสนิทก็บดเบียดลงมาอย่างดูดดื่มราวกับผีเสื้อเริงรักถลาลง มันซอกซอนหาความหวานจากเกสรดอกไม้ที่เพิ่งผลิกลีบดอกรับผีเสื้อผู้ที่ได้ล่วงล้ำตัวแรกแต่ผีเสื้อตัวแรกตัวนี้คงไม่รู้เพราะเอาแต่ดูดกินความหวานอย่างเอาแต่ใจเหลือเกิน

 

ร่างบางพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้สั่นเมื่อจูบละไปทั่วใบหน้า ซอกคอ พยายามไม่ส่งเสียงเล็ดรอดใดใดออกมาแม้กำลังถูกปลดเสื้อผ้าที่สวมไว้ทุกชิ้นออก ชานยอลพรมจูบไปทั่วทุกตารางนิ้วลิ้นสากไล้วนรอบติ่งไตสองข้างบนหน้าอก โลมเลียต่ำลงไปยิ่งใกล้จุดกลางลำตัวแรงกดประทับก็ยิ่งหนักขึ้น แบคฮยอนกลั้นหายใจเมื่อแรงจูบบนร่างกายแปรเปลี่ยนเป็นแรงดูดเม้มอย่างหิวกระหายบริเวณใต้ท้องน้อย คนตัวเล็กสะท้านไปทั่งร่างกายจนต้องขยุ้มศีรษะที่ซุกไซร้ตรงส่วนหวงแหนตัวเองอย่างลืมตัว

 

“ชานยอล~~” ปากที่สาดวาจาเฉือดเฉือน ถ้อยคำหยาบคายและเหยียดหยามกำลังทำให้แบคฮยอนไม่รับรู้อะไรอีกแล้วนอกจากมองเห็นสิ่งที่แบคฮยอนไม่ได้พานพบกับมันมานานโบกมือร้องเรียกอยู่ไหวๆ อึดใจเดียวริมฝีปากที่ดูดกลืนส่วนแข็งขืนแบคฮยอนเข้าไปก็เต็มไปด้วยหยาดน้ำอุ่นสีน้ำนม ลมหายใจคนตัวเล็กหอบกระชั้น หน้าตาตื่นเมื่อปลดปล่อยภายในปากของอีกฝ่ายไม่รู้ตัว ชานยอลท้าวแขนคร่อมร่างที่กำลังจะถอยหนี เขายิ้มอย่างผู้มีชัยตรึงร่างสั่นเทาของแบคฮยอนไว้อย่างมั่นคง

 

“จะไปไหน หือม์?”

 

“ฉะ ฉัน…” ราวกับคนจนตรอก แบคฮยอนไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงเพิ่งจะมาดิ้นรนขัดขืนเอาตอนนี้ อาจเป็นเพราะเพิ่งเห็นว่าอีกฝ่ายได้ถอดเสื้อผ้าออกจากร่างกายหมดแล้วก็เป็นได้

 

“ไหนว่าจะชดใช้ให้ฉันไง”

“ไม่! ไม่แล้ว ปล่อย!!”

 

“ฉันบอกให้อยู่นิ่งๆ ได้ยินมั้ย ห๊ะ?!” แบคฮยอนกัดปากแน่น พยายามจะนอนแน่นิ่งไม่ตอบสนองแต่ก็ต้องปล่อยเสียงน่าอับอายออกมาเมื่ออีกฝ่ายสอดประสานร่างกายเข้าหาทีเดียวจนสุด ปฏิกิริยาแรกที่รับรู้ถึงแรงกดประทับเข้ามาคือความเจ็บอย่างที่ไม่เคยเจ็บมาก่อน มันทั้งจุกและเสียดท้องน้อยจนแทบทนไม่ไหว แบคฮยอนสูดลมหายใจลึกยาวพยายามประคับประคองสติตัวเองให้มั่นคงแต่ทว่า… มันก็ไม่เป็นผล

 

แผ่นหลังบางทิ้งลงกับฟูกนอนอ่อนแรง มันถูกครูดกับที่นอนตามการโยกคลอนของฝ่ายที่สอดประสานเข้าออก ร่างชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อ ใบหน้าของคนเรียกร้องให้ชดใช้สะท้อนอยู่ในสายตา ใช่ชานยอลจริงๆ ใช่มั้ย ซาตานร้ายที่กำลังทำร้ายเขาอยู่ใช่ชานยอลผู้แสนดีคนนั้นแน่หรือ

 

หรือว่าเขากำลังแค่ฝันร้ายไปเท่านั้น ฝันร้ายที่พอประเดี๋ยวเดียวก็จะหายไปหากลืมตาตื่น แบคฮยอนรับรู้เพียงแค่นั้นแล้วก็ผล๊อยหมดสติไป

 

 

.

.

.

.

.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s